Samodzielna naprawa łodzi z włókna szklanego krok po kroku

Właściciele łodzi motorowych, łodzi i jachtów z włókna szklanego często narzekają na blaknięcie początkowo jasnej i błyszczącej powierzchni, pojawianie się bąbelków i pęknięć na dnie, które zwiększają odporność wody na ruch, zwiększają zużycie paliwa (zobacz sposoby na oszczędzanie paliwa na tej stronie).

Uszkodzenia te występują w zewnętrznej dekoracyjnej (pigmentowanej) warstwie spoiwa, którą budowniczowie czasami określają jako powłoka żelowa (z angielskiego żelkotu). Warstwa ta jest folią o grubości około 0,6 mm, która powstaje po polimeryzacji zabarwionej warstwy spoiwa nałożonej najpierw na powierzchnię matrycy - przed ułożeniem w niej głównych warstw zbrojonych włóknem szklanym lub tkaniną szklaną.

Oprócz pomalowania obudowy na określony kolor, żelkot spełnia jeszcze jedną, jeszcze ważniejszą funkcję – zabezpieczającą laminat, czyli m.in.wewnętrzne warstwy główne materiału szklanego przed wnikaniem do nich wody, powstawaniem w mikroskopijnych pustych przestrzeniach i kanałach, które zawsze występują w grubości materiału szklanego, kwaśnych roztworach substancji tworzących spoiwo. Z tego powodu w szczególnie niesprzyjających warunkach przechowywania statku (głównie na wodzie, przy wysokich temperaturach wody latem i mrozach zimą), a także przy niewystarczającej dbałości o stan warstwy dekoracyjnej żywotność plastikowego kadłuba łodzi może ulec znacznemu skróceniu - do 8-10 lat.

Główną zasadą dbania o warstwę dekoracyjną podczas eksploatacji naczynia jest terminowa eliminacja ognisk rozwoju osmozy i przywrócenie funkcji ochrony przed wodą żelkotu.

Zjawisko osmozy polega na zmianie stężenia roztworu kwasu w pustych przestrzeniach włókna szklanego (kawernach) w wyniku filtracji cząsteczek wody morskiej przez półprzepuszczalną warstwę żelkotu. Przypomnijmy, że podczas osmozy roztwór o wysokim stężeniu znajdujący się w jaskiniach niejako zasysa cząsteczki rozpuszczalnika - wodę zaburtową. W efekcie ciśnienie wewnątrz kawern wzrasta do 5-6 atmosfer (tzw. ciśnienie osmotyczne), warstwa żelkotu najpierw pęcznieje - w postaci pęcherzyków, a następnie pęka, tworząc pęknięcia w kształcie krzyża. Przez pęknięcia woda morska wnika do warstw laminatu, a proces ten rozwija się już w mocnych warstwach włókna szklanego. Warstwa dekoracyjna stopniowo kruszy się i odpada.

Proces ten rozwija się przez dość długi okres – od kilku miesięcy do 5-8 lat. W początkowej fazie bąbelki na warstwie dekoracyjnej mogą być dość małe: na przykład będą miały rozmiar główki od szpilki. Takie bąbelki nie naruszają funkcji ochronnych warstwy dekoracyjnej, chyba że zostaną przez nie pokryte znaczne powierzchnie. Nie jest wymagane ich natychmiastowe usuwanie i przywracanie warstwy dekoracyjnej, ale po nie więcej niż 4-5 miesiącach te same miejsca należy dokładnie zbadać, a rozwój wielkości bąbelków i całkowitego obszaru, na którym zostały znalezione, powinien być oceniane.

W dalszym przebiegu procesu pęcherzyki są ułożone w łańcuchy lub połączone w postaci rolek, a łańcuchy i rolki są zwykle zorientowane wzdłuż włókien warstwy wierzchniej laminatu. Następnie w warstwie dekoracyjnej tworzy się pęknięcie, które już wymaga natychmiastowej naprawy.

Należy również zwrócić uwagę na oddzielenie dużych bąbelków o średnicy 5-15 mm. Można je łatwo znaleźć na powierzchni kadłuba natychmiast po zejściu łodzi na brzeg, szczególnie w czasie upałów. Jeśli taka bańka zostanie przebita (na przykład szydłem), wypływa z niej kwaśny roztwór. Podczas dłuższego przebywania na brzegu roztwór może częściowo wyparować przez pory w warstwie dekoracyjnej, bąbelki się wygładzą, a wiosną uszkodzenia mogą pozostać niezauważone.

Konieczność naprawy można ocenić na podstawie stanu włókna szklanego pod bąbelkami, dla których należy je usunąć papierem ściernym przed otwarciem wnęki. Wymagana jest natychmiastowa naprawa, jeśli w kawernie znajduje się suche, nie zaimpregnowane spoiwem włókno szklane. Czasami pojawia się tu nawet drobny biały pył. Takie kawerny z reguły wnikają głęboko w główną warstwę włókna szklanego, roztwór w nich może pozostać przez długi czas po podniesieniu łodzi z wody. Jeśli te defekty pozostaną bez opieki, po pewnym czasie powłoka zewnętrzna w ich miejscach ulegnie osłabieniu, a laminat może nawet ulec rozwarstwieniu (szczególnie po ekspozycji na ujemne temperatury).

Pęcherzyki o średnicy większej niż 5 mm należy usunąć, nawet jeśli w otworze widać laminat wystarczająco dobrze zaimpregnowany spoiwem. Jest to tym ważniejsze, jeśli w żelkocie pojawią się pęknięcia.

Uszkodzenie warstwy dekoracyjnej w części powierzchniowej jest mniej szkodliwe. Biały żelkot z czasem brudzi się, żółknie pod wpływem promieni ultrafioletowych. Żelkot w innych kolorach pokryty jest białą powłoką, powierzchnia staje się matowa, wyglądając na nieporządną.

Błyszczącą powierzchnię można przywrócić poprzez okresowe czyszczenie i malowanie, bez naruszania warstwy dekoracyjnej. Przygotowanie kadłuba z włókna szklanego do malowania w zasadzie nie różni się od podobnych prac na kadłubach drewnianych lub metalowych, warto jednak zwrócić uwagę na kilka szczegółów.

Podczas formowania korpusu powierzchnię matrycy przed nałożeniem żelkotu pokrywa się warstwą rozdzielającą - specjalną zawiesiną wosku, polialkoholu winylowego itp. Ta warstwa jest konieczna tylko po to, aby wytłoczona struktura nie sklejała się i można ją było łatwo usunąć z matrycy . Jednak ślady tej warstwy oddzielającej pozostają na przedniej powierzchni konstrukcji przez dość długi czas; jeśli nie zostaną usunięte, farba się nie przyklei.

Podczas eksploatacji łodzi troskliwi właściciele dokładnie polerują zewnętrzną powierzchnię kadłuba za pomocą różnego rodzaju past zawierających wosk lub silikon. Substancje te wprowadzane są w pory i mikropęknięcia warstwy dekoracyjnej, należy je również usunąć przed malowaniem.

Powierzchnie do malowania należy najpierw umyć ciepłą wodą z mydłem i oczyścić z gruboziarnistego brudu benzyną lakową, rozpuszczalnikiem lub innym wolno schnącym rozpuszczalnikiem. Aceton lub alkohol przemysłowy są nieodpowiednie, ponieważ podczas ich stosowania substancja warstwy oddzielającej nie zostanie usunięta, ale po prostu rozprowadzona na powierzchni. Z tych samych powodów często należy zmieniać szmatkę zwilżoną rozpuszczalnikiem, a na koniec przetrzeć powierzchnię czystą, suchą szmatką.

Za pomocą płótna ściernego o średniej ziarnistości należy przeszlifować malowany obszar, aby uzyskać gładką, matową, lekko pudrowaną powierzchnię.

Pamiętaj jednocześnie o niewielkiej grubości warstwy dekoracyjnej! Nie używaj nadmiernej siły. Jeśli do ułatwienia pracy używana jest wiertarka elektryczna, lepiej jest umieścić gumową tarczę pod papierem ściernym. Po szlifowaniu dokładnie odpylić powierzchnię (za pomocą odkurzacza, a następnie przetrzeć czystą szmatką nasączoną rozpuszczalnikiem).

Podczas wykonywania prac piaskowych należy przestrzegać przepisów bezpieczeństwa. Konieczna jest praca w okularach, czapce i masce z gazy, która zapobiega przedostawaniu się kurzu do dróg oddechowych; nie zaleca się palenia, picia i jedzenia. Jest to szczególnie ważne, gdy stara farba przeciwporostowa, która zawiera toksyczne związki miedzi, musi zostać usunięta z dna. Po zakończeniu pracy ubrania są dokładnie oczyszczone z kurzu, najlepiej od razu je wyprać.

Jeśli jest wodoodporna skóra, lepiej użyć ręcznego szlifowania na mokro. Małe rysy usuwa się skórą; małe bąbelki można zignorować.

Jeśli brud pozostaje w pęknięciu po szlifowaniu i usunięciu kurzu, oznacza to, że pęknięcie jest głębokie. W takim przypadku lepiej go ostrożnie przyciąć (w obrębie grubości warstwy dekoracyjnej), dobrze wysuszyć (na przykład za pomocą suszarki do włosów), odtłuścić, a następnie zaszpachlować. Dopiero po całkowitej polimeryzacji szpachlówki można ponownie przeszlifować naprawiany obszar.

Czasami głębokie pęknięcia chwytają warstwy laminatu. Zazwyczaj takie pęknięcia pojawiają się z powodu miejscowej koncentracji naprężeń w skórze lub pewnych wad strukturalnych.W takich przypadkach ważne jest, aby najpierw ustalić przyczynę powstawania pęknięć i wyeliminować ją poprzez rozłożenie obciążenia na dużej powierzchni lub poprzez uformowanie dodatkowych elementów konstrukcyjnych, a dopiero potem zamknąć samo pęknięcie. Może być konieczne nieznaczne rozszerzenie obszaru naprawy i zagłębienie się w laminat. Aby przywrócić zerwaną wytrzymałość, konieczne będzie ułożenie kilku warstw materiału szklanego w miejscu cięcia - włókien lub pasków tkaniny.

Pęcherzyki o średnicy powyżej 5 mm w podwodnej części kadłuba należy w każdym przypadku otworzyć, wnękę oczyścić z cieczy, przemyć świeżą wodą i osuszyć. Przy dużych wybrzuszeniach żelkotu należy określić granice ubytku (szydłem), następnie otworzyć warstwę dekoracyjną i po oczyszczeniu, wysuszeniu i odtłuszczeniu zaszpachlować uszkodzony obszar spoiwem epoksydowym. W przypadku wykrycia rozwarstwienia laminatu, po dokładnym wysuszeniu, do istniejącej wnęki przez starannie wywiercony otwór wprowadza się za pomocą strzykawki spoiwo z utwardzaczem. Nadmiar żywicy, który się wydostaje, należy natychmiast usunąć suchą szmatką.

Tam, gdzie żelkot odwarstwił się od laminatu, wszystkie popękane i luźne krawędzie, tj. krawędzie, które nie przylegają ściśle do laminatu, należy usunąć podważając je szpachelką.

Po przetworzeniu zlewu wypełnia się go szpachlą, na wierzch nakłada się folię celofanową lub polietylenową i szpachlę wygładza się szpachelką przez folię. W ten sposób można uzyskać gładką błyszczącą powierzchnię, która wymaga minimalnego nakładu pracy przy szlifowaniu. Jeśli to możliwe, folię należy dobrze docisnąć do powierzchni i nie usuwać do czasu zakończenia polimeryzacji spoiwa.

Do uszczelnienia połączeń powłoki dekoracyjnej można użyć różnych szpachli poliestrowych (wypełniaczy). Są to dwuskładnikowe (baza i utwardzacz) kompozycje polimerowe, które są bardzo łatwe w użyciu i pozwalają uzyskać wysokiej jakości naprawę.

Przed użyciem wypełniacz najpierw dokładnie miesza się, aż do uzyskania jednorodnej masy. Następnie dodaje się utwardzacz MEK (keton metylowo-etylowy) i ponownie dokładnie miesza. Teraz szpachlówka jest gotowa do nałożenia, ale musimy pamiętać, że jej żywotność jest ograniczona do 20-30 minut (w normalnej temperaturze), więc należy pracować szybko.

Po stwardnieniu spoiwa miejsce do naprawy najpierw przeszlifować średnioziarnistym papierem ściernym, a następnie na mokro drobnym wodoodpornym papierem ściernym do uzyskania gładkiej powierzchni. Po zakończeniu obróbki powierzchnię myje się ciepłą wodą z mydłem, suszy, przeciera ściereczką zwilżoną benzyną lakową. Po godzinie możesz zacząć malować kadłub.

Należy pamiętać, że wszelkie prace związane z naprawą warstwy dekoracyjnej i malowaniem należy wykonywać w suchą, ciepłą pogodę, chronić naprawiane powierzchnie przed wilgocią. Jeśli nie ma możliwości postawienia łodzi w hangarze lub pod szopą, należy zadbać o miejscowe zabezpieczenie naprawianego odcinka skóry przed wilgocią i kurzem poprzez przykrycie go folią foliową. Powinien być malowany w ciągu nie więcej niż 24 godzin po zakończeniu przygotowania powierzchni, w przeciwnym razie będzie musiał być wielokrotnie wycierany i odtłuszczany.

Aby chronić dno statków, które przez większość czasu znajdują się w wodzie, na dwie warstwy zwykłej farby nakłada się warstwę farby przeciwporostowej XB-53 lub XB-79 lub farb importowanych - „anty-fulingów”.

Przed użyciem farbę należy dokładnie wymieszać. Podczas pracy farba jest okresowo dodawana do pojemnika zasilającego i każdorazowo mieszana. Małe powierzchnie maluje się pędzlem. Przy dużej powierzchni do malowania lepiej pracować razem: jedną farbę nakłada się wałkiem, a drugą wyrównuje pędzlem płaskim - fletą.

Nie należy próbować jednorazowo zakrywać powierzchni.Powłoka będzie trwalsza i bardziej niezawodna, jeśli nie jedna, ale dwie lub trzy cienkie warstwy zostaną nałożone z suszeniem pośrednim.Przy suszeniu naturalnym wymagana jest przerwa między nakładaniem warstw do 24 godzin; przy suszeniu lamp reflektorowych wystarczą 2-3 godziny.

Udostępnij tę stronę w mediach społecznościowych. sieci lub zakładka:

4,3-metrowe łodzie wioślarskie „Pella” z włókna szklanego były produkowane przez fabrykę „Pella” (obwód Leningradu) przez wiele lat, począwszy od 1971 roku, a ostatnia - trzecia modyfikacja („Pella-fjord”) została wyprodukowana w małej serii do niedawna. W wielu wypożyczalniach, bazach turystycznych i myśliwskich wciąż eksploatowane są tysiące takich łodzi i co roku podejmowane są drastyczne działania, aby przedłużyć ich żywotność. Najczęściej np. chronią zużyty kil i dolną część trzonu poprzez zastosowanie stalowego kanału, a górna krawędź boku w okolicy dulki, która „oddycha” podczas wiosłowania, jest wzmocniona kawałek kwadratu na trzech lub czterech śrubach. Na prośbę redakcji dwaj specjaliści, którzy byli zaangażowani w tę pracę na terenie obozu Priozersk, dzielą się swoim doświadczeniem w naprawie łodzi Pella.

„Łódź nie jest wozem, nie przeskakuje po kamieniach” konstruktor zwykle kieruje się tą zasadą, nie chcąc brać pod uwagę faktu, że najczęściej mała łódka wiosłowa jest eksploatowana przy lądzie z codziennym i wielokrotnym ciągnięciem na brzeg niewyposażony, czasem kamienisty, a najczęściej bez specjalnych sań lub wozów. Szczególnie trudne warunki eksploatacji łodzi w wypożyczalniach i bazach turystycznych, gdzie łódź nie ma stałego właściciela.

Rozsądny projektant oczywiście zadba o łatwość utrzymania swojego potomstwa. Jednak zakład - konstruktor dużej serii - stara się przede wszystkim znacznie uprościć projekt, dbając o obniżenie kosztów budowy.

Walka o „wytwarzalność” dotknęła w szczególności popularną wśród nas łódź Pella. Kolejno będziemy rozważać jego „obolałe” miejsca i sposoby ich leczenia, mając na uwadze głównie drugi model łodzi (seria ponad 25 000 sztuk). Przyjmiemy też, że takie operacje naprawcze jak wypełnianie dziur, głębokie nacięcia i wgniecenia zazwyczaj nie sprawiają trudności (a co więcej były wielokrotnie rozważane na łamach „KiYa”).

1. Plastikowy profil ochronny nie trzyma się na kołnierzu stopki uformowanym na zewnątrz, odskakuje; wtedy sam kołnierz zaczyna się zapadać, szczególnie intensywnie - w najszerszej części ciała, gdzie znajdują się gniazda dulek. Podczas cumowania przy bomie, podczas lądowania ludzi, łódź kołysząc się dotyka wystających kołnierzy innych łodzi, mocowania profilu ochronnego poluzowują się, a tym samym do czego jest przymocowany. Z przodu iz tyłu kołnierz ten nie ma wzmocnień.

Są dwa rozwiązania. Pierwszym i najbardziej udanym jest usunięcie tego kołnierza (odciętego szmerglem), a zamiast tego zamontowanie błotnika z sklejonych listew drewnianych od wewnątrz. Po starannym szlifowaniu belkę tę należy pokryć włóknem szklanym, zachodząc na górną zewnętrzną krawędź boku włóknem szklanym. Błotnik musi mieć niezawodne poziome kolana - breshtuki łączące obie gałęzie na dziobie. Te same kolana powinny znajdować się na rufie, łącząc boki i pawęż.

Drugi sposób polega na tym, że ponownie sklejone szyny są instalowane na szlifowanych powierzchniach poza górną krawędzią listwy i dolną powierzchnią kołnierza, a po zszyciu i szlifowaniu są oklejane włóknem szklanym. Dolna powierzchnia błotnika powinna być sfazowana, aby uniemożliwić przyczepność do innych łodzi lub bomów.

W ten sam sposób konieczna jest naprawa wszystkich niepiśmiennych jednostek pływających, w tym łodzi, szalup ratunkowych, jachtów.

2. Pod dziobowym okiem cumowniczym należy podłożyć od wewnątrz metalową płytkę do rozładowania węzła.

Jeszcze lepiej zamontować dodatkowe oko w pobliżu linii wodnej. W przypadku tego dolnego oczka znacznie wygodniej będzie holować łódkę.Nawet zanurzona lub przewrócona łódź podczas holowania z pewnością przewróci się z opuszczonym kilem i uzyska trym na rufie, woda zacznie spływać przez pawęż. Na postoju woda zostanie równomiernie rozprowadzona po całej łodzi, co pozwoli na wysłanie do niej osoby, która wypompuje pozostałą wodę.

3. Umiejscowienie bloków wypornościowych nie zapewnia bezpieczeństwa żeglugi, ponieważ gdy łódź jest zalana, nie jest zachowana awaryjna stateczność. Turystom i właścicielom łodzi można doradzić, aby spakowali swój sprzęt w parzystą liczbę wodoodpornych toreb i zabezpieczyli go parami nad puszkami wioślarskimi bliżej boków.

Sensowne jest usunięcie pianki z komór wypornościowych (zwykle nasączonych wodą) w dowolny sposób i zastąpienie jej zestawem plastikowych butelek szczelnie zamkniętych korkami. Będziesz mógł nie tylko kontrolować stan „rezerwy wyporu”, ale także w razie potrzeby wymieniać butelki. Dodatkowo cała przestrzeń będzie dostępna do naprawy, osuszenia i oczyszczenia z brudu. Ale lepiej jest zabezpieczyć „margines wyporu” bezpiecznie wzdłuż boków pod burtą.

4. Stępka z miękkim rdzeniem z pianki jest głęboko zasmucająca. Często zdarza się, że przy wyciąganiu łodzi na brzeg rufa (lub dziób) nadal pływa, a znaczna część ładunku jest odbierana przez niewielki obszar, prawie punkt, co prowadzi do uszkodzenia stępki i jej zużycia.

Prawdziwi turyści zabierają ze sobą nie tylko taśmę klejącą, ale także słoiki smoły i zakrywają dziury szmatami wypełnionymi żywicą.

Na łodziach należących do kempingów radzimy wyciąć piankę wraz z poziomym pasem zużytego - zużytego włókna szklanego, powstały rowek oczyścić papierem ściernym, włożyć i przykleić włóknem szklanym stalowy profil kwadratowy o grubości ścianki 2-3 mm (takie profile są obecnie szeroko stosowane w lekkich konstrukcjach budowlanych). W półkach poziomych z góry wykonuje się otwory: w dolnej - 25-30 mm, w górnej - 5-6 mm. Za ich pośrednictwem profil przykręcany jest do pasa okładziny wewnętrznej, a następnie wypełniany bitumem, pianką PSB lub dowolnym innym materiałem zapobiegającym korozji. Otwory w dolnej półce należy zaślepić zaślepkami, po czym można nałożyć zewnętrzną wyściółkę - stalową listwę.

Na łodziach prywatnych właścicieli sensowne jest zastąpienie piankowego plastiku drewnianą belką nasączoną środkiem antyseptycznym i ponownie wkleić go włóknem szklanym.

Praca nad dwoma dolnymi usztywnieniami - pofałdowaniami - jest uproszczona, ponieważ nie ma pianki. Wypełnij wgłębienie włóknem szklanym na żywicy. Od wewnątrz wzdłuż żeber usztywniających (a także wzdłuż stępki) ułożyć deski drewniane lub metalowe, mocując je do podszewki zewnętrznej. W miarę zużywania się, drewniane okładziny zewnętrzne można łatwo wymienić bez dokonywania „poważnych” napraw.

Kolejnym elementem, który zwykle wymaga naprawy, są wzmocnienia pod końcami drewnianych puszek, które spoczywają na uformowanej półce deski. Na zewnątrz, pod poziomą półką, należy ułożyć trójkątną belkę przyklejoną z szyn i wkleić ją włóknem szklanym. Możesz ograniczyć się do wypełnienia narożnika szpachlówką z włókna szklanego.

5. Na Pelle-Fiord (jest to trzeci model, opanowany w 1985 roku) nie ma żeber usztywniających dno - pofałdowań, ale zainstalowane są puste grodzie dziobowe i rufowe. Takie lokalne wzmocnienie sztywności wcale nie odgrywa pozytywnej roli. Gdy podczas wciągania łodzi na brzeg pod wystającym dnem pojawi się przeszkoda w postaci kamienia (kłody, zaczepy), istnieje realne niebezpieczeństwo, że przebije się ona przez dno, najpierw przed samą przegrodą, a następnie zaraz za nim. Aby trwale pozbyć się tego niebezpieczeństwa, radzimy odciąć dolną część obu grodzi w taki sposób, aby w ogóle nie dotykały zewnętrznej powłoki dna, ale spoczywały bez sztywnego mocowania tylko na podłużnym sztywnym dolne szelki.Jako takie połączenia, umieść kison wzdłuż DP (można użyć metalowego kwadratowego przekroju) i jeden z każdej strony - podłużnicę naprzeciw fałszywych knagów zainstalowanych na zewnątrz (drewniane listwy z nakładką).

Wzmocnij kil, załóż błotniki i wymień bloki wypornościowe zgodnie z zaleceniami dla Pelli.

Naprawa została przeprowadzona przy użyciu kleju poliuretanowego i włókna szklanego T11-GVS-9 przez wyspecjalizowany zespół kierowany przez V. Alekseeva.

Włókno szklane, materiał, z którego są wykonane, jest podatne na odpryski, pęknięcia, wgniecenia. Najpoważniejsze uszkodzenie to dziura.

Często pęknięcia i odpryski powstają podczas energicznego cumowania do brzegu, kiedy kadłub statku napotyka kamienie lub inne przeszkody.

Całkiem możliwe jest naprawienie wszystkich uszkodzeń plastikowej łodzi własnymi rękami. Specjalne narzędzia do naprawy nie są wymagane, ważne jest tylko dobranie odpowiednich materiałów eksploatacyjnych.

Zwykle poważne pęknięcia w kadłubie występują po sporym zderzeniu łodzi. Proste, małe pęknięcia, to najprawdopodobniej uszkodzenie warstwy dekoracyjnej.

Do szpachlowania wystarczą uszkodzenia warstwy dekoracyjnej, drobne rysy i pęknięcia.

Okaże się bardziej jakościowo wykonane za pomocą specjalnych szpachli, w tym włókna szklanego. Charakterystyczną cechą takich szpachli jest zwiększona elastyczność, co pozwala na staranne ich nakładanie. Oto kilka przykładów takich szpachli:

Każdy rodzaj szpachlówki nakłada się na dobrze przygotowaną powierzchnię, którą należy dokładnie przeszlifować i odtłuścić.

Nakładaj cienką warstwę szpachli tyle razy, ile potrzeba, aby osiągnąć pożądany efekt. Każda warstwa musi wyschnąć, jest szlifowana, a dopiero potem nakładana jest kolejna warstwa.
Po szpachlówka pokryta podkładem i pomalowana.

Możesz również użyć jednoskładnikowej szpachli nitro typu NTs -008. Przeznaczony jest do drewna i metalu, a także do wyrównywania wgnieceń w szkliwie, do małych pęknięć w warstwie zewnętrznej jest odpowiedni.

Obecnie dostępnych jest wiele materiałów, które były mało znane. Na przykład żelkot jest płynną substancją nakładaną na włókno szklane z żywicą, najcieńszą warstwą z butelki z rozpylaczem. Taka warstwa żelkotu po wyschnięciu nada połysk i zapewni dodatkową ochronę tworzywa przed naprężeniami mechanicznymi i agresywnym środowiskiem wodnym.

Małe pęknięcia są również uszczelniane żelkotem. Jego czas schnięcia wynosi 20 minut, dlatego należy go rozcieńczać małymi porcjami. Gdy tylko żelkot zmieni lepkość i pojawią się w nim skrzepy, nie można już z nim pracować.

Jeśli wykonujesz naprawę plastikowych łodzi DIY, na rynku znajdziesz różne rodzaje włókna szklanego.

Włókno szklane dostępne jest w różnych grubościach, do napraw nadają się tkaniny konstrukcyjne, takie jak satyna z włókna szklanego, siatka z włókna szklanego. Dostępne są również maty szklane. Mata szklana to włóknina wykonana z ciętego włókna szklanego.

Wskazane jest użycie maty szklanej do renowacji dużych otworów lub do wzmocnienia kadłuba łodzi.
Aby załatać dziury lub ulepszyć kadłub, będziesz musiał wziąć szklane maty. Zwykłe włókno szklane jest używane do mniejszych napraw i do wzmacniania.

Warunkiem jest czystość tkaniny, jeśli dostanie się wilgoć, kurz lub brud, na łodzi pojawią się bąbelki.

Aby zapobiec wcześniejszemu rozpadowi włókna szklanego, poddaje się je parafinie, którą należy wyrzucić. Są tkaniny bez parafiny, lepiej z nich korzystać.

Aby usunąć parafinę, włókno szklane jest podgrzewane suszarką do włosów.

Jeśli potrzebujesz oczyścić dużą ilość tkanki parafinowej, na przykład, aby wzmocnić całe ciało, lepiej ją zagotować. Możesz to ugotować tak: wlej wodę do wiadra, dodaj sodę kalcynowaną, włóż włókno szklane i opuść kocioł. Można to również zrobić w kuchni. Gotuj tkaninę przez 20-25 minut, ostudź.Parafina wypłynie do góry i stwardnieje. Wyciągnij tkaninę i wysusz.

W przypadku włókna szklanego stosuje się zarówno żywice poliestrowe, jak i epoksydowe.

Aby naprawić plastikową łódź, biorą epoksydową, ponieważ lepiej „przykleja się” do starego kadłuba, jej przyczepność jest wyższa. Posiada czas twardnienia 2-3 godzin, co pozwala na wykonanie wszelkich napraw.

Do produkcji łodzi plastikowych stosuje się żywicę poliestrową, która bardzo szybko twardnieje w prawie 15 minut, staje się jak szkło.

Aby żywica była wystarczająco lepka, należy ją obrabiać w temperaturze co najmniej 20 stopni.

Jeśli żywica jest gęsta, można ją lekko podgrzać.

Rozcieńczyć żywicę epoksydową w stosunku 10:1, gdzie 1 część utwardzacza.

W przypadku poważniejszych uszkodzeń: głębokie rysy, postrzępione pęknięcia, dziury, plastikowe łodzie są naprawiane przy użyciu włókna szklanego, żywicy, utwardzacza i plastyfikatora (ftalanu dibutylu).

Kudłate krawędzie pęknięcia nie wymagają przycinania, wystające włókna przyczynią się do lepszego połączenia żywicy z korpusem.

Przed naprawą kadłub łodzi musi zostać wysuszony. Choć mówią, że plastik nie wchłania wody, to nieprawda.

Ponieważ głównym warunkiem wysokiej jakości napraw podczas pracy z żywicą jest całkowity brak kurzu i gruzu, prace naprawcze najlepiej wykonywać w pomieszczeniach.

Dla dobrego utwardzenia żywicy ważny jest reżim temperaturowy, optymalna temperatura do takiej pracy wynosi 18-20 stopni. Jeśli nie ma wiatru i deszczu, możesz go naprawić na zewnątrz. Wszystkie prace należy wykonywać w rękawiczkach.

Aby uniknąć smug, powierzchnia, na której przykleisz włókno szklane, musi być pozioma.

Proces klejenia włókna szklanego będzie następujący:

• Zeszlifuj kadłub do nienaruszonej warstwy włókna szklanego, oczyszczone krawędzie nie muszą być poziomowane, kudłate kawałki zapewnią dokładniejszy chwyt.
• Dodaj utwardzacz do żywicy epoksydowej.
• Rozprowadź mieszankę na klejonej powierzchni, posmaruj pędzlem, nie oszczędzaj żywicy.
• Nałóż suche włókno szklane i wygładź je, aby nie było bąbelków ani zagnieceń.
• Nadmiar żywicy usuń szpachelką na wierzchu tkaniny, bardzo ważne jest, aby zapobiec powstawaniu smug.
• Po 3 godzinach rozprowadzić kolejną warstwę, aby powierzchnia była idealnie gładka.
• Piasek po całkowitym wyschnięciu.

Pokryć szpachlą do plastiku od góry z obowiązkowym odtłuszczeniem wszystkich powierzchni dla lepszej przyczepności.

Jeśli jednak w procesie pracy z włóknem szklanym tworzą się pęcherzyki powietrza, należy je ponownie przyciąć i skleić.

Jeśli pęknięcie w korpusie jest głębokie, to włókno szklane impregnowane żywicą musi być w nią możliwie szczelnie wypełnione.

Jeśli jest to dziura, konieczne jest przyklejenie włókna szklanego po wewnętrznej stronie kadłuba łodzi i zainstalowanie matrycy na zewnątrz.

Matryca to kawałek z pianki, który z zewnątrz będzie powtarzał kadłub łodzi. Ponieważ musisz wykonać warstwę włókna szklanego współmierną do kadłuba łodzi, musisz wziąć grube włókno szklane.

Proces wypełniania dziury jest taki sam, jak nakładanie warstw tkaniny na małe pęknięcia, tyle że warstw będzie więcej i każda warstwa wymaga szlifowania.

Sekwencję naprawy można obejrzeć na wideo: