W szczegółach: naprawa anteny satelitarnej zrób to sam od prawdziwego mistrza dla strony my.housecope.com.
Naprawa konwektora satelitarnego w domu przy użyciu improwizowanych materiałów. Po corocznej kontroli anteny satelitarnej przypadkowo odkryłeś wadę jednego z konwektorów. Nie panikuj i biegnij od razu do sklepu i kup nowy konwektor. Nie zawsze nowy konwerter satelitarny jest lepszy od starego. A konwerter LNB na kilka wyjść odbiornika kosztuje znacznie więcej. Dlaczego wydajesz dodatkowe pieniądze?
Dość często pojawia się problem, gdy na osłonie konwektorów satelitarnych pojawia się pęknięcie. W rezultacie wilgoć dostaje się do wewnętrznej części LNB. Na wszystkie te czynniki nieustannie wpływają warunki pogodowe – słońce, mróz, deszcz, śnieg.
Najczęściej problem jest wykrywany, gdy nie ma sygnału lub jest zły sygnał z ulubionego kanału telewizyjnego. Ale to nie zawsze oznacza awarię. Takie konwertery działają przez długi czas i są używane przy naprawach wysokiej jakości. Jeśli znajdziesz konwerter z pękniętą nasadką ochronną.
Przede wszystkim trzeba zajrzeć do środka pod kątem wody, rdzy, utlenienia. Jeśli tak, usuń konwektor i usuń wady. W takim przypadku nie dotykaj styków odbiorczych falowodu. Aby ułatwić zdjęcie nasadki ochronnej, opuść konwerter z pokrywką na kilka minut w gorącej wodzie. Twoim głównym zadaniem jest wybór nakładki ochronnej na konwerter satelitarny zamiast pękniętej. Niektórzy rzemieślnicy na antenie zakładają plastikowe torby w kilku warstwach i owijają je taśmą, gumką lub taśmą elektryczną. Nie sądzę, że taka naprawa od dawna, ale nadal ma prawo być.
Wideo (kliknij, aby odtworzyć).
Naprawa będzie lepsza, jeśli użyjesz lutownicy elektrycznej. W przypadku małych pęknięć jest całkiem odpowiedni. Pęknięcie lutujemy plastikową łatką. Najważniejsze jest to, że plastik nie obniża jakości odbieranego sygnału LNB.
Bardzo dobrze, zamiast nasadki ochronnej nadaje się inny rodzaj nasadki z chemii domowej (dezodorant, pasta do butów). Zamiast naszej ochronnej czapki możesz wybrać coś, co dobrze pasuje.
Butelki plastikowe też są świetne. Od dołu odcinamy żądaną długość, kładziemy ją na konwerterze i wypełniamy uszczelniaczem epoksydowym lub silikonowym. Jakość takiego wieczka jest znacznie lepsza i działa przez dłuższy czas.
Wszyscy wiedzą, że telewizja satelitarna to jeden ze szczytów nowoczesnej technologii. Ale jest taka zasada: wszystko genialne jest proste. Obsługa urządzeń abonenckich telewizji satelitarnej nie jest trudna, a zainstalowanie anteny satelitarnej własnymi rękami leży w mocy obywatela, który nie umie posługiwać się lutownicą i całkowicie zapomniał o prawie Ohma. Potrzebna jest jednak dokładność, pomysłowość, dokładne oko i wierna ręka, umiejętność posługiwania się kompasem i elementarna wiedza astronomiczna.
Czy w niektórych przypadkach muszę koordynować domową telewizję satelitarną, zarejestrować się, uzyskać pozwolenie? Nie ma potrzeby. Transmisja satelitarna jest bezpłatna. To prawda, że kiedy „złapiesz” satelitę, skonfigurujesz odbiornik i zobaczysz listę kanałów, wiele z nich zostanie oznaczonych gwiazdką, wykrzyknikiem lub inną ikoną. To są płatne kanały. Aby je oglądać, musisz kupić kartę-klucz. Jeśli wiesz z góry, którego z płatnych kanałów potrzebujesz, możesz kupić do nich kartę wraz z odbiornikiem lub od firmy nadawczej.
Jeśli jednak mieszkasz w budynku mieszkalnym, montaż anteny na ścianie lub dachu będzie wymagał zgody właściciela lub operatora budynku.Ale jeśli antena jest przymocowana do balustrady balkonu, a konstrukcje nośne nie zostały dotknięte podczas jej instalacji, to pozwolenie nie jest potrzebne.
To prawda, że w tym przypadku antena będzie się bardziej chwiać pod wiatrem, a przy złej pogodzie odbiór będzie niestabilny. Dlatego wielu abonentów zamawia montaż anten satelitarnych w wyspecjalizowanych firmach, a oni sami koordynują wszystkie sprawy z Urzędem Mieszkaniowym. W Rosji największym z nich jest Tricolor.
Satelity nadawcze znajdują się na orbicie geostacjonarnej, na wysokości 35 786 km nad poziomem morza w płaszczyźnie równika ziemskiego. Prędkość orbitalna na tej wysokości jest równa prędkości obrotu Ziemi, więc satelita wisi nad tym samym punktem na swojej powierzchni. Położenie satelity na orbicie geostacjonarnej nazywa się jego stacją.
W podręcznikach referencyjnych pozycje satelitów są wskazywane przez ich długość geograficzną: odległość kątową od południka zerowego (Greenwich). Należy to wziąć pod uwagę przy orientacji anteny i podać poprawkę: z danego punktu południk Greenwich jest „widoczny” pod kątem odwrotnym do długości geograficznej miejsca. Na rysunku pokazano, jak widoczne są niektóre stacjonarne satelity z Greenwich.
Przykład 1:długość geograficzna centrum Woroneża wynosi 39 stopni 15 minut na wschód. Pozycja satelity Eutelsat II F4 wynosi 7 stopni na wschód, tj. z Greenwich ten satelita jest widoczny z 7 stopni na wschód. Gdyby Eutelsat II F4 wisiał dokładnie nad południkiem zerowym, antena musiałaby zostać obrócona o 39 stopni 15 minut w kierunku Greenwich, aby ją odebrać, tj. zachód. A ponieważ Eutelsat II F4 jest już „przesunięty” o 7 stopni do Woroneża, antenę należy obrócić na zachód o 32 stopnie 15 minut.
Z Ziemi „widoczna” jest na niebie orbita stacjonarna w postaci tzw. „Pasa Clarka”. Nie należy go mylić z równikiem niebieskim. Wysokość kątowa równika niebieskiego zmienia się w ciągu roku, a pas Clarka jest „widoczny” jako łuk krzywej przechodzącej z okręgu na biegunach do linii prostej na równiku. Pas Clarka „leży” na horyzoncie dokładnie na wschodzie i zachodzie, niezależnie od lokalizacji.
W określonym punkcie geograficznym najwyższy punkt pasa Clarka znajduje się dokładnie na południu, a jego wysokość kątowa jest równa wzajemnej szerokości geograficznej miejsca: 0 na biegunach i 90 stopni na równiku. Dlatego na dużych szerokościach geograficznych odbiór telewizji satelitarnej jest trudny lub w ogóle niemożliwy: pas Clarka „leży” na horyzoncie, a sygnał satelitarny, nawet jeśli „świeci” tutaj, „zatrzymuje się” w atmosferze.
Przykład 2:szerokość geograficzna centrum Woroneża wynosi 51 stopni i 20 minut na północ. Najwyższy punkt Pasa Clarka można stąd zobaczyć pod kątem 90 stopni minus 51 stopni 20 minut = 48 stopni 40 minut na południe.
Satelity nie wysyłają sygnałów we wszystkich kierunkach, byłoby to zbyt marnotrawstwem. Anteny nadawcze satelitów są kierunkowe i „oświetlają” z reguły terytorium kraju właściciela lub region, do którego nadawany jest przekaz. Dlatego wszystkich satelitów widocznych z danego miejsca nie da się „złapać”: może być widoczny, ale „świeci” w przeciwnym kierunku.
Jeśli satelita „świeci” dokładnie w dół, to w zasadzie może nadawać na całą półkulę poniżej, mając antenę o kierunkowości z aperturą nieco ponad 10 stopni. Jednak na odległość 36 000 km wymaga to mocy nadajnika ponad 10 kW, paneli słonecznych o odpowiedniej powierzchni, a cały satelita musi zostać umieszczony na orbicie przez ciężki nośnik. Dlatego nie ma tak wielu satelitów nadawczych.
Powiedzmy od razu: ręczne ustawienie (tj. orientacja na pożądanego satelitę) wysoce kierunkowej anteny to delikatna sprawa. To nie wiedza teoretyczna decyduje o sprawie, ale doświadczenie, umiejętności pracy („pamięć mięśniowa”) i po prostu smykałka. Dlatego kupując „płytę”, przynajmniej w tym samym telewizorze Tricolor, lepiej od razu zamówić instalację z regulacją. Dla mistrzów, którzy wypełnili swoje ręce, jest to sprzeczne, więc taka usługa nie jest zbyt droga.
Jednak nawet jeśli nie jesteś wielkim fanem robienia wszystkiego, po burzy lub obfitych opadach śniegu antena może wymagać ponownego ustawienia. Dlatego procedura regulacji zostanie opisana poniżej. Ale przed wyrównaniem antena ze sprzętem musi zostać wybrana, zakupiona i zainstalowana.
Podręczniki referencyjne podają lokalizacje i parametry sygnału wszystkich stałych satelitów nadawczych. Ale w konkretnej miejscowości warunki ich odbioru mogą się znacznie różnić.Zwykły pagórek, zwłaszcza w regionach północnych, może sprawić, że satelita będzie niewidzialny, który w rzeczywistości dobrze tu świeci.
Dlatego kupując antenę, skonsultuj się ze sprzedawcą, które satelity są przez Ciebie dobrze odbierane, wybierz trzy (jedna antena może odbierać do 3-4 satelitów) i zapisz parametry ich sygnałów:
Wybór samej anteny sprowadza się do określenia jej średnicy. Do odbioru domowego w regionach południowych wystarczy „talerz” o średnicy 60 cm; w miejscach z Petersburga i na północy do stabilnego odbioru potrzebne jest lustro antenowe o średnicy 1,2 m.
Wiele osób uważa, że łatwiej „złapać” satelitę dużym „spodkiem”. Dokładnie odwrotnie. Duże lustro zapewnia sygnał o wyższym poziomie i jakości, ale osiąga się to poprzez zawężenie charakterystyki promieniowania, przez co trudniej „złapać” satelitę dużą „talerzą”. Anteny o dużej aperturze wykorzystywane są przede wszystkim jako źródła sygnału w naziemnych systemach nadawczych oraz w innych przypadkach, gdy wymagana jest dalsza transmisja.
Jeśli zamierzasz odbierać kilka satelitów, musisz kupić multifit wraz z anteną - płytę montażową do zainstalowania kilku konwerterów z możliwością osobnej regulacji ich położenia. Z reguły sprzedawcy natychmiast pytają: „Jedno gniazdo czy multi-fit?” W każdym razie możesz umieścić jeden konwerter w multifit, a następnie dodać kolejny; multifit jest niedrogi. Lepiej więc od razu kupić „płytę” wyposażoną w multifit.
Następnym krokiem jest wybór konwertera. Konwerter to właśnie „głowica”, która zamienia sygnał z satelity, który dobrze „przebija” atmosferę, na sygnał do odbiornika, który zwykła elektronika jest w stanie bez większych trudności przetworzyć.
Przetwornice są trzech typów: spolaryzowane kołowo, przełączalne H-V i stałe. Te pierwsze są najmniej wrażliwe, ale mogą odbierać dowolny sygnał. Te ostatnie są najbardziej czułe, ale aby odbierać sygnały o różnej polaryzacji, trzeba je obrócić o 90 stopni. W normalnych warunkach odbioru lepiej jest użyć konwertera kołowego lub przełączalnego.
Czułość, poziom szumu własnego i stabilność częstotliwości lokalnego oscylatora (od której znacząco zależy poziom i jakość sygnału), a także ochrona przetwornika przed wpływami atmosferycznymi (w końcu jest na zewnątrz) są różne znacznie od modelu do modelu i od producenta do producenta. Lepiej wybrać konkretny model, odpowiedni do ceny, zgodnie z zaleceniami sprzedawcy anten i opiniami doświadczonych abonentów.
Ale jakość i poziom sygnału prawie nie zależą od modelu odbiornika w warunkach domowych. Tutaj musisz skupić się na funkcjach serwisowych i cenie. Tylko jeden warunek: jeśli zamierzasz oglądać telewizję „cyfrowo” w jakości HD, odbiornik musi mieć wyjście Ethernet (złącze sieci komputerowej). Nie musisz się martwić o zgodność standardów: wszystkie nowoczesne urządzenia sieciowe „rozumieją” wszystkie powszechnie używane protokoły komunikacyjne bez dodatkowych wyjaśnień.
Jeśli chodzi o wyposażenie dodatkowe, to trzeba dokupić DiSEqC - wyłącznik zasilania do konwerterów. Odbiornik domowy (nawiasem mówiąc, w języku rosyjskim odbiornik jest odbiornikiem; kalka kreślarska z języka angielskiego jest wykonana tak, aby nie mylić z odbiornikami radiowymi) zapewnia zasilanie dla jednego konwertera; aby przełączyć się z satelity na satelitę, musisz przełączyć zasilanie na odpowiednią „głowicę”.
Jaka powinna być prawidłowa instalacja anteny satelitarnej, widać na rysunku. Ważna okoliczność: część montażowa („szyjka”) stojaka do rur (podświetlona na zielono) musi być ściśle pionowa w dwóch płaszczyznach. W przeciwnym razie ustawienie anteny zamieni się w długą, bolesną pracę.
Miejsce instalacji anteny musi być starannie wybrane. W ustawieniu lustra nie powinno być nic, nawet szyby w oknie. Bok lustra nie pokrywa się z jego osią geometryczną: do odbioru satelitarnego stosuje się lustra skośne. Miejsce, w którym lustro faktycznie „patrzy”, jest również widoczne na rysunku.Fakt, że południowa część nieba powinna być oglądana z miejsca instalacji anteny nie wymaga wyjaśnienia.
Jeśli mieszkasz w prywatnym domu, nie bądź leniwy, aby podnieść antenę wyżej. Podniesienie anteny o 10 m zmniejsza o połowę zapylenie otaczającego ją powietrza, co znacznie wpływa na jakość odbioru.
Najpierw montowany jest tylko jeden stojak do rur. Komplet lusterka, jego regulowanych mocowań, wspornika i konwertera montuje się w domu - wygodniej jest przede wszystkim zweryfikować pionowość statywu lampowego.
Mocowania anteny satelitarnej do ściany nie można wykonać za pomocą wkrętów samogwintujących w plastikowych kołkach - antena z czasem "zniknie". Należy zastosować tuleje zaciskowe o długości co najmniej 200 mm i średnicy co najmniej 8 mm, nałożyć na nie płytę podstawy i zabezpieczyć nakrętkami i przeciwnakrętkami.
