W szczegółach: naprawa mebli fornirowanych zrób to sam od prawdziwego mistrza na stronie my.housecope.com.
Uszkodzenia mebli, choć irytujące, często są łatwe do naprawienia. Pamiętaj tylko, że okleina na starych meblach różni się od okleiny produkowanej dzisiaj.
Fornir lub drewno dopasowane do tekstury i rodzaju materiału źródłowego
Lakier
wełna stalowa
Papier ścierny
Szelak w sztyfcie do szpachli
Wosk
Przyklej kość lub mezdrovy
Narzędzia
Skalpel lub ostrze noża
Piła do forniru
cykl
Dłuto
linijka stalowa
lutownica
Żelazo
Samolot
Śrubokręt
Pędzel
Jeśli zachodzi potrzeba aktualizacji powierzchni wyłożonej okleiną, to przede wszystkim należy ustalić, z jakiego materiału wykonane jest podłoże. W nowoczesnych meblach jest to najczęściej sklejka lub płyta wiórowa. Ich szczotkowana maszynowo powierzchnia jest specjalnie zaprojektowana do aplikacji forniru.
Jednak wyrób wykonany z litego drewna może być również wyłożony fornirem. Zwykle jest to „zwykłe”, tanie drewno, ale fornir jest wykonany ze szlachetnego drewna i służy jako rodzaj kamuflażu, ponieważ nadaje produktowi solidny, szlachetny wygląd.
Pierwsze seryjne okleiny produkowane fabrycznie pojawiły się około 50 lat temu. Starsze meble to połączenie drogiego i taniego drewna.
Niezależnie od rodzaju podkładu, nasze prace renowacyjne dotyczą wyłącznie wierzchniej warstwy drewna szlachetnego o grubości zaledwie kilku milimetrów.
Określ charakter uszkodzenia forniru
Przygotuj materiał
Aby oczyścić miejsce uszkodzenia, wygładź pęknięcia w drzewie
Kup odpowiedni fornir lub drewno w specjalistycznym sklepie
Jeżeli naprawa ma charakter lokalny, należy przykryć powierzchnię mebla, aby nie uszkodzić innych obszarów. Zadbaj o dobre oświetlenie.
Zrób łatki
Napraw rysy za pomocą szpachli
Wjedź w szczeliny szyny
Wideo (kliknij, aby odtworzyć).
Topliwy klej pod spęcznioną okleiną jest podgrzewany żelazkiem, po czym okleina jest dociskana dociskiem.
Ostrożnie oczyść obszar pod spuchniętą okleiną ze starego kleju i wstrzyknij świeży klej za pomocą strzykawki. Zwilżyć fornir i w razie potrzeby naciąć na krzyż.
Zwykle fornir wybrzusza się z powodu nieprawidłowego ułożenia jego arkuszy. następnie po sklejeniu tworzą się drobne pofałdowane zgrubienia - oznacza to, że materiał był zbyt suchy. Konieczne jest wykrycie i wyeliminowanie wszystkich obrzęków na czas, w przeciwnym razie nie da się uniknąć pojawienia się pęknięć i szczelin.
Pęcherze na starych meblach można skorygować gorącym żelazkiem (średnie ustawienie). Pomocna będzie również wilgotna ściereczka ułożona na wierzchu, która uelastyczni okleinę. Klej można wstrzyknąć pod bańkę za pomocą strzykawki, po czym to miejsce należy delikatnie przetrzeć kciukiem, a następnie zabezpieczyć zaciskiem.
Aby wyeliminować taką wadę w nowoczesnych meblach, wystarczy ogrzewanie żelazkiem i odrobina nacisku.
Czasami powierzchnia do obróbki - na przykład lakierowania - ma wady. Taką powierzchnię należy odrestaurować przed rozpoczęciem obróbki. Znajdź mały kawałek forniru bez skazy, który pasuje do tekstury forniru na naprawianej powierzchni.
Wytnij okno na uszkodzonym obszarze. Dołącz kawałek forniru do tego miejsca. Upewnij się, że tekstura głównego tła i łatki dokładnie się zgadzają. Po znalezieniu odpowiedniej pozycji skalpelem wytnij „łatę” dokładnie wzdłuż obrysu usuniętego kawałka forniru.
Uszkodzone miejsca w warstwie elewacyjnej należy usunąć i nałożyć „łaty” z forniru o odpowiedniej fakturze i kształcie.
Nóż lub skalpel należy trzymać pod lekkim kątem, aby uzyskać „łatkę” dopasowaną do kształtu. Tnij w poprzek tekstury, czasami w zygzakowaty wzór, aby uniknąć pękania drewna. Teraz „łatka” pasuje dokładnie na swoje miejsce. Musi być przymocowany za pomocą samoprzylepnego paska papieru. Za pomocą klinowego łba młotka ciesielskiego ostrożnie wygładź spoiny. Przejście od głównej okleiny do „łaty” powinno być prawie niezauważalne. Teraz przywrócona powierzchnia może być dalej obrabiana.
Wytrzymałość klejonego forniru zależy od stanu podłoża. Przy sklejeniu forniru ze sklejką nie ma żadnych komplikacji. Powierzchnia tych ostatnich jest wyrównywana maszynowo, a okleinę należy przed montażem jedynie w odpowiedni sposób wyczyścić. Zupełnie inaczej wygląda sprawa, gdy na struganą powierzchnię tartaki nakładana jest licowa warstwa szlachetnych gatunków drewna.
„Płatka” leży pod odnawianą okleiną.
Cięcie obu części odbywa się w jednym kroku roboczym.
Baza z litego drewna często ma wady, takie jak wystające sęki, które należy usunąć za pomocą wiertła rdzeniowego. Następnie ślepy otwór zamyka się odpowiednim kółkiem z drewna, w razie potrzeby wystające części czyści się pilnikiem lub papierem ściernym. Duże wadliwe obszary są wydrążone w kształcie rombu. W to miejsce wstawiana jest nowa część.
Żywica, która pojawiła się na powierzchni, jest usuwana specjalnym rozpuszczalnikiem.
Istnieją trzy sposoby wykończenia powierzchni forniru: woskowanie, lakierowanie lub - co jest najłatwiejsze dla domowego rzemieślnika - lakier bezbarwny. Jednak ta druga metoda nie zawsze ma zastosowanie. Na przykład meble antyczne wymagają innego podejścia. Aby określić, który z nich, musisz wiedzieć, jak potraktowano powierzchnię produktu lub jego przybliżony wiek. Faktem jest, że trudno jest ustalić różnicę między lakierem bezbarwnym a obróbką lakieru. Tylko specjalista może śmiało odróżnić miękki naturalny połysk lakieru szelakowego od twardego połysku lakieru celulozowego nakładanego pędzlem. Tak więc, dla informacji nieprofesjonalistów: dobre przezroczyste lakiery pojawiły się około 50 lat temu.
Lakier nakłada się wacikiem w miękkie zakrzywione linie w kształcie ósemek. Zapewnia to głęboką penetrację lakieru w pory drewna.
Aby pokryć pastą wacikiem, warstwę licową należy najpierw zagruntować i przeszlifować. Polerowanie należy wykonywać ciągłymi, płynnymi ruchami ślizgowymi. Każde przejście po powierzchni musi działać, to znaczy pozostawić najcieńszą warstwę lakieru. Po wyschnięciu powierzchnię należy dobrze przeszlifować pędzlem z końskiego włosia, aby nadać jej szlachetny „aksamitny” połysk.
Często konieczna jest naprawa uszkodzeń powierzchni polerowanych mebli. Drobne rysy można naprawić środkiem do polerowania mebli. Małe wypalone dziury są starannie zeskrobane i wypełnione kitem lub woskiem pszczelim. Ten ostatni można, w przeciwieństwie do kitu, nakładać na już przetworzone drzewo; łączy się go zarówno z lakierem, jak i lakierem.
Po lekkim podgrzaniu wosku oddziela się od niego małe kawałki i wciska nożem w uszkodzony obszar. Następnie to miejsce przeciera się miękką szmatką zamoczoną w terpentynie.
Ubytki na surowym, surowym drewnie można naprawić szpachlówką dopiero po nałożeniu lakieru. W sprzedaży są szpachlówki we wszystkich odcieniach.
Głębokie uszkodzenia, dotykające nie tylko warstwę lakieru, ale również forniru, naprawia się szpachlówką szelakową o odpowiednim odcieniu.
Materiał wypełniający jest podgrzewany, aż opadnie gęstymi kroplami. Następnie wosk jest zbierany nożem i dodawany do materiału wypełniającego.
Szelak twardnieje stosunkowo szybko. Wystający materiał jest usuwany cyklicznie, aż do stwardnienia.
Głęboka rysa, która przecina warstwę pasty lub lakieru, nieuchronnie pozostawia ślady na samym drewnie. Czasami pomaga renowacja za pomocą pędzla Kolinsky i odpowiedniej farby artystycznej. Farby olejne stosuje się również np. przy barwieniu wosku, jeśli konieczne jest wypełnienie dużego otworu. Wnęki wypełnia się dopiero po dokładnym oczyszczeniu powierzchni.
Białe plamy na polerowanych lub lakierowanych bezbarwnie powierzchniach są wynikiem działania ciepła – najczęściej jest to skutek nakładania na politurę gorących przedmiotów, np. naczyń z gorącymi potrawami. Takie defekty eliminuje lakier szelakowy, mieszanina terpentyny i oleju lnianego lub kamforowego.
Wgłębienia w polerowanej lub lakierowanej powierzchni wypełniane są lakierem szelakowym o odpowiednim odcieniu. Kilka kropel lakieru zostaje podgrzanych i wstrzykniętych do otworu. Po stwardnieniu lakieru powierzchnia jest starannie polerowana po okręgu najcieńszą stalową „myjką”.
Po pracach renowacyjnych powierzchnia produktu musi być całkowicie gładka. Ostrożnie wypoziomuj polerowanie w kierunku tekstury cienką stalową „myjką”. Po ponownym usunięciu pozostałości nałóż bazę szelakową. Po kolejnym szlifowaniu papierem ściernym (nr 240) następuje końcowa obróbka powierzchni. Nałożyć kilka cienkich warstw lakieru płaskim pędzlem. Nadaj odnowionej powierzchni połysk lnianą szmatką nasączoną specjalnym produktem.
Po stwardnieniu szpachli szelakowej w przywracanych miejscach należy ją dokładnie wyrównać cienką stalową „myjką”
Na oczyszczoną powierzchnię grudką lnianej szmatki ostrożnie nakłada się odżywczy lakier.
Na powierzchni starych stołów wykonanych z klejonych litych płyt z czasem pojawiają się pęknięcia – często na końcu, a czasem na środku blatu. W obu przypadkach można to skorygować, wkładając w szczeliny płytki w kształcie klina (odpowiadające grubości blatu). Kliny wycinane są z kawałka drewna odpowiedniego na meble. Obrabiany przedmiot jest obrabiany strugarką, a następnie pilnikiem, aż będzie nieco grubszy niż sama szczelina. Na koniec klin wbija się w szczelinę poprzez lekkie uderzenie młotkiem.
Po wbiciu klin powinien lekko wystawać z powierzchni stołu, aby można go było wypoziomować.
Ponieważ pęknięcie rzadko przebiega w linii prostej, po usunięciu brudu i ewentualnych odprysków należy je wyprostować. Im gładsza powierzchnia, tym silniejsze wiązanie kleju. Klin powinien bardzo ciasno pasować do szczeliny. Jeśli pęknięcie znajduje się pośrodku, na odwrotnej stronie przykleja się drewnianą płytkę w kształcie jaskółczego ogona, aby zapobiec dalszemu pękaniu.
Po stwardnieniu kleju klin zostaje dokładnie ociosany strugarką. Pracuj ostrożnie, starając się nie dotykać głównej powierzchni. Ostateczne wyrównanie można wykonać za pomocą ostrych cykli.
1. Po oczyszczeniu i wyrównaniu szczeliny wykonuje się pomiary, według których wycina się płytę o pożądanym kształcie.
2. Przetnij płytkę w kształcie klina (nieco większą niż szczelina) za pomocą strugarki.
3. Przyklej gotowy klin do szczeliny. Blat z uszczelkami na górze i bokach mocowany jest w imadle.
4. Aby zapobiec pojawianiu się nowych pęknięć, na odwrotnej stronie blatu przykleja się drewnianą płytkę w kształcie jaskółczego ogona.
Czy stare meble straciły swój dawny blask? Jestem zmęczona, ale szkoda wyrzucić? Wszystko to można naprawić: możesz poprawić wygląd, aby nikt nie pomyślał, że mebel ma wiele lat. Renowacja mebli „zrób to sam” to ciężka praca. Ale nie musisz robić nic bardzo skomplikowanego. Niektóre metody są tak proste, że każdy może to zrobić (nie mówimy oczywiście o antyków).
Wideo (kliknij, aby odtworzyć).
Bez względu na to, jak ostrożnie obchodzimy się z meblami, wciąż pojawiają się zadrapania, rysy, plamy. Są łatwe do wyeliminowania. Najważniejsze jest wiedzieć, jak i dlaczego.
Jeśli powierzchnia drewna właśnie straciła blask, poszukaj środka do pielęgnacji drewna zawierającego olejek pomarańczowy. Weź czystą gąbkę, lekko zwilż i podgrzej w kuchence mikrofalowej przez 20-30 sekund. Spryskać produkt z butelki ze spryskiwaczem, a następnie przetrzeć gorącą gąbką (ręce powinny być w gumowych rękawiczkach pokrytych od wewnątrz).
Gorąca gąbka i olejek pomarańczowy przywrócą połysk drewnianym meblom
Takie przekształcenia są możliwe przy użyciu markera, alkoholu i wosku.
Odtworzenie warstwy lakieru to trudne zadanie. Każda renowacja mebli zaczyna się od oczyszczenia i odtłuszczenia oraz naprawy powłoki lakierniczej. Używamy detergentu do naczyń rozcieńczonego w wodzie: bezpiecznego i niezawodnego. Po wyschnięciu przystępujemy do aktualizacji polerowania.
Na ciemnych meblach rysę można pomalować jodem, uzyskując pożądany kolor kilkoma warstwami lub rozcieńczając wodą. Jeśli masz znaczniki mebli, możesz ich użyć.
Głębokich rys, które zmieniły kolor na biały, nie można zamalować. Istnieją inne metody:
Zrób mastyks z 4 części stopionego wosku i 3 części terpentyny. Pastę tę nakłada się na lakier i wciera miękką szmatką.
Jeśli masz pastę do butów w odpowiednim kolorze, możesz ją nią pokryć, a następnie wypolerować wszystko szmatką.
Rysy są zamalowywane, a następnie przywracana jest powłoka
Wyblakły lakier na meblach możesz po prostu odświeżyć samodzielnie przygotowanymi mieszankami:
Dwie części oleju lnianego i terpentyny oraz część octu. Całość miesza się, nakłada wacikiem, czeka aż się wchłonie i wypoleruje.
Wymieszaj olej i piwo w równych częściach i przetrzyj meble tą kompozycją. Po namoczeniu wetrzeć.
Bardziej błyszcząca powierzchnia będzie, jeśli piwo zostanie ugotowane kawałkiem wosku, schłodzone i lekko ciepłe na meblach. Po wchłonięciu kompozycji powierzchnia jest pocierana do połysku.
Więcej przepisów w filmie.
Dość często trzeba usunąć polerowanie: to nie jest najmodniejsze wykończenie. Nowoczesne meble maluje się najczęściej farbami kryjącymi lub barwionymi, a ich powierzchnia jest matowa. W każdym razie musisz usunąć pastę. Jest kilka sposobów. Ponieważ lakiery różnią się składem, należy wybierać empirycznie. Ale jedna z metod powinna zadziałać.
Stary lakier można usunąć z mebli mechanicznie. Jeśli jest szlifierka to proces będzie przebiegał szybciej, jeśli nie, weź papier ścierny o dużym ziarnie i odklej warstwę lakieru, aż pojawi się drewno. Następnie weź drobne ziarno i zmiel na płaską powierzchnię. Usuwanie mechaniczne nie zawsze działa. Czasami nawet młynek nie działa: pasta nie odkleja się, ale zaczyna się topić i śmierdzieć. Potem zmieniają taktykę.
Będziesz potrzebował kawałka starego szkła. Załóż rękawiczki i rozbij je na kilka kawałków. Z ostrymi krawędziami, które się utworzyły, usuń powłokę z drewna. Jeśli występują fazowania i wgłębienia, wygodnie jest je zeskrobać ostrymi krawędziami. Po usunięciu głównej warstwy polerowania wszystko jest doprowadzone do gładkiego stanu za pomocą drobnoziarnistego papieru ściernego.
Samodzielna renowacja mebli często wymaga trudnych środków: niektóre rodzaje polerowania można zeskrobać tylko za pomocą szkła
Jeżeli stary mebel przygotowywany był do malowania, należy go oczyścić z kurzu, przetrzeć wilgotną szmatką i pozostawić do wyschnięcia. Po wyrównaniu wszystkiego szpachlówką wygładź wszystkie nierówności, poczekaj, aż wyschnie. Weź papier ścierny i ponownie przeszlifuj, najpierw średnio, a potem drobnym ziarnem. Następnie nałóż warstwę podkładu i poczekaj, aż wyschnie.
Nakładanie lakieru pędzlem podczas odnawiania polerowania mebli
Podkład jest kupowany pod farbę, która będzie używana, lub farbę można rozcieńczyć kompatybilnym rozpuszczalnikiem i pokryć zamiast podkładu. Po wyschnięciu możesz malować.
Możesz malować wałkiem lub pędzlem. Zwykle potrzeba kilku warstw: nie próbuj nakładać dużej ilości farby na raz, ponieważ mogą pojawić się smugi. Lepiej nałożyć kilka cienkich warstw.Dzięki temu powierzchnia będzie gładka i jednolita. Kolejna sztuczka: aby uzyskać jednolite zabarwienie, warstwy nakłada się w różnych kierunkach - wzdłuż, a potem w poprzek. Dotyczy to również nakładania lakieru.
Niektóre lakiery są łatwiejsze w obróbce, gdy są ciepłe. Są lekko podgrzewane, a następnie nakładane za pomocą pistoletu natryskowego lub pędzla. Podczas rozgrzewania należy uważać: opary mogą wybuchnąć.
Kolejność barwienia: najpierw malowane są wewnętrzne powierzchnie, krawędzie i spoiny, a następnie przechodzą na zewnętrzne. Dzięki tej sekwencji jest mniejsza szansa na zabrudzenie lub dotknięcie już pomalowanej powierzchni, niszcząc ją.
Jeśli powłoka lakiernicza jest równa, bez wad i trzeba ją zamalować, można to zrobić bez usuwania tej warstwy. Istnieją specjalne podkłady do trudnych powierzchni. Pokryj nimi powierzchnię, a po wyschnięciu pomaluj. Posiadają składniki, które wnikają nawet w warstwę lakieru. Dzięki temu farba będzie dobrze nałożona i utrzyma się przez długi czas. Ale takie gleby mają minus: są drogie. Ale oszczędzają dużo czasu.
Niektóre tajniki barwienia drewna (w tym szczotkowania i barwienia w dwóch kolorach) znajdziesz w artykule „Jak malować podszewkę”. Zobacz film, aby poznać kilka sekretów równomiernego nakładania farby akrylowej.
