Naprawa dróg zrób to sam

Niestety drogi i chodniki, które są w opłakanym stanie, nadal są jednym z głównych problemów zarówno w dużych, jak i małych rosyjskich miastach. Zmiana pór roku w większości naszych regionów charakteryzuje się gwałtownymi zmianami temperatury, co prowadzi do szybkiego zużycia nawet nowego asfaltu, który, szczerze mówiąc, często jest układany z naruszeniem niezbędnych technologii. Być może władze lokalne z radością pomogły w rozwiązaniu problemu, ale niestety przeznacza się na to bardzo mało środków budżetowych i tylko niewielką część dziur można załatać. Szczególnie dotknięte są osiedla typu miejskiego, gdzie główna część dróg jest nieutwardzona, które są stale myte i niszczone, a główną metodą ich naprawy jest stopniowanie, czyli niwelacja.

Pomimo istnienia w Rosji standardu, zgodnie z którym każda dziura, której wymiary przekraczały ustaloną liczbę centymetrów (długość nie większa niż 15 cm, szerokość nie większa niż 60 cm, głębokość nie większa niż 5 cm), musi być wyeliminowane bezbłędnie, w rzeczywistości naprawa konkretnego wykopu często musi trwać latami. W tej sytuacji lokalni działacze coraz częściej biorą sprawy w swoje ręce.

Jest kilka sposobów, dzięki którym nasi obywatele skutecznie, a nawet skutecznie, samodzielnie wykonują remonty dróg. Najprostszym z nich jest zasypanie uformowanego dołu gruzem (opcjonalnie - kawałkami cegieł) zmieszanym z piaskiem. Metoda ta zazwyczaj zapewnia normalne poruszanie się po plastrze przez okres od kilku tygodni do kilku miesięcy, po czym wszystko niestety trzeba powtórzyć. Jednak jego główną zaletą jest to, że jest stosunkowo darmowy: zarówno żwir, jak i piasek w zasadzie bez problemu można znaleźć w naszych osiedlach, dodatkowo ta metoda nadaje się do „naprawy” zarówno dróg asfaltowych, jak i gruntowych.

Nieco bardziej niezawodną opcją jest wypełnienie dziury cementem. Ten materiał budowlany jest również łatwo dostępny i stosunkowo tani - torba o wadze 50 kilogramów kosztuje od 250 rubli. Jednocześnie łata cementowa może trwać znacznie dłużej niż kruszony kamień.

Bardziej zaawansowaną metodą naprawy nawierzchni asfaltowej niewymagającą użycia specjalnego sprzętu jest zastosowanie tzw. asfaltu zimnego - gotowej mieszanki asfaltowej, tłucznia oraz specjalnych dodatków, których udział w gotowej mieszance osiąga 35% masy bitumu, co poprawia właściwości użytkowe mieszanki, czyniąc ją mocniejszą. Zimny ​​asfalt można układać w normalnych warunkach temperaturowych, bez ogrzewania, a nawet zimą w temperaturach do 20 stopni poniżej zera. Jego koszt wynosi od 400 do 600 rubli za worek o wadze 50 kilogramów, podczas gdy jedna torba wystarcza na około 1 mkw, pod warunkiem, że jest ułożona w warstwie pięciu centymetrów.Taki asfalt nie jest gorszej jakości od zwykłego asfaltu, ale wadą jego układania jest konieczność użycia dostępnych narzędzi: obcinaka szwów do wyznaczania granic łaty, młota pneumatycznego do usuwania kawałków starego asfaltu (można się jednak obejść zwykłym złomem), a także płyty wibracyjnej lub walec ogrodniczy do zagęszczania powstałej powłoki (chociaż istnieje opcja, w której asfalt jest kruszony w sposób naturalny ze względu na ruch drogowy).

Za pomocą tych metod lokalni aktywiści aktywnie naprawiają drogi w całym kraju: samodzielnie i razem oraz w całych ruchach, zarówno za pomocą sieci społecznościowych, jak i społeczności w Internecie.Jednocześnie nie powinniśmy zapominać, że w przypadku nieautoryzowanych napraw dróg, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem zgodnie z art. 12.33 Kodeksu wykroczeń administracyjnych Federacji Rosyjskiej (uszkodzenie dróg, przejazdów kolejowych lub innych konstrukcji drogowych), a grzywna jest należna. Jednak głównym zarzutem organów ścigania przeciwko dobrowolnym mechanikom nie jest sam fakt naprawy, ale to, że jest ona wykonywana z naruszeniami: nie stawia się tymczasowych znaków drogowych ostrzegających o pracy, utrudniony jest ruch pojazdów itp.

Za to zresztą, a nie za szlachetny impuls, wykonawca wynajęty przez najemców do naprawy drogi w pobliżu jednego z domów w Astrachaniu został tego lata ukarany grzywną w wysokości 25 tys. rubli w sensacyjnym przypadku. Oczywistym jest, że w przypadku remontu drogowego z udziałem wykonawcy należy przede wszystkim skontaktować się z przedsiębiorcami, którzy znają zarówno formalne, jak i nieformalne aspekty procesu oraz mają aktywne pozytywne doświadczenia współpracy w tym zakresie z władzami lokalnymi.

W osiedlach z nieutwardzonymi drogami władze lokalne, przy pomocy działających w okolicy organizacji budowlanych, są w stanie zorganizować awaryjne składowanie gruzu, które mieszkańcy mogliby wykorzystać do awaryjnego zasypania dołów według własnego uznania. Oczywiście może pojawić się obawa, że ​​jakiś niezbyt odpowiedzialny obywatel będzie chciał zabrać na swój teren worek lub dwa gruzu na własny użytek, ale tutaj z inicjatywą sami obywatele powinni zająć się kwestią kontroli i księgowości.

Ponadto same władze lokalne mogłyby inicjować prace porządkowe z udziałem ludności w celu wypełnienia dziur w najbardziej problematycznych obszarach, a także seminaria szkoleniowe dla aktywistów na temat najlepszych praktyk w zakresie napraw miejscowych dróg. Możliwa jest pomoc w negocjacjach z organizacjami budowlanymi w sprawie dostarczenia sprzętu do układania asfaltu, jeśli przedsiębiorczy obywatele są gotowi zapłacić za jego czynsz i pracę operatora. No i oczywiście nie zapominaj, że nadal samodzielnie naprawiamy drogi, jeśli znajdą się na to środki budżetowe.

Ogólnie rzecz biorąc, istnieje tutaj ogromna liczba opcji, a także obszarów problemowych na naszych drogach, których, mamy nadzieję, w przyszłości będzie coraz mniej.

Jeśli podobał Ci się artykuł, poleć go swoim znajomym, znajomym lub współpracownikom związanym z usługami komunalnymi lub publicznymi. Uważamy, że będzie to dla nich zarówno przydatne, jak i przyjemne.
W przypadku przedruku materiałów wymagany jest link do źródła.

Jest to mieszanka bitumu z materiałem kamiennym z dodatkiem rozpuszczalnika. Główną zaletą takich mieszanek na zimno jest to, że do ich układania nie jest potrzebny żaden specjalny sprzęt i doświadczenie. Zimny ​​asfalt układa się w normalnych warunkach temperaturowych, bez ogrzewania. Nadaje się do użytku prywatnego i profesjonalnego.

Cześć wszystkim! Nazywam się Mikhail, teraz opowiem wam historię o tym, jak udało mi się wymienić moją dvenashkę na Camry 2010. Wszystko zaczęło się od tego, że awarie dvenashki zaczęły mnie szalenie denerwować, wydawało się, że nic poważnego nie zostało złamane, ale w drobiazgach, cholera, było tak wiele rzeczy, które naprawdę mnie wkurzyły. Tutaj narodził się pomysł, że nadszedł czas, aby zmienić samochód na samochód zagraniczny. Wybór padł na dziesiąte lata Tayotu Camry.

Nieautoryzowane naprawy dróg mogą skutkować karą grzywny. Zgodnie z art. 12.33. Kodeks wykroczeń administracyjnych Federacji Rosyjskiej za szkody na drogach zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego, a także umyślne utrudnianie ruchu, w tym przez zanieczyszczenie nawierzchni drogi, przewiduje odpowiedzialność administracyjną urzędników w postaci grzywny w wysokości 25 000 rubli.

Na przykład mieszkańcy Astrachania, którzy sami naprawili drogę, zostali ukarani grzywną. Na miejsce zdarzenia przybyli przedstawiciele policji drogowej i kontroli miejskiej. Nałożyli grzywnę na wykonawcę, który z inicjatywy mieszkańców naprawiał drogę na podwórku. Wysokość grzywny to 25 tysięcy rubli.

Czy kiedykolwiek musiałeś naprawiać dziury? W jaki sposób zorganizowano pomoc i na jak długo to wystarczyło? Nawiasem mówiąc, nierzadko zdarza się, że remonty dróg przeprowadzane są przy pomocy desek, połamanych cegieł, dywanów, opon itp. Taka pomoc może zaszkodzić. Stare opony lepiej wykorzystać w inny sposób. A tak przy okazji, czy wiesz, jak zwiększyć zdolność samochodu do przełajów?

Aby pozbyć się ciągłych mandatów z aparatów, wielu naszych czytelników z powodzeniem używa Special Nano Film do liczb. Legalny i w 100% niezawodny sposób na ochronę przed mandatami. Po przejrzeniu i dokładnym przestudiowaniu tej metody postanowiliśmy Ci ją zaproponować.

Aby pozbyć się ciągłych mandatów z aparatów, wielu naszych czytelników z powodzeniem używa Special Nano Film do liczb. Legalny i w 100% niezawodny sposób na ochronę przed mandatami. Po przejrzeniu i dokładnym przestudiowaniu tej metody postanowiliśmy Ci ją zaproponować.

Czy kiedykolwiek musiałeś sam naprawiać drogę?

Wielu słyszało o dwóch znanych rosyjskich problemach. A jeśli walka z jednym z nich praktycznie nie ma sensu, to drugą, dotyczącą braku dróg, można całkowicie rozwiązać samodzielnie. Jest to bardzo ważne w stosunkowo niewielkiej skali, związanej z własnym obszarem podmiejskim i terenem do niego przylegającym.

W tym artykule rozważymy sposoby, które z pewnym wysiłkiem wzmocnią drogę, własnymi rękami wykonają drogi dojazdowe do strefy podmiejskiej.

Szerokość publicznej drogi gruntowej musi być wystarczająca, aby jednocześnie przejeżdżały nią dwa pojazdy. Idealnie powinno to być 4 ... 5 metrów. Jeśli droga prowadzi bezpośrednio do bram twojej daczy i tylko ty z niej skorzystasz, to szerokość 2 metrów wystarczy na taką ścieżkę daczy.

Jak zbudować drogę własnymi rękami: ekonomiczna opcja oparta na kruszonym kamieniu i żużlu

Aby pozbyć się brudu i błota pośniegowego wystarczy pokryć drogi dojazdowe tłuczkiem, żwirem, żużlem czy wiórami asfaltowymi. Zgodnie z doświadczeniem wielu konstruktorów ta opcja jest dość praktyczna, zwłaszcza jeśli jest poprawnie zaimplementowana.

Oto co pisze jeden z użytkowników naszego forum o podobnym sposobie urządzania drogi gruntowej.

Moje doświadczenie w budowaniu drogi bez użycia nanotechnologii. 30-40 metrów do miejsca naprawdę leżało bagno, które wyschło przynajmniej do lipca.
Jak przebiegła moja droga do serwisu własnymi rękami:

• Na odcinku drogi wykopano rów o głębokości 1 m - koparka (700 rubli);
• Ziemia rozlała się na drogę;
• Półtora KamAZ duża buta (miałem szczęście - krawężniki zostały zmienione w mieście - prawie gratis) - 3-4 tony R;
• 3 okruchy asfaltu KamAZ - 12 tr.

Razem około 16 tr. Droga okazała się nie gorsza niż w mieście. Okres obserwacji wynosi 4 lata. Nie zauważono żadnych zmian. Czy to tylko mały tor od ciężkiego sprzętu i wyboje z nierównomiernego rozłożenia asfaltu.

Ale to jest szczególny przypadek. Aby stworzyć tanią drogę gruntową własnymi rękami, od dawna istnieje niezawodna i sprawdzona technologia, aw większości przypadków korzystanie z niej będzie prawidłowe.

Budowa takiej drogi odbywa się w określonej kolejności. W pierwszej kolejności z powierzchni gleby usuwa się żyzną (wegetatywną) warstwę o grubości 25-30 cm za pomocą równiarki lub innego specjalistycznego sprzętu do budowy dróg.

Rezultatem jest rodzaj koryta, którego dno powinno być wykonane w formie profilu szczytowego.Ma to na celu odprowadzenie wody deszczowej z jezdni do małych rowów utworzonych wzdłuż krawędzi przyszłej drogi.

Dno wyprofilowanego „niecka” można zagęszczać za pomocą wału glebowego, po czym na jego powierzchni należy wytworzyć poduszkę piaskową. Ma na celu poprawę jakości odwodnienia przyszłej drogi. Grubość warstwy piasku powinna wynosić 15-20 cm, piasek należy zagęścić, a na nim położyć warstwę pokruszonego kamienia. Jako warstwę nawierzchniową można również zastosować żwir, żużel lub wióry asfaltowe. Grubość warstwy wierzchniej powinna mieścić się w granicach 20 cm - na środku jezdni i ok. 10 cm - wzdłuż jej krawędzi.

Jak wzmocnić drogę w kraju

Po wdrożeniu powyższych środków droga gruntowa do Twojej strefy podmiejskiej może być uznana za gotową. Pozostaje tylko zagęścić jego powierzchnię walcem lub w skrajnych przypadkach ciężarówką, która służyła do transportu żwiru. Ten rodzaj pokrycia gruntu, choć stosunkowo niezawodny, może być kwestionowany (szczególnie w intensywnych warunkach eksploatacji) i wkrótce będzie wymagał naprawy. Oto, co mówi o tym członek naszego forum.

Kamień łamany frakcja 40-70 10 cm po wiosnę poszedł pod ziemię, oglądam drugi sezon. Tak samo jest z gruzem wtórnym. Auto nie ugrzęzło, ale dusza nie jest już szczęśliwa, na piechotę brudzi.

Na FORUMHOUSE dowiesz się, jak własnymi rękami naprawić polną drogę i kto powinien za nią zapłacić w wiosce wakacyjnej.

Wniosek: aby powłoki sypkie nie rozchodziły się w czasie, a ich warstwy były wyraźnie oddzielone od siebie, słuszne jest stosowanie bardziej zaawansowanych, ale i droższych technologii. Wymagają zastosowania materiałów takich jak geowłóknina, geokrata lub geokrata wolumetryczna.

Geowłóknina (doronit) to specjalna tkanina syntetyczna stosowana w budownictwie drogowym do oddzielania warstw objętościowych. Posiada dużą wytrzymałość i swobodnie przepuszcza wilgoć. Jeżeli przyszłą drogę opiera się na twardym i stabilnym gruncie, to do jej budowy można zrezygnować z wymienionych w poprzednim rozdziale geotekstyliów i materiałów sypkich. Geowłókninę rozprowadza się na czystym i zagęszczonym gruncie, po czym pokrywa się warstwą piasku i żwiru (zamiast żwiru można użyć tłucznia kamiennego, żużla lub wiórów asfaltowych). Pozwala to uniknąć mieszania gruntu dennego z warstwami objętościowymi. Dzięki temu żwir nie zmiesza się z błotem, a droga na pewno posłuży Ci przez kilka lat bez większych nakładów konserwacyjnych. Bez problemu będzie się na nim jeździło zarówno w suchą, jak i deszczową pogodę.

Czasami, stosując geowłókniny, budowniczowie wykluczają piasek z konstrukcji jezdni. Ale praktyka pokazuje, że z nim jest lepiej niż bez niego.

Geokrata to płaski materiał zbrojący o strukturze komórkowej. Oparta jest na nowoczesnych kompozytach wytrzymujących duże obciążenia wzdłużne i poprzeczne. Geosiatka skutecznie rozkłada poziome siły zewnętrzne, zapobiegając rozprzestrzenianiu się materiałów sypkich, z których składają się autostrady.

Geokratę zaleca się stosować w połączeniu z geotekstyliami. Takie podejście pomoże uniknąć przenikania górnych warstw nawierzchni drogi do gruntu podstawowego i wzmocni warstwę pokruszonego kamienia (żwiru).

Połączone zastosowanie geokraty z geowłókniną pozwala całkowicie wyeliminować warstwę piasku z budowy drogi gruntowej. Ale 10 cm piasku między geowłókniną a geokratą pomoże zmniejszyć obciążenie doronitu i na pewno nie zaszkodzi nawierzchni drogi. Prawidłowa kolejność budowy drogi w tym przypadku wyglądałaby następująco:

1. Usunięcie warstwy wegetacyjnej i zagęszczenie gleby.
2. Układanie geowłókniny.
3. Zasypywanie geowłókniny piaskiem.
4. Układanie geosiatek.
5. Zasypywanie drogi żwirem, tłuczkiem lub innymi odpowiednimi materiałami.
6. Toczenie górnej warstwy drogi.

Podczas usuwania żyznej warstwy w tym przypadku nie wchodź zbyt głęboko. Wystarczy 15-20 cm, warstwa pokruszonego kamienia również nie przekroczy 10 cm.

Niektóre osoby przy budowie wiejskiej drogi opartej na geosiatce, chcąc zaoszczędzić pieniądze, unikają stosowania geotekstyliów, ograniczając się do używania piasku. A oto, co myślą o tym nasi użytkownicy forum.

Przy dalszej eksploatacji piasek nadal będzie wnikał w ziemię, geokrata opadnie, gruz zniknie. Myślę, że tak, ta opcja jest przed pierwszymi deszczami i dużym ruchem. Jestem za zbrojeniem geotekstyliami.

Budowa drogi z wykorzystaniem geokraty

Geokrata to trójwymiarowa struktura kompozytowa wykonana w formie plastra miodu. Do tej pory jest to najbardziej obiecujący projekt zapewniający wolumetryczne wzmocnienie gruntu drogowego. A jeśli chcesz, aby nie tylko samochody osobowe, ale także małe ciężarówki jeździły bezpiecznie po Twojej drodze, musisz użyć mocnej geosiatki podczas jej budowy.

Najbardziej optymalną technologią budowy drogi gruntowej z wykorzystaniem tego materiału jest układanie geotekstyliów na zagęszczonym gruncie, a następnie układanie geokraty nad doronitem. Większość producentów zaleca natychmiastowe zasypanie rusztu kruszonym kamieniem (lub podobnymi materiałami). Tuż nad rusztem należy ułożyć warstwę gruzu. Jeśli wysokość kraty wynosi 5 cm, grubość gruzu powinna wynosić około 7 cm i tak dalej. To, jak już powiedzieliśmy, jest rekomendacją producentów. Ale nasi członkowie forum chętnie zmodyfikowaliby ten projekt. Tak, użytkowniku Zack75 uważa, że ​​dla osobistych potrzeb można najpierw pokryć geowłókninę piaskiem, a następnie położyć ruszt na tych materiałach.

Tak, ten pomysł jest całkiem możliwy do zauważenia. I nawet bez piasku można uzyskać bardzo mocną i trwałą nawierzchnię drogi.

Jeśli chcesz uzyskać praktyczne porady, jak samodzielnie zbudować drogę gruntową, a także zapoznać się z istniejącymi już rozwiązaniami naszych użytkowników, zachęcamy do odwiedzenia tematu forum dotyczącego budowy i wzmacniania drogi gruntowej. I możesz wziąć udział w dyskusji na temat najpopularniejszych zagadnień drogowych w temacie „Grunty i własność publiczna”

Naprawa dziur jest normalną światową praktyką w zakresie konserwacji i naprawy dróg. Zgodnie ze współczesnymi wymogami remont kapitalny drogi powinien być przeprowadzony w przypadku zniszczenia ponad 12% powierzchni drogi. Ten przewodnik pokaże Ci, jak prawidłowo naprawić drogę.

Konwencjonalnie technologie remontów dróg można podzielić na trzy grupy:

1. Pierwsza grupa to naprawa w technologii na gorąco, czyli naprawa nawierzchni przy użyciu gorącej mieszanki asfaltowej. Dziś jest to najpopularniejsza metoda, jej główną zaletą jest wysoka wytrzymałość powłoki. Jednocześnie gorąca technologia jest silnie uzależniona od pogody i zgodności procesów.
2. Druga grupa to naprawy przy użyciu zimnych mieszanek bitumicznych. Technologia ta nie jest tak skomplikowana jak technologia gorąca i może być stosowana prawie przez cały rok. Ale wytrzymałość powłoki jest 2-3 razy mniejsza niż w przypadku tradycyjnej, gorącej metody.
3. Trzecia grupa to mieszanki nietradycyjne dla drogownictwa. Mogą być oparte na cemencie, materiałach polimerowych, tym samym bitumie, ale w połączeniu z innymi spoiwami. Z reguły takie mieszanki stosuje się tylko w sytuacjach awaryjnych lub na specjalnych odcinkach tras, np. na mostach.

Mając minimalny niezbędny zestaw sprzętu i narzędzi, możesz dobrze naprawić drogę. Najpierw musisz przygotować niezbędne materiały:

• obcinacz szwów;
• kompresor;
• młot pneumatyczny;
• młyn drogowy (młyn zimny);
• płyta wibracyjna lub mini-wałek.

Rozważ łatanie drogi w oparciu o technologię mieszanek asfaltowych na gorąco. Ten standard jest najbardziej powszechny i ​​sprawdzony w czasie. Sam proces patchowania odbywa się w kilku etapach:

1. Pierwszym krokiem jest wyznaczenie granic przyszłej łatki. Granica powinna przebiegać wzdłuż całej powierzchni, konieczne jest uchwycenie co najmniej pięciu centymetrów od krawędzi awarii.
2. Przyszła „łatka” nie powinna mieć ostrych zakrętów, w przeciwnym razie nie potrwa długo.
3. W przypadku, gdy wybój zajmuje więcej niż połowę pasa drogowego, naprawy wykonuje się na całej jego szerokości. W takim przypadku „mapa” naprawy będzie miała kształt prostokąta.
4. Za pomocą noża do szwów granice są przycinane na wymaganą głębokość. Z reguły jest to pełna grubość nawierzchni drogi.
5. Frez usuwa uszkodzoną warstwę powłoki.
6. Za pomocą młota pneumatycznego usuń pozostały materiał.
7. Rozlewamy dno i krawędzie dołu mieszanką bitumiczną.
8. Układana jest nowa warstwa mieszanki asfaltowej.
9. Za pomocą płyty wibracyjnej lub mini-walca ubija się mieszankę asfaltobetonową.

Naprawa drogi gruntowej jest znacznie prostsza. Z drugiej strony, jak pokazuje praktyka, przez długi czas nie ma wystarczającej ilości łatania polnej drogi i wkrótce nadal będziesz musiał uciekać się do ciężkiego sprzętu.

Główne uszkodzenie drogi gruntowej występuje, gdy jest ona eksploatowana w stanie mokrym. Wtedy na drodze pojawiają się wyboje i koleiny.

Do częściowej naprawy drogi gruntowej konieczne jest:

1. Pamiętaj, aby poczekać, aż droga będzie sucha.
2. Wypełnij dziurę żwirem, gliną lub mieszanką żwiru i bitumu.
3. Ubij plaster za pomocą wibrującej płyty lub miniwałka.

Pomimo tego, że remonty dróg to wiele wyspecjalizowanych przedsiębiorstw, drobne wady nawierzchni można wyeliminować samodzielnie. W końcu nie zawsze jest możliwe szybkie wezwanie zespołu naprawczego na dziedziniec nawet budynku mieszkalnego.

Wszystkie materiały i narzędzia do naprawy dróg są dość dostępne w sklepach ze sprzętem i nigdy nie będą zbyteczne w domu. Ponadto, jeśli mały wybój lub pęknięcie w asfalcie nie zostaną szybko naprawione, za rok będziesz musiał zmierzyć się z poważną wadą powłoki. I nie jest już możliwe samodzielne wyeliminowanie go jakościowo.

Z narzędzi, których możesz potrzebować:

• dłuto;
• młot;
• Mistrz OK;
• szpatułki o różnych szerokościach;
• Szczotka;
• nóż;
• pistolet smołowy;
• urządzenie do ubijania;

Ponadto potrzebujemy materiałów:

• smoła;
• piasek;
• taśma bitumiczna lub „zimny” asfalt.

Uszkodzenia powłoki, które będą wymagały naprawy, mogą mieć inny charakter. Najprostszy to pęknięcie.

Aby uszczelnić pęknięcie, musisz:

1. Oczyść pęknięcie z kurzu za pomocą pędzla.
2. Jeśli pęknięcie jest wystarczająco głębokie, wypełnij je jedną trzecią piasku.
3. Wypełnij ubytek smołą za pomocą specjalnego pistoletu.
4. Po kwadransie wyrównaj powierzchnię szpachelką.

1. Czyścimy powierzchnię do naprawy.
2. Weź rolkę taśmy bitumicznej.
3. Usuń warstwę ochronną i umieść lepką stronę na drodze.
4. Naciśnij mocno przez kilka sekund.

Metody te nadają się jednak tylko do łatania niewielkich uszkodzeń, a w przypadku taśmy bitumicznej tylko małych pęknięć na wczesnym etapie.

Jeśli wada jest poważna, będziesz musiał użyć mieszanki asfaltowej.

1. Dokładnie wyczyść otwór, wyrównaj krawędzie. W żadnym wypadku nie powinny się kruszyć. Pomoże nam w tym dłuto i młotek.
2. Mieszankę nalewamy tak, aby wystawała 3 centymetry ponad powierzchnię drogi.
3. Po 5 minutach ostrożnie ubij mieszaninę.
4. Jeśli dziura jest głęboka, wypełnij ją dwiema warstwami. I ostrożnie zagęszczaj każdą warstwę.

Niezabudowane drogi dojazdowe do działki to tradycyjny problem dla każdego, kto wpadł na pomysł budowy domu.Wiosną lub jesienią, gdy tylko topnieje śnieg lub pada deszcz, polne drogi zamieniają się w tor przeszkód, którym można jeździć tylko SUV-em lub ciągnikiem z napędem na cztery koła. Ponadto zerwane ścieżki są często nie do pokonania dla ciężkiego sprzętu budowlanego. Betoniarki, manipulatory, ciężarówki z bloczkami ściennymi i płyty podłogowe utknęły w błocie. W efekcie dotrzymuje się terminów budowy, deweloper traci nerwy i pieniądze oraz szuka sposobu na wykonanie dobrej jakości i stosunkowo niedrogiej drogi dojazdowej.

W tym artykule porozmawiamy o technologii stabilizacji gruntu, która nie jest powszechna w budownictwie prywatnym, przy użyciu wapna, płynnego szkła i cementu.

• Korzyści z przemysłowej technologii stabilizacji gruntu.
• Jak wzmocnić polną drogę dojazdową własnymi rękami.

Drogi publiczne złej jakości i drogi dojazdowe do działek prywatnych to tradycyjny rosyjski problem. Zwykły obrazek: po zakończeniu zimy z dróg odchodzi asfalt wraz ze śniegiem, a drogi gruntowe we wsiach i podmiejskich osiedlach przypominają błotną owsiankę.

Najczęściej drogowcy narzekają na nasze trudne warunki klimatyczne, których jezdnia po prostu nie może wytrzymać. Na terenach wiejskich mieszkańcy narzekają, że bez względu na to, ile betonu, cegieł czy gruzu zostanie wyrzucone na drogę, wiosną i tak zejdzie pod ziemię. Co roku sytuacja się powtarza. Czy istnieje wyjście z tej sytuacji?

Za granicą, w szczególności w Niemczech i USA, technologia stabilizacji gruntu stosowana jest od dziesięcioleci. Metoda pozwala w jak najkrótszym czasie i przy stosunkowo niskich kosztach zbudować kilometry niezawodnych i trwałych dróg.

Taka droga jest całkowicie przygotowana do układania asfaltobetonów (budownictwo autostradowe) lub może służyć jako zwykła droga gruntowa lub dojazdowa (bez nawierzchni asfaltowej), po której mogą jeździć samochody osobowe i ciężarowe.

Zanim porozmawiamy o tej technice, trochę teorii. Nawet najwyższej jakości asfalt, umieszczony na niestabilnym osiadaniu, szybko się odkształci. W szczeliny dostanie się woda, a piaszczysta „poduszka” zostanie uniesiona przez siły falującego mrozu. Dalsze cykle zamrażania i rozmrażania prowadzą do zwiększenia pęknięć, kolein i przyspieszonego zużycia (pod obciążeniem ruchem) nawierzchni.

Wniosek: dobra droga wymaga solidnego fundamentu. Jest to również ważne dla typowej wiejskiej drogi dojazdowej. Dlatego dobrze przygotowane podłoże gruntowe (a także pod fundamenty domu) jest podstawą całej drogi.

Standardową technologią przygotowania podbudowy drogowej jest stworzenie „poduszki” z piasku i żwiru. W tym celu usuwa się wierzchnią warstwę wegetacyjną gleby i wyrównuje powierzchnię. Następnie kładzie się warstwę piasku, który jest zagęszczany. Układa się na nim kruszony kamień, po czym „rozprowadza się” asfaltobeton.

• wysoki koszt, ponieważ konieczne jest sprowadzanie dużej ilości drogich materiałów budowlanych i „jazda” ciężkim sprzętem budowlanym;
• duża ilość robót ziemnych;
• kruchość.

Szczególnie ważny jest ostatni punkt. Nadal możesz pogodzić się z wysokimi kosztami, jeśli gwarantowany jest wynik wysokiej jakości, ale często „poduszka” szybko nasiąka wodą, powłoka staje się bezużyteczna i musisz ponownie wykonywać naprawy punktowe drogi.

Technologia stabilizacji gruntu pozwala pozbyć się standardowej „poduszki” piaskowo-żwirowej, zmniejszyć ilość sprzętu budowlanego, przeprowadzić za jednym razem wszystkie etapy przygotowania podłoża i jednocześnie uzyskać odporną na ścieranie, twardą i wodoodporną powłokę .

Istota technologii jest następująca: specjalny kombajn, maszyna-recykler porusza się po drodze do naprawy lub po nowo wyposażonej ścieżce.

Recykler jest wyposażony w frezy z węglika, które obracają się w bębnie. Kombajn poruszając się miażdży starą nawierzchnię drogi.Główny niuans: do bębna za pomocą noża podawany jest specjalny roztwór chemiczny - dodatek rozpuszczony w wodzie - hydrofobowy, a składnik ściągający - cement.

Proporcje mieszanki wodno-cementowej oraz jej dawkowanie dobierane są na podstawie składu gruntu przeznaczonego do mielenia.

Produktem wyjściowym jest wodoszczelna modyfikowana solidna podstawa, która jest zagęszczana po przejściu równiarek i walców wibracyjnych. Po ostatecznym stwardnieniu cementu gruntowego bez problemu mogą po nim jeździć pojazdy o dużej ładowności.

Ekonomiczna wykonalność metody polega na dużej szybkości budowy. Nie ma potrzeby sprowadzania dziesiątek i setek ton piasku i żwiru. Bo recykler wykorzystuje glebę „rodzimą” (po usunięciu warstwy żyznej), która znajduje się już na drodze, w tym glinę, piasek, żwir, resztki zużytego asfaltu itp.

Odpowiednio: cena za 1 mkw. m takiego zasięgu, który służy przez wiele lat i nie wymaga naprawy ani regularnej aktualizacji.

Po rozważeniu sprawdzonej metody przemysłowej przechodzimy do wariantu jej zastosowania dla „prywatnych przedsiębiorców”. Standardową technologią, z której korzystają zwykli deweloperzy, gdy chcą wyposażyć drogi dojazdowe, jest zamawianie ciężarówek z gruzem budowlanym. Mogą to być odpady z rozebranego wieżowca, bitwy z cegły lub betonu.

Cała ta masa jest rozładowywana w hałdach na drodze dojazdowej „unosiła się” na wiosnę, bitwę niweluje spychacz i ubija traktorem. Następnie na to podłoże dodatkowo wylewa się wióry asfaltowe lub tłuczeń wapienny (tańszy niż granit) (o ile są dostępne środki). Efektem takich działań jest to, że droga dojazdowa „pracuje” tylko przez jeden lub dwa sezony budowlane. Następnie cała ta masa nierównomiernie „odchodzi” w ziemię.

W okresie letnim ciężarówki wypełniają gruntem głębokie koleiny, które wiosną ponownie napełniają się wodą, a remont drogi trzeba powtórzyć od nowa. A to są nowe wydatki i właściwie zmarnowane pieniądze zakopane w ziemi.

Użytkownik Borodak FORUMHOUSE

Posiadam działkę i zacząłem budować. Gleba na terenie jest gliniasta. Jak tylko zmoknie, staje się jak plastelina. Traktor zakopuje się po brzuch. Problematyczna jest również droga dojazdowa. Po bokach nie ma rowów odwadniających. Ciężarówka z piaskiem na podkładzie ślizga się i kopie głębokie koleiny. Musiałem go wyciągnąć. Według opowieści sąsiadów drogą „rządziło się” wielokrotnym wysypywaniem okruchów asfaltu, ale to było mało przydatne. Chcę zrobić wejście na stronę, ale żeby się na tym nie zepsuć. Słyszałem o sposobie wapnowania gleby, pomyślałem - czy to działa?

Na zdjęciu poniżej stanowisko Borodak i droga dojazdowa.

imorsh Użytkownik FORUMHOUSE

Nie radzę zajmować się układaniem dróg w miesiącach zimowych. W listopadzie, kilka lat temu, ludzie nie czekali na mrozy, jeździli traktorem terenowym, który utonął w błocie. Musiałem to potem wykopać. Lepiej poczekać, aż wszystko wyschnie, odcedzić, a następnie przystąpić do budowy podkładu. Słyszałem o użyciu wapna do wzmocnienia drogi, ale sam tego nie zrobiłem.

Jednym z czynników utrudniających budowę trwałej drogi gruntowej we wsi jest brak drenażu z płótna. W rezultacie gleba staje się podmokła, z wszystkimi wynikającymi z tego negatywnymi konsekwencjami. Dlatego przede wszystkim wymagane jest wyposażenie rowów melioracyjnych.

Więc woda odejdzie szybciej, a droga wyschnie.

Bo Borodak nie mógł się doczekać, wpadł na następujący pomysł:

1. Zatrudnij robotników i wykop rowy odwadniające wzdłuż drogi o głębokości 0,3-0,4 m.
2. Poluzuj glebę.
3. Posyp ją limonką.
4. Wymieszaj glebę z wapnem.
5. Ubij glebę.
6. Powtórz operację, tworząc w ten sposób 2-3 warstwy.

Forum użytkowników DENdi

Zimą próbowałem polewać ziemię wapnem gaszonym - świeżo gaszonym mlekiem (wapno rozpuszczone w wodzie).Grunt stał się zauważalnie twardszy, ale ciężka ciężarówka prawdopodobnie nie przejedzie, myślę, że powtórzę procedurę.

FORUMHOUSE Użytkownik Bułatowa

Długo cierpiałem z powodu gleby na terenie - torfu z gliną, w wyniku czego wiosną samochody zawiodły. Postanowiłem zastosować wapno. Rozcieńczyłem wapno w wodzie w proporcji 3 kg na 10 litrów. Rozlał wapno gaszone na ziemię. Czekałem miesiąc. Rezultat: grunt stał się mocniejszy, a maszyna nie zawiodła.

Metoda wzmacniania gleby wapnem opiera się na zdolności wodorotlenku wapnia do wchłaniania wilgoci.

Metodę wapnowania gleby w naszym kraju stosowano już w latach 1926-30. Wykazał się dobrymi wynikami w budownictwie drogowym przy układaniu dróg na mokrym podłożu.

Wadą tej metody jest niska mrozoodporność gleby zaprawianej wapnem.

Inną podobną metodą jest silikalizacja gleby, tj. obróbka gleby płynnym szkłem. Metoda została również z powodzeniem przetestowana na eksperymentalnych odcinkach dróg w latach 20. XX wieku w ZSRR. Ponadto w czasie Wielkiej Wojny Ojczyźnianej bojownicy nacierającej Armii Czerwonej stosowali technikę sylikatowania „zepsutych” dróg gruntowych, aby je wzmocnić, aby mógł jeździć po nich sprzęt wojskowy.

Gdy płynne szkło wchodzi w interakcję z glebą, powstaje stopniowo twardniejący żel, który wiąże ze sobą cząsteczki gleby.

Metoda nie jest również powszechnie stosowana ze względu na niską mrozoodporność. Zwracamy się do rozważenia trzeciej metody - cementacji gleby, która na ogół powtarza opisaną powyżej metodę przemysłową.

Denengine Użytkownik FORUMHOUSE

Za podstawę przyjąłem metodę stabilizacji i wzmacniania gruntu cementem, czytając o tym w książce opublikowanej w ZSRR w 1941 roku! Kupiłem następujący sprzęt:

• ciągnik prowadzony z nożami do rozdrabniania gleby na głębokość 20-25 cm;
• płyta wibracyjna z napędem benzynowym o wadze 90 kg;
• cement M500 - 50 worków po 50 kg;
• mydło w proszku do prania 60 torebek, można używać mydła technicznego w płynie.

Denengine postępował w ten sposób: wziął cement w ilości 5-7% objętości wymieszanej gleby i równomiernie rozrzucił go na drodze. Następnie kilkakrotnie zaorał glebę ciągnikiem prowadzącym, aby równomiernie wymieszać cement glebowy. Dodano mydło w proszku, zwilżono drogę. Zaorałem wszystko jeszcze 3 razy, a następnie dwukrotnie szedłem drogą z wibrującą płytą.

Rezultatem jest wodoodporna i trwała powłoka.

Nawet po ulewnych deszczach po jeździe jeepem na drodze nie ma śladów opon.

Koszt ułożenia podkładu wyniósł 23 tysiące rubli.

Według użytkownika, po rozpoczęciu budowy tą drogą przejechały następujące pojazdy: koparka, 16 ciężarówek, manipulator załadowany po brzegi blokami FBS i płytami drogowymi. Wszystkie pojazdy spokojnie jeździły po szosie, nie ugrzęzły i nie „zabiły” startera.

Sezon pokazał, że w stanie suchym droga przypomina walcowany asfalt. Płótno wzmocniłem tylko do głębokości około 15 cm, po przejściu ciężarówek droga była trochę porysowana, ale nie krytyczna. W lecie ponownie powtórzę wzmacnianie gleby.

Zreasumowanie: praktyka budowlana pokazuje, że często nie trzeba szukać jakichś cudownych sposobów aranżacji dróg dojazdowych. Wszystko już dawno zostało wymyślone i jest „dobrze zapomnianym starym”. Wystarczy postępować zgodnie ze sprawdzonymi rozwiązaniami.

A ci użytkownicy portalu, którzy chcieliby dowiedzieć się o „standardowych” metodach budowania podkładów i „pasztów” nawierzchni drogowych na bazie geowłóknin, tłucznia i piasku, mogą o tym przeczytać w drugiej części artykułu. Śledź aktualizacje na portalu!

W temacie FORUMHOUSE omówiono sposób wzmacniania gruntu wapnem, płynnym szkłem i cementem. Artykuł opowiada o prawnych aspektach samodzielnej budowy dróg dojazdowych do terenu oraz o niuansach wyboru gruntów pod zabudowę.

Drogi prowadzące do prywatnego domu łatwiej budować samemu: rzadko naprawiam gminy i zwykłe drogi.Dlatego wygodne połączenie komunikacyjne z głównej autostrady do wjazdu na teren jest często dziełem właścicieli gruntów.

Budowę drogi na teren można zorganizować zarówno samodzielnie, jak i wspólnie z sąsiadami, którzy również skorzystają z nowego odcinka wyposażonego wejścia. Co więcej, jeśli prowadzi przez nią droga do ich posiadłości, nie można zabronić korzystania z drogi. Aby więc uniknąć nieprzyjemnych sytuacji, pierwszą rzeczą do zrobienia jest uzgodnienie z sąsiadami. Budowa drogi niekoniecznie jest procesem kosztownym i pracochłonnym. Następnie podamy kilka sposobów układania płótna o różnej jakości i koszcie.

Przed wybudowaniem drogi na działkę należy oznaczyć terytorium. Możesz użyć zwykłych kołków i linki, którą należy przeciągnąć między nie.

W celu prawidłowego podziału terenu należy przestrzegać ustalonych zasad zgodnie z SNiP 2.07.01-89:

• 1) Szerokość pasa w osiedlu do grup budynków powinna wynosić 2,75 metra, minimalna ilość pasów to 2.
• 2) Do domów jednorodzinnych układane są podjazdy drugorzędne o szerokości 3,5 metra w ilości 1 pasa.
• 3) Drogi pomiędzy odcinkami w głębokości bloku powinny odpowiadać szerokości 2,75-3,0 mz chodnikiem dla pieszych 0,9-1,0 m.

Jednocześnie na drogach jednopasmowych konieczne jest wyposażenie kieszeni, aby przepuścić nadjeżdżający ruch co 75 metrów, przy fasadach budynków z wejściem szerokość drogi zwiększa się do 5,5 metra.

Ślepe zaułki nie powinny przekraczać 150 metrów, muszą być wyposażone w zakręt do obracania śmieciarek i wozów strażackich.

Granica odcinka drogowego jest regulowana przez SNiP 30-02-97. Zgodnie z dokumentem odległość od domu do drogi musi wynosić co najmniej 5 metrów, wymagają tego przepisy przeciwpożarowe. Ogrodzenie nie powinno kolidować z jezdnią. Bardziej dokładną odległość można ustalić zgodnie z planem urbanistycznym w lokalnej administracji.

Zagęszczona gleba to najbardziej budżetowy sposób organizacji podróży, ale najbardziej zawodny: taka droga będzie musiała być okresowo zagęszczana. Ta wersja urządzenia nadaje się na te ulice, na których nie jeździ ciężki sprzęt, a na powierzchni znajdują się gęste i suche gleby: kamienisty, gruboziarnisty piasek. Zagęszczanie gleby jest bezużyteczne na drobnych glinach i luźnych skałach.

Zagęszczanie górnej warstwy gleby odbywa się za pomocą ciężkiego sprzętu:

• Spychacz wyrówna główne nierówności i usunie górną warstwę;
• Wał zagęszcza glebę.

Koszt drogi w rzeczywistości będzie obejmował tylko wynajem sprzętu.

Droga do daczy zasypana gruzem to opcja często spotykana na terenach wiejskich i prywatnych spółdzielniach. Nie jest wypłukiwany przez wodę, zasypka wytrzymuje obciążenie nawet przy rzadkim ruchu ciężkich ciężarówek. Płótno będzie trwało długo, jeśli zostanie ułożone przy użyciu odpowiedniej technologii.

1. Pierwszym krokiem jest usunięcie wierzchniej warstwy gleby: jest najbardziej luźna i nie nadaje się do powlekania. Pokrój glebę równiarką lub buldożerem. Grubość warstwy ustalana jest indywidualnie, średnio 20-30 cm.
2. Wyłożenie geotekstyliów pod pierwszą i kolejne warstwy tortu drogowego jest obowiązkowe: wzmacnia podłoże.
3. Zwracamy się do ułożenia poduszki piaskowej: odprowadza ona napływającą wodę i zapobiega rozmazywaniu się powłoki i zmianie kształtu. Powinieneś wybrać gruboziarnisty piasek, wylać warstwę co najmniej 20 cm na powierzchnię przyszłej drogi i dobrze ją zagęścić.
4. Teraz układamy pierwszą warstwę (10-20 cm) dużego żwiru o frakcji 40-70 mm. Tutaj możesz dodać bitwę betonu i cegły. Podlewamy, zagęszczamy i od góry pokrywamy geowłókniną lub specjalną siatką drogową. Nie musisz tego robić, ale tkanina lepiej trzyma kamienie w miejscu, a płótno będzie mocno trzymać.
5. Drugą warstwę mniejszego żwiru (20-40 mm) wylewa się na pierwszą i podlewa, zagęszcza, w ten sam sposób przykrywa geowłókniną.
6. Następnie wjeżdżamy na miejsce równiarką i wyrównujemy płaszczyznę płótna zgodnie z projektem.
7. Teraz nawierzchnię drogi wzmacniamy drobnym żwirem 5-20 mm i wałkujemy. Wypełni przestrzeń pomiędzy dużymi drobinami i sprawi, że ruch na płótnie będzie komfortowy.

Koszt 100 metrów takiej drogi to około 20-30 tysięcy rubli. Możesz zaoszczędzić pieniądze i poradzić sobie z jedną warstwą gruzu, ale taka powłoka będzie musiała być stale aktualizowana. Jego koszt wyniesie 15 000 rubli. na 100 metrów bieżących.

Są to prefabrykaty betonowe. Produkowane są odpowiednio w różnych rozmiarach, od tego zależy cena. Na przykład 2P 30.15-10 ma wymiary 3000 × 1500 × 160 mm i kosztuje około 6-6500 rubli. Trochę droga, ale taka powłoka z płytami ma wiele zalet:

• 1) Samochody o dowolnej masie mogą jeździć po drogach bez uszkodzeń;
• 2) Płótno nie jest wyprane;
• 3) Po prawidłowym ułożeniu płyty nie pękają.

Jeśli planowana jest budowa drogi na krótkim odcinku, ta opcja jest optymalna. Koszt 1 metra w oparciu o wybraną przez nas płytkę to około 4 tys. rubli.

Przed ułożeniem płyt gleba jest cięta, zagęszczana, przykrywana geowłókniną i piaskiem, a następnie kruszony kamień. Taka poduszka przejmie ładunek i rozłoży go na całej powierzchni płyty, zapobiegając jej pękaniu.

To pierwsza rzecz, jaka przychodzi do głowy przy budowie dróg. Rzeczywiście jest to najtrwalsza i najwygodniejsza nawierzchnia drogowa, ale podatna na jej topienie. Z kolei proces ten jest bardzo czasochłonny, wymaga użycia specjalnego sprzętu i materiałów.

Przed budową płótna konieczne jest uzyskanie zgody właściciela drogi, w przypadku sektora prywatnego, zgody administracji osiedla.

Lepiej powierzyć budowę asfaltu profesjonalistom, koszt pracy z użytymi materiałami i sprzętem wyniesie około 50 tysięcy rubli za 100 metrów drogi asfaltowej. Przy wszystkich zasadach proces zajmie tydzień.

Są to estetyczne rodzaje nawierzchni, idealne do aranżacji wejścia na plac pod drzwi wejściowe.

Jeśli porównamy kostkę brukową i płyty, możemy stwierdzić, że są to w przybliżeniu ten sam produkt: nie ma wyraźnego rozkładu kształtu i grubości, koloru. Główna różnica polega na nośności elementów:

• Płytka nadaje się do pokrywania chodników i podjazdów dla lekkich pojazdów;
• Ciężkie maszyny mogą jeździć po kostce brukowej, a powłoka nie ulega zniszczeniu.

Wniosek: do wejścia na teren i między miejscami wskazane jest wybranie kostki brukowej. Lepiej, jeśli jest wyrzeźbiony z litej twardej skały. Płytka idealnie nadaje się na ścieżki ogrodowe, tereny zewnętrzne i tereny rekreacyjne. Właściciele prywatnych domów, którzy wybrali kostkę brukową jako nawierzchnię drogi do terenu, wykorzystują ją również do budowy płótna sąsiedniego terytorium - produkt w niczym nie ustępuje płytkom pod względem właściwości estetycznych.

Czego potrzebujesz do układania płytek i kostki brukowej:

• Zaprawa cementowo-piaskowa, którą można przygotować bezpośrednio na placu budowy;
• Łopaty to bagnet i łopata;
• bułgarski z wymiennymi tarczami do cięcia krawężników i kostki brukowej w razie potrzeby;
• Ruletka;
• Poziom hydrauliczny;
• Grabie;
• Kielnia do piasku, może być zastąpiona deską z przybijanym uchwytem;
• Kielnie;
• Młotek gumowy do mocowania kostki brukowej. Zwykły nie zadziała.
• Pojemnik do mieszania składników;
• Wąż do podlewania z dyszą deszczową;
• Płyta wibracyjna do zagęszczania gleby i piasku.

Nie jest trudno zbudować chodnik z kostki brukowej, wystarczy postępować zgodnie z algorytmem:

1. Po zaznaczeniu usuń warstwę ziemi za pomocą łopat, sprawdzając równość dna za pomocą poziomu. Niezbędne jest uzyskanie jak najbardziej równej powierzchni podłoża. Budując przejście między sekcjami, tę pracę może wykonać buldożer.
2. Przy wysokim poziomie wód gruntowych wokół krawędzi dodatkowo wykopuje się rowy pod rury.
3. Na przygotowane dno układane są geowłókniny. Jeśli chcesz zachodzić na płótna, powinno to wynosić 30-50 centymetrów.Konieczne jest, aby krawędzie rowu były również zamknięte.
4. Na dno wylewamy piasek o grubości 10 cm i obficie wylewamy go z węża z dyszą deszczową. Kilkakrotnie ostrożnie ubijamy wibrującą płytą, za każdym razem zwilżając piasek.
5. Zamykamy piasek geowłókniną i odsłaniamy krawężniki, sprawdzamy ich równość.
6. Szwy między krawężnikami przecieramy chudym betonem i pozostawiamy do stwardnienia.
7. Pokruszony kamień wypełniamy frakcją 5-20 mm warstwą 10 cm i ubijamy płytą wibracyjną.
8. Ponownie zamykamy warstwę geowłókniną i przystępujemy do układania kostki brukowej lub płytek.
9. Przygotowujemy rozwiązanie: mieszamy 5 części piasku i 1 część cementu taką ilością wózków, aby uzyskać gęstą, ale ruchliwą mieszankę. Rozprowadzamy go na przygotowanej podstawie warstwą 4-8 cm, wyrównujemy za pomocą grabi.
10. Układamy płytki lub kostkę brukową według schematu lub dowolnie (w zależności od kształtu produktu). Aby zachować dystans, do szwów używamy krzyżyków. Jeśli konieczne jest przycinanie, należy to zrobić wcześniej przed rozłożeniem zaprawy. Każdy element jest uderzany gumowym młotkiem.
11. Po ułożeniu torów zamiatamy i przesuwamy płótno za pomocą wibrującej płyty.
12. Wypełnienie spoin między kostką brukową a płytkami wypełnia się zwykłym piaskiem.

Podjazd z kostki brukowej na plac budowy jest drogi, ale droga przetrwa dziesiątki lat bez konieczności remontów.

Koszt drogi zależy od ceny materiałów średnio - do 5 tysięcy za metr kwadratowy.

Często można znaleźć wejścia na teren prywatny, ozdobiony podkładami. To tani i skuteczny sposób na stworzenie podjazdu na małej powierzchni.

• 1) Usuń górną warstwę gleby;
• 2) Pożądane jest układanie geotekstyliów;
• 3) Pokruszony kamień wypełniamy warstwą 20 cm, zagęszczamy;
• 4) Rozłóż podkłady.

Kruszony kamień usuwa wodę z drzewa, a podkład jest lepiej zachowany. Zaletą metody jest niski koszt odcinka drogi.

Zdarza się, że wzdłuż terenu układane są rowy melioracyjne i nie można ich wykopać. Rozwiązaniem jest ułożenie rur w rowie. Jak zorganizować podróż:

1. Pracujemy przy suchej pogodzie. Na dnie wykopu wylewamy warstwę tłucznia o grubości co najmniej 20 cm, która posłuży jako poduszka drenażowa, aby przy zmianie pór roku gleby nie wypychały rury i nie zmieniały jej położenia.
2. Układamy rurę wykonaną z metalu lub cementu azbestowego o średnicy co najmniej 20 mm, aby w razie potrzeby można ją było oczyścić z gruzu.
3. Wypełniamy rurę mieszanką piasku i żwiru i ubijamy warstwę.
4. Betonujemy krawędzie rury, aby ustalić jej położenie.
5. Wypełniamy glebę do pożądanego znaku, ubijamy.
6. Koronę wykonujemy w dowolny sposób.