Naprawa drewnianych łodzi DIY

Obwód Vyksa Niżny Nowogród

Naprawa drewnianej obudowy.

Naprawa poszycia. Oddzielne obszary okładziny z pozbawionym lub nasączonym drewnem

nie możesz zmienić, ale przywrócić (rys. 138) za pomocą mastyksu wykonanego z mieszanki kleju VIAM-BZ (lub żywicy epoksydowej) z drobnymi trocinami. Uszkodzony obszar oczyść dłutem do całych włókien i wypełnij masą uszczelniającą równo z krawędzią koralika. Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się mastyksu, przykryj jego powierzchnię celofanem lub papierem i dociśnij deską i wspornikiem. Po stwardnieniu mastyksu deskę należy wyczyścić tarnikiem i płótnem ściernym, a następnie pomalować.

W przypadku znacznego uszkodzenia skóry w jej śpiewie wykonywane są wstawki. Po nakreśleniu granic wymienianego pasa uwolnij go z mocowań do ram i wytnij dłutem i wąską piłą do metalu. Ustaw nowy przedmiot obrabiany (powinien być 2-3 mm grubszy niż zdejmowany pasek) na miejscu i przymocuj go do ram za pomocą nitów lub śrub, tak jak to ma miejsce w tym przypadku. Od wewnątrz nakładki na fugi z tej samej płyty co sama wkładka; nakładka powinna mieć długość całego odstępu, a szerokość powinna przebiegać wzdłuż krawędzi do sąsiedniego śpiewu (rys. 139).

Pod podszewki układane jest płótno impregnowane farbą.

Łby wkrętów i nitów wtopić w obudowę, a wgłębienia nad nimi uszczelnić klejem i trocinami. Zszyj naprawioną nową planszę równo z resztą pieśni. Wodoszczelność spoin zapewnia się zwykle układając między deskami grube perkalowe paski impregnowane lakierem olejnym, uszczelniaczem lub klejem (w zależności od tego, jak to było wcześniej zrobione).

Jeśli musisz wymienić kilka sąsiednich śpiewów, złącza wkładek muszą być rozmieszczone na całej długości ciała, aby były w różnych odstępach.

Naprawa zestawu. Części zestawu z pęknięciami nie można zmienić, ale wzmocnić, instalując na nich nakładki - „podwajacze” tego samego odcinka (rys. 140).

Dwustronne podkładki są przymocowane do głównych części za pomocą nitów lub śrub, zachodząc na uszkodzony obszar o 200-250 mm z każdego końca.

Zepsute lub zgniłe ramki najlepiej usunąć i zastąpić nowymi. Rama dębowa musi być parowana przed zamontowaniem na miejscu, wtedy drewno stanie się elastyczne i łatwo wygnie się wzdłuż konturu. Z niewielką częścią ramy jest owinięty szmatami i zalany wrzącą wodą przez 10-15 minut lub trzymany owinięty w mokre szmaty nad ogniem.

Uszkodzone wygięte wręgi, dziobnicę i inne części kadłuba o dużej krzywiźnie można naprawić za pomocą wodoodpornego kleju i zestawu cienkich pasków. Zgniłą część ramy wycina się dłutem, jak pokazano na Ryż. 141, a. Szablon jest usuwany z tablicy calowej. 1 (pożądane jest nadanie jej zakrzywionej stronie nawet nieco większej krzywizny). Następnie z cienkich listew 2 (zwykle ich grubość wynosi od 5 do 8 mm) montowany jest pakiet o wymaganej sekcji. Lamele obustronnie nasmarowane klejem, łatwo wygina się według szablonu i zaciska zaciskami 3 (ryc. 141, b). Po wyschnięciu kleju przedmiot obrabiany jest usuwany z szablonu, przetwarzany do czystego rozmiaru i umieszczany na miejscu.

Jeśli przekrój ramy jest mały, listwy można wygiąć bezpośrednio wzdłuż skóry, to znaczy można to zrobić bez szablonu. Nity dociskają worek do obudowy; można do tego celu również użyć krótkich śrubek, wkręcając je od strony kompletu w obudowę, a następnie w dostarczone wcześniej listwy.

Ta sama metoda „laminowania” (czyli klejenia warstwami) jest również zalecana do produkcji nowych dzianin zamiast pękania (ryc. 141, v).

Naprawa poszycia ze sklejki. Uszkodzony obszar wycina się tak, aby uzyskać prostokątny otwór. Następnie wykonuje się dwie nakładki z tej samej sklejki co poszycie: jedna - dokładnie wzdłuż wycięcia, a druga z zachodzącymi na siebie otworami z każdej strony o 30-40 mm. „Duża podkładka służy do zamykania otworu po wewnętrznej stronie etui (nie zapomnij włożyć pod podkładkę cienkiej szmatki nasączonej grubą farbą, klejem epoksydowym lub wodoodpornym) i przynitować ją po obwodzie cienkimi gwoździami ze skokiem 20-25 mm (do tego nadają się mosiężne gwoździe do butów)... Mniejsza podkładka jest wkładana od zewnątrz równo ze skórą i przynitowana do podkładki wewnętrznej. Ostatecznie uszczelnione miejsce wyrównujemy szpachlą.

Aby uszczelnić małe pęknięcia i dziury od wewnątrz, lepiej jest położyć cienką deskę zamiast sklejki.

Aby zapobiec przeciekaniu pokładu z desek.

Bardzo trudno jest wyeliminować wycieki wody ze starych desek tarasowych. Jeśli opcja wymiany desek na sklejkę wodoodporną z jakiegoś powodu nie ma zastosowania, można uratować sytuację, przykrywając stary pokład plandeką (rys. 142)... W tym celu należy zdjąć listwę, wszystkie listwy przyszybowe i listwy zaciskowe, rozplanować je strugą i zaszpachlować podłogę. Następnie na płynną szpachlówkę (olej schnący - 250 g, terpentyna - 20 g, desykant - 40 g, kreda - 690 g) nałożyć uprzednio pocięty płótno żaglowe, przybić go, zaczynając od rufy, małymi gwoździami do zrębnic kabinę i włazy i mocno dociągnąć na boki. Gdy wszystkie krawędzie tkaniny są zabezpieczone, można ponownie zamontować listwy i listwy przyszybowe oraz zagruntować pokład wcierając farbę pędzlem końcowym. Im lepiej farba wnika w pory tkaniny i im mocniej rozciąga się tkanina, tym wyższa będzie trwałość powłoki. Na Ryż. 142, a pokazuje możliwość zabezpieczenia krawędzi płótna ramieniem, na ryc. b - nadburcie.

Aby wyeliminować przecieki wody w nadbudówce i włazach pokładowych, należy usunąć wszystkie kwadraty okładziny (koraliki przyszybowe), wyciąć i oczyścić rowki połączeń zrębnic z podłogą pokładu z farby i brudu. Wycięte rowki wypełnić masą epoksydową (zawsze z plastyfikatorem) trocinami. Wciśnij bawełniany sznurek mastyksu równo z pionowymi złączami na sterówce. Listwy ozdobne są również instalowane za pomocą kleju lub mastyksu.

Okna iluminatorów należy montować za pomocą szczeliwa, a metalowe okucia mocować za pomocą cienkich gumowych uszczelek. Jeżeli zrębnice zrębowe zostały sklejone z oddzielnych desek, to przed zamontowaniem szyb należy wypełnić spoiny między deskami w wycięciach okiennych szczeliwem lub klejem.

Jeśli poszycie pokładu nie jest pokryte płótnem, konieczne jest wykopanie dróg wodnych, skręcając hol do połowy grubości deski; wtedy te rowki są wypełnione tzw. skokiem okrętowym. Skład: kalafonia - 4 wt. części, siarka - 1 cz. godzin, smalec wołowy - 1 wag. h. Temperatura wrzenia składników: kalafonia - 85 °; siarka - 448 °; tłuszcz - 300 °. Aby kalafonia nie przeciekała przez szwy, gonty są przybijane w szwach (na przykład od wewnątrz kabiny). Po zestaleniu i skurczeniu się kompozycji (po około 10 dniach) gonty można usunąć.

Kleje do konstrukcji drewnianych.

Do klejenia i naprawy konstrukcji na małych statkach najlepsze są wodoodporne kleje zimnoutwardzalne marek VIAM-BZ, KB-3, KDM-6.

Skład kleju VIAM-BZ: 100 % wag. w tym żywica VIAM-B, 10% wag. w tym aceton i 20% wag. w tym kontakt z naftą. Aceton służy do upłynnienia żywicy, kontakt z naftą jest utwardzaczem i jest wprowadzany do żywicy bezpośrednio przed pracą. Gotowy klej nadaje się do pracy przez 2-4 h. Należy pracować w temperaturze powyżej + 16 ° C, pod warunkiem, że klejone części są dobrze wysuszone i równomierny nacisk 2-4 kgf / cm 2 jest zapewniona. Części przeznaczone do klejenia można przetwarzać po 20-40 godzinach ekspozycji. Utwardzony klej przybiera wiśniowo-czerwony kolor.

Klej KB-3 składa się w 100 % wag. w tym żywica B-3 i 26% wag. w tym kontakt z naftą; sposób pracy identyczny jak w przypadku kleju marki VIAM-BZ.

Kleje kazeinowe są łatwiej dostępne, ale ich niska wodoodporność nie pozwala na ich stosowanie do klejenia zewnętrznych konstrukcji kadłuba. Proszek kazeinowy rozpuszcza się w wodzie w stosunku 1:1,7 do 1:2, mieszając przez 20 minut. Klej gęstnieje w 3-4 godziny po przygotowaniu. Z klejem kazeinowym można pracować w temperaturze 16-20 °C. Nakłada się go na obie sklejone powierzchnie w ilości 100-120 g/m2. Posmarowane części są trzymane na powietrzu przez 2-5 minut, a następnie łączone i prasowane. Trzymanie pod naciskiem trwa 6-8 godzin przy klejeniu prostych części w normalnej temperaturze, 10-18 godzin przy giętych elementach.Sklejone części mogą być przetwarzane 24 godziny po sklejeniu. Dopuszczalna wilgotność drewna przy klejeniu 18-20%.

Powszechnie stosowany jest klej na bazie żywicy epoksydowej ED-5. Przygotuj go w następujący sposób. Na 100 % wag. godzin żywicy, wlanej do naczyń szklanych lub emaliowanych, dodać 15-18 masy. w tym plastyfikator - ftalan dibutylu, dzięki któremu żywica może być przechowywana przez długi czas. Bezpośrednio przed klejeniem dodać 6-8 % wag. w tym polietylenopoliamina, która służy jako utwardzacz. W zależności od temperatury pomieszczenia, w którym odbywa się klejenie, żelatynizacja kleju następuje w ciągu 1,5-6 godzin, dlatego należy go gotować w małych porcjach, które można zużyć w ciągu 0,5-1 godziny.

Żywicę z polietylenopoliaminą należy dokładnie wymieszać (to wygeneruje ciepło). Pod koniec mieszania klej jest pożądany przez 5-10 minut do zakończenia reakcji. Jeśli żywica jest zbyt gęsta, można ją rozcieńczyć niewielką ilością toluenu lub acetonu (nie więcej niż 10%).

Oddzielne obszary drewna okrywowego nasączonego do płytkiej głębokości nie mogą być zmienione, ale odtworzone za pomocą mastyksu przygotowanego z mieszaniny kleju VIAM-BZ (lub żywicy epoksydowej) z drobnymi trocinami lub mączką drzewną. Uszkodzony obszar jest czyszczony dłutem do zdrowych włókien i wypełniany mastyksem równo z bocznymi krawędziami. Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się mastyksu, jego powierzchnię pokrywa się celofanem lub papierem i dociska deską i wspornikiem (ryc. 307). Po stwardnieniu masy uszczelniającej naprawiony odcinek ściegu należy oczyścić tarnikiem i płótnem ściernym, a następnie pomalować.

W przypadku znacznego uszkodzenia paska obudowy, część należy wymienić - wykonać wkładkę. Aby to zrobić, po nakreśleniu granic paska do wymiany, uwolnij go z mocowań do zestawu i wytnij za pomocą dłuta i wąskiej piły do ​​metalu. Nowa deska poszycia (powinna być przygotowana o 2-3 mm grubsza niż usunięty pas) jest montowana na miejscu i mocowana do ram za pomocą nitów lub wkrętów, tak jak to ma miejsce w tym przypadku. Aby zapewnić szczelność, w rowkach między deskami należy ułożyć paski grubego perkalu impregnowane lakierem, klejem lub grubo zatartą farbą. Na łączeniach od wewnątrz nakładane są nakładki z tej samej płyty co sam wkład. Pożądane jest, aby podkładka miała długość całego odstępu i zachodziła na szerokość rowków sąsiedniego śpiewu (ryc. 308, a). Ochraniacz umieszczany jest na płóciennej podkładce impregnowanej grubo wcieraną farbą lub czerwonym ołowiem. Łby wkrętów (lub nitów) mocujących wkładkę i nakładkę do innego poszycia i zestawu są wpuszczone w poszycie na 6-8 mm, a wgłębienia nad nimi uszczelnione drewnianymi korkami lub trocinami z klejem. Następnie deski zastąpionych poya są wykrawane równo z resztą okładziny, szpachlowane i malowane.

Jeśli musisz wymienić kilka sąsiednich śpiewów, złącza wkładek muszą być rozmieszczone na całej długości ciała, aby były w różnych odstępach.

Naprawa części karoserii.

Sekcje uszkodzonych (pękniętych lub oderwanych od skóry) ram nie można zmienić, ale wzmocnić, instalując zduplikowane okładziny tej samej sekcji (ryc. 308, b). Zwykle „dublowanie” jest przymocowane do ramy głównej za pomocą nitów lub cienkich śrub, zachodzących na uszkodzony obszar o 200-250 mm z każdego końca.

Zepsute lub zgniłe ramki najlepiej usunąć i zastąpić nowymi.

Przed zamontowaniem na miejscu rama dębowa jest parowana poprzez umieszczenie obrabianego przedmiotu w rurze z niewielką ilością wody, która jest podgrzewana nad ogniem lub płomieniem palnika. Przy małym przekroju ramy jest owinięty szmatami i zalany wrzącą wodą przez 10-15 minut lub trzymany owinięty w mokre szmaty nad ogniem. Dzięki temu listwa dębowa nabiera elastyczności i daje się łatwo wyginać wzdłuż konturu ciała.

Uszkodzone wygięte wręgi, dziobnicę i inne części kadłuba o dużej krzywiźnie można naprawić za pomocą wodoodpornego kleju i zestawu cienkich pasków. Zgniłą lub pękniętą część ramy wycina się dłutem, jak pokazano na ryc. 309. Za pomocą drutu 6 mm szablon jest usuwany wzdłuż konturu ramy, który jest przenoszony na deskę calową 1. Po przetworzeniu zakrzywionej krawędzi deski uzyskuje się tsulagu, wzdłuż którego można skleić ramę z cienkich pasków 2 (zwykle ich grubość wynosi od 5 do 8 mm). Listwy, nasmarowane klejem z obu stron, można łatwo wygiąć wzdłuż tsulagu i docisnąć do niego za pomocą zacisków 3. Po wyschnięciu kleju przedmiot obrabiany jest usuwany z szablonu, obrabiany do czystego rozmiaru i umieszczany na miejscu . Połączenie końców nowo przetworzonej części ze starą ramą wykonuje się za pomocą wąsów za pomocą kleju.

Jeśli przekrój ramy jest mały, listwy można wyginać bezpośrednio wzdłuż skóry, na miejscu, bez wykonywania tsulaga. Podczas montażu nitów opakowanie jest mocno dociągane do obudowy. Można do tego celu również użyć krótkich śrub, wkręcając je w obudowę od strony zestawu, a następnie w dostarczone wcześniej listwy.

Ta sama metoda laminowania (to znaczy klejenia części warstwami) jest również zalecana do produkcji nowych dzianin zamiast pękających (ryc. 310, c).

Naprawa poszycia ze sklejki i forniru.

Uszkodzony obszar wycina się tak, aby uzyskać prostokątny otwór. Następnie wykonane są dwie nakładki z tej samej sklejki co poszycie; jeden - dokładnie wzdłuż wycięcia, a drugi z zachodzącymi na siebie otworami z każdej strony o 30-40 mm (ryc. 310, a). Duża nakładka służy do zamknięcia otworu po wewnętrznej stronie obudowy (pod nakładkę należy włożyć cienką szmatkę nasączoną grubą farbą, żywicą epoksydową lub wodoodpornym klejem) i przynitować ją po obwodzie do obudowy cienkimi gwoździami o skoku 20-25 mm; gwoździe z mosiądzu są do tego dobre. Mniejsza podkładka jest wkładana od zewnątrz równo ze skórą i przynitowana do podkładki wewnętrznej. Ostatecznie uszczelnione miejsce wyrównujemy szpachlą, polerujemy i malujemy w zwykły sposób.

Przy znacznych rozmiarach otworów zamiast solidnej wewnętrznej okładziny ze sklejki stosuje się paski doczołowe z tej samej sklejki, jeśli jest ona wystarczająco wodoodporna lub strugana z pasków (ryc. 310, b). Jeśli mówimy o małym otworze w stosunku do grubości poszycia, wystarczy przyciąć krawędzie otworu wąsem i włożyć wkładkę z tej samej sklejki (ryc. 310, e).

Do naprawy poszycia ze sklejki można użyć zwykłej sklejki konstrukcyjnej nasączonej naturalnym olejem schnącym. Tak to się robi. Za pomocą pędzla nakłada się warstwę oleju schnącego, po czym powierzchnię sklejki prasuje się żelazkiem rozgrzanym do temperatury 150-200 ° C. Procedurę powtarzamy, aż sklejka przestanie wchłaniać zasychający olej. Dzięki tej impregnacji schnący olej wnika w sklejkę aż do warstwy kleju. Wewnętrzna strona obudowy musi być zaimpregnowana przed montażem na zestawie, a zewnętrzna po.

Przy niewielkiej krzywiźnie naprawianej części kadłuba łodzi wykonanej z forniru (sklejka profilowana) można zastosować te same metody, co przy naprawie poszycia ze sklejki. Przy wymianie podwójnie wygiętego odcinka poszycia konieczne jest wyklejenie tego odcinka z warstw forniru lub wąskich pasków cienkiej sklejki wodoodpornej. W tym przypadku uszkodzone paski forniru usuwa się ze skóry, rozsuwając krawędź wycięcia w formie stopni.Po dokładnym oczyszczeniu powierzchni klejenia, na klej nakłada się nowe paski forniru lub sklejki, wciskając je małymi gwoździami z "muchami" - kawałkami sklejki, rozłupując, które po stwardnieniu kleju można zwolnić główki gwoździ do naciągnięcia je z poszycia. Otwory po gwoździach są wypełnione klejem epoksydowym i mączką drzewną, podobnie jak szczeliny między pasami nowego forniru.

Przykrycie pokładu płótnem żaglowym i wyeliminowanie przepływu wody w nadbudówce.

Jeśli pokład łodzi kabinowej ma przecieki, możesz się ich pozbyć, pokrywając pokład włóknem szklanym na spoiwie epoksydowym lub płótnem na płynnej szpachli olejowej. W tym celu należy usunąć listwy, listwy przyszybowe i listwy dociskowe, rozplanować je strugą i zaszpachlować podłogę pokładu. Następnie na płynną szpachlówkę (olej schnący - 250 g, terpentyna - 20 g, desykant - 40 g, kreda - 690 g) nałożyć uprzednio pocięte płótno, przybić je, zaczynając od rufy, małymi gwoździami do zrębnic kabinę i włazy i mocno dociągnąć na boki. Gdy wszystkie krawędzie tkaniny są zabezpieczone, można ponownie zamontować listwy i listwy przyszybowe oraz zagruntować pokład wcierając farbę pędzlem końcowym. Im lepiej farba wnika w pory tkaniny i im mocniej rozciąga się tkanina, tym bardziej niezawodna będzie powłoka. Na ryc. 311 i przedstawia wariant zabezpieczenia krawędzi płótna ramieniem; na ryc. 311, b - nadburcie.

Spływ wody z ścinki w połączeniu z pokładem i włazami pokładu wzdłuż zrębnic można wyeliminować dopiero po usunięciu wszystkich kwadratów okładziny, wycięciu i oczyszczeniu rowków oraz wypełnieniu ich mastyksem składającym się z kleju epoksydowego (z plastyfikatorem) i trocin.

Wiosenne słońce odpędzało śnieg. Po powodzi rzeka weszła do brzegów. Teraz czas jest cenniejszy niż pieniądze: do nawigacji pozostało tylko kilka dni.

Sprawdźmy, jak czuje się kadłub łodzi po hibernacji pod śniegiem. Zdejmijmy nagrzaną słońcem plandekę. Zastój powietrza w sterówce przesyca wilgocią. Raczej otwieraj drzwi, okna, włazy - wszystko, co jest możliwe - i przewietrz pomieszczenie! Wiosenny plan naprawy łodzi został opracowany od dawna. Ale po posprzątaniu pokoju wytarliśmy pokład i siedzenia - kurz wciąż przeciekał pod dach "domu", który jesienią zbudowano nad łodzią, siadamy w kokpicie i jeszcze raz przeglądamy rzeczy do zrobienia lista.

Dobrze, jeśli zespół ma doświadczonych ludzi - możesz bez wahania rozdzielać obowiązki. Rzeczywiście, zależy to od tego, jak praca zostanie wykonana – czy łódź będzie służyła niezawodnie przez cały sezon, czy też zacznie przeciekać woda w ciągu tygodnia po wodowaniu; czy silnik ruszy „z pół obrotu”, czy w środku lata będzie musiał zostać przekazany do warsztatu.

A jeśli zespół składa się z nowo przybyłych? Cóż, więc przed rozpoczęciem pracy lepiej skonsultować się z dobrze poinformowanymi ludźmi. Niektóre z tych wskazówek oferujemy naszym czytelnikom.

Szpachlówki służą jako rodzaj podłoża wyrównującego pod powłoki lakierniczo-malarskie i oczywiście dobiera się je w zależności od warunków użytkowania, właściwości malowanej powierzchni oraz składu powłoki. Rozważymy tylko te z nich (Tabela 1), które mogą być przygotowane i wykorzystane przez amatorów podczas malowania i naprawy drewnianych skrzynek.

Spoiwo nie powinno zawierać zanieczyszczeń mechanicznych (w przeciwnym razie będzie musiało być przefiltrowane) ani zawierać rozpuszczalników. Nie mieszać spoiw różnych klas. Tylko spełnienie tego warunku gwarantuje wysoką jakość szpachlówki.

Wypełniacze i barwniki muszą być przesiane przed zmieleniem proszku do zębów, a także powinny być wolne od wszelkich obcych zanieczyszczeń.

Szpachlówkę przygotowuje się na blasze do pieczenia o zakrzywionych krawędziach lub na arkuszu sklejki z listwami nadziewanymi wzdłuż krawędzi. Zaleca się najpierw wymieszać wszystkie suche składniki, a następnie dodać do nich spoiwo przygotowane według przepisu. Przygotowaną masę szpachlową warto włożyć do plastikowej torebki, skąd można ją spożyć wyciskając ją jak z tubki.Szpachlówkę można przechowywać w plastikowych torebkach przez kilka miesięcy.

Podczas pracy używa się szpachelki i specjalnego noża skrobakowego - szpachelki, za pomocą której rozdrabniają małe grudki suchych składników i mieszają szpachlę na blasze do pieczenia. Zamiast noża można wziąć nóż stołowy z szerokim okrągłym końcem lub samemu wykonać nóż z kawałka piły taśmowej (o szerokości 20-30 mm), ostrząc go w miarę możliwości od strony końcowej.

Nowa powierzchnia wykonana z czystych, świeżych płyt musi być dokładnie sprawdzona i odpowiednio przygotowana przed nałożeniem szpachlówki. Należy pamiętać, że:

• a) szerokość „rozpiętości” rowków sąsiednich płyt nie powinna przekraczać 5 mm, a spoiny nie powinny przekraczać 3 mm;
• b) uszczelnienie musi być ciasno osadzone w głębokości rowka o 2 mm;
• c) krawędzie wzdłuż rowków nie powinny mieć pęknięć idących do środka płyty, odprysków lub wgnieceń; odpryski i wgniecenia należy delikatnie czyścić nożem;
• d) należy wyciąć kieszenie żywiczne (czyli międzywarstwowość drewna z wychodzącą żywicą); jeśli głębokość nacięcia jest większa niż 5 mm należy ją uszczelnić kostką na schnącym oleju drewnianym gwoździem (patrz szkic), jeśli do 5 mm należy ją wypełnić ściereczką nasączoną olejem schnącym (w przeciwnym razie kit pęknie i może spaść);
• e) całą powierzchnię przeszlifować - najlepiej ściereczką szklaną na bazie płótna, nakręcając ją na klocek i odrywając zużytą szmatkę podczas pracy.

Następnie powierzchnię należy rozmnożyć przez wstępne podgrzanie suszącego oleju w butelkach, opuszczonego do szyi w gorącej wodzie. Gorący olej lniany ma niższą lepkość i dlatego dobrze wnika w drewno na głębokość 1-1,5 mm. Ze względu na uwalnianie się warstw drewna na przedniej powierzchni deski, schnący olej zostanie w nią wchłonięty na różne sposoby; jeśli po wyschnięciu oleju schnącego na błyszczącej powierzchni pojawią się pojedyncze matowe plamy, należy je ponownie rozmnożyć.

Olej schnący chroni powierzchnię drewna przed wilgocią i zapewnia lepszą przyczepność (przyczepność) szpachlówki do podłoża. Jeśli tego nie zrobisz, po zamoczeniu szpachlówka będzie łuszczyć się warstwami wraz z nałożoną na nią farbą.

Starą drewnianą powierzchnię łodzi należy przygotować jeszcze staranniej. Przede wszystkim należy usunąć starą, słabo przylegającą farbę. Odbywa się to najczęściej za pomocą metalowej szczotki, czyszczącej całą powierzchnię wzdłuż i w poprzek. W miejscach, gdzie łuszczy się farba, usuwa się ją ostrą szpachelką, szorowarką lub nożem stołowym o zaokrąglonym końcu.

Są miejsca, w których warstwa farby leży bez widocznych defektów (wybrzuszeń i pęknięć), ale jeśli ją zbierzesz, to odlatuje warstwami. Oznacza to, że drewno jest przesiąknięte wodą i tracąc swoją wytrzymałość przeszło w stan gnicia (zgnilizny).

Czasami do usunięcia starej farby stosuje się metodę chemiczną. Składy stosowanych w tym celu past (z sodą kaustyczną) przedstawia tabela. 2. Sposób wykonania pasty jest prosty: rozpuścić sodę kaustyczną w wodzie, następnie natłuścić i wysuszyć składniki. Dokładnie wymieszaną kompozycję nanosi się w warstwie 5 mm za pomocą drewnianej szpachelki i przechowuje przez 1-8 godzin, w zależności od „wieku” usuwanej farby (jeśli temperatura jest niższa niż 20°C, czas utrzymywania pod wklej wzrasta). Usunąć pastę razem ze zmiękczoną farbą metalową szpatułką.

Niektórzy hobbyści usuwają starą farbę zmiękczając ją płomieniem palnika. Ta metoda nie może być stosowana na małych drewnianych statkach - jest niebezpieczna.

Po usunięciu całej słabo trzymającej się farby (a po zastosowaniu metody chemicznej umyciu i wysuszeniu całej powierzchni) sprawdzany jest stan drewna. Wytnij i oczyść wszystkie „nasiąknięte” i rozłupane krawędzie desek, wyczyść wgniecenia. Wilgotne drewno jest starannie przycinane, aby określić głębokość jego zepsucia. Należy to zrobić, aby ustalić, czy deskę można pozostawić, czy wymienić.Jeśli deska zostanie uderzona na głębokość 3-4 mm, a następnie jest mocne zdrowe drewno, dotkniętą powierzchnię należy strugać scherhebelem, a następnie płaszczyzną.

Suszenie przed szpachlowaniem najlepiej wykonać w ciepły, wietrzny dzień pod baldachimem, chroniąc powierzchnię przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych. Jednoczesne suszenie na słońcu i wietrze może prowadzić do powstawania pęknięć przelotowych, zwłaszcza jeśli grubość desek jest mniejsza niż 15 mm.

Następnie, podobnie jak w przypadku przygotowania skrzyni z nowego drewna, powierzchnię należy zaimpregnować gorącym olejem lnianym; zaleca się nałożyć drugi raz nie tylko na obszary matowe, ale także na całą powierzchnię.

Drewno nowe to szpachlówka w całości, czyli na całej powierzchni, a stare (powierzchnie naprawione) w zależności od stanu w całości lub w części. Płytkie, ale głębokie dziury wypełnia się nie kitem, ale watą nasączoną olejem do suszenia; po wyschnięciu i osadzeniu waty pozostanie tylko niewielkie zagłębienie na szpachlówkę.

Szpachlówkę nakłada się szpachelką (najlepiej metalową niż drewnianą), prowadząc ją pod kątem 60-75 ° do powierzchni. W miejscach o trudnych konturach wygodnie jest używać gumowych szpatułek. Konieczne jest dociśnięcie masy szpachlowej tak, aby weszła we wszystkie wgłębienia, a na równych gładkich powierzchniach układała się tak cienko, jak to możliwe. Warstwa szpachli powyżej 0,5 mm nie tylko wysycha przez długi czas, ale może pękać. W razie potrzeby szpachlę nakłada się 2-3-4 razy, pozostawiając każdą warstwę do wyschnięcia na 1-2 dni. Oddzielne miejsca z usuniętą farbą szpachlujemy 2-3 razy do grubości mocno stojącej starej warstwy. W takim przypadku, pokrywając szpachlówki olejem lnianym, należy również zwilżyć starą pozostałą farbę. Film oleju lnianego pokryje całą powierzchnię i posłuży jako rodzaj kurtki ochronnej, która wraz z nałożonymi warstwami farby zapewni jej całkowitą wodoodporność.

Po wyschnięciu kitu sprawdź, czy nie ma pęknięć w miejscach nakładania się kilku warstw i przystąp do czyszczenia korpusu pumeksem lub grubym płótnem ściernym (len). Następnie powierzchnia jest dokładnie wycierana z kurzu i rozpoczyna się suszenie oraz gruntowanie.

We wszystkich przypadkach po wypełnieniu powierzchnię zagruntować ciągłą warstwą. Podkład i szpachlówka powinny być maksymalnie dopasowane do koloru zewnętrznej farby dekoracyjnej (w tym celu do szpachli wprowadza się pigment o odpowiednim kolorze).

Podkład nałożony na szpachlę powinien dobrze wyschnąć (2-3 dni). Znalezione po tym matowe plamy, wskazujące na całkowitą chłonność podkładu, należy pokryć drugą warstwą podkładu. Dopiero po uzyskaniu jednolitego połysku całej zagruntowanej powierzchni można przystąpić do malowania dekoracyjnego.

Rozpocznij napełnianie, gruntowanie i malowanie kadłuba od poziomu tuż nad wodnicą (ok. 50 mm) w kierunku stępki. Następnie możesz przejść do wykończenia górnej części; dzięki tej sekwencji część podwodna ma czas na lepsze wyschnięcie, a jej powłoka utrzymuje się dłużej. W zależności od wielkości powierzchni powłokę można nakładać sekwencyjnie dzieląc kadłub na 2-3 poziome pasy, np. podwodną część boku, kość policzkową i spód, a od linii wodnej w górę - na dolną i górne części boku.

Po raz kolejny zauważamy, że wszystkie prace związane z przygotowaniem powierzchni, przygotowaniem i nakładaniem szpachli muszą być wykonywane ostrożnie i dokładnie, ściśle przestrzegając określonych receptur i trybów.

Naprawa drewnianej łodzi to zadanie w zasięgu każdego, kto ma umiejętności konstrukcyjne i narzędzia. W przeciwnym razie…

Naprawa drewnianej łodzi to zadanie w zasięgu każdego, kto ma umiejętności konstrukcyjne i narzędzia. W przeciwnym razie naprawa drewnianej łodzi własnymi rękami będzie trudna. Lepiej szukać profesjonalnej pomocy.Spróbujmy jednak wymyślić, jak samodzielnie naprawić drewnianą łódź i korzystać z dostępnych narzędzi.

W końcu miłośnicy polowań i wędkarstwa, a także zapaleni turyści doskonale zdają sobie sprawę z tego, jak przydatna może być łódź. To po prostu, jak wszystko, długoletni i często eksploatowany statek w końcu popada w ruinę. To oczywiście nie jest powód, by się z nią rozstać. Lepiej spróbuj to naprawić.

Najpierw musisz zaopatrzyć się we wszystko, czego potrzebujesz.
Aby rozpocząć naprawę drewnianej łodzi, potrzebujesz następujących narzędzi: dłuto, młotek, nity, śruby, wkręty, tarnik, papier ścierny, piła do metalu. Ponadto musisz zebrać materiały niezbędne do pracy: deski, sklejkę, trociny (lub mączkę drzewną), klej, mastyks, kit, farbę. Oczywiście, w zależności od rodzaju uszkodzeń, które musisz naprawić, możesz nie potrzebować wszystkich wymienionych elementów, a dodatkowo możesz potrzebować czegoś innego.

Awarie podczas naprawy drewnianej łodzi mogą być bardzo różne i w każdym przypadku wymagana jest inna metoda naprawy. Przyjrzyjmy się opcjom.

Długotrwały kontakt drzewa z wodą w końcu prowadzi do zniszczenia i rozkładu poszczególnych części ciała. Nawet obróbka środkami hydrofobowymi nie może całkowicie temu zapobiec.
Uszkodzone obszary nie zawsze wymagają wymiany, czasami można spróbować je naprawić. Do tych celów potrzebujesz drewnianego mastyksu do łodzi. Uszkodzony obszar jest oczyszczany ze zniszczonego i zgniłego drewna, po czym jest wypełniany mastyksem. Aby ta ostatnia nie wypłynęła, należy ją docisnąć np. papierem. Aby zwiększyć wytrzymałość naprawianego obszaru, do mastyksu dodaje się wióry drzewne (można użyć mączki drzewnej).

Obróbka drewnianej łodzi za pomocą mastyksu gumowo-bitumicznego jest powszechnym i skutecznym sposobem rozwiązania problemu uszkodzenia kadłuba.

Przy okazji! Główną właściwością mastyksu gumowo-bitumicznego jest wysoka wodoodporność. Doskonale zabezpiecza również obrabiane powierzchnie przed korozją i gniciem.

Jeśli uszkodzenie jest rozległe, będziesz musiał uciec się do wymiany nieszczelnego obszaru. Aby to zrobić, musisz zdjąć mocowanie i wyciąć część do wymiany. W jej miejsce umieszczają nową deskę, idealnie dopasowaną rozmiarem, i mocują ją do ram za pomocą śrub lub nitów. Dla większej wytrzymałości od wewnątrz naprawiany obszar jest wzmocniony dodatkową drewnianą płytą. Aby zapewnić szczelność, wszystkie pęknięcia naprawianej drewnianej łodzi należy ułożyć paskami grubego perkalu, po uprzednim zaimpregnowaniu ich klejem, łby śrub należy zanurzyć w skórze, a uformowane nad nimi otwory wypełnić z klejem i trocinami.

Przy okazji! Do klejenia części okrętowych najlepiej nadają się kleje wodoodporne VIAM-BZ, KB-3, KDM-6. Zapewnią niezawodną hydroizolację. Kleje kazeinowe są znacznie mniej odporne na wodę, dlatego służą do klejenia wewnętrznych części etui. Klej zawierający żywice epoksydowe ma dobrą wodoodporność, dlatego jest również szeroko stosowany w naprawach łodzi drewnianych.

Podczas naprawy poszycia ze sklejki w korpusie wycina się prostokątny otwór i uszczelnia go dwoma nakładkami (jedna musi dokładnie odpowiadać wymiarom otworu, druga (wewnętrzna) musi być nieco większa).
Po zakończeniu prac konserwatorskich odnowiony teren poddawany jest naprawom kosmetycznym: szpachlowym i malarskim.

W tej sytuacji, przy naprawie drewnianej łodzi, ważne jest, aby zdecydować, czy wręgi można naprawić, czy też łatwiej jest je wymienić na nowe. Jeśli naprawa jest nadal możliwa, na uszkodzonym obszarze instalowane są specjalne nakładki, zachodzące na siebie. Mocowanie odbywa się za pomocą nitów.

Innym częstym powodem napraw drewnianych łodzi są przecieki.

Aby to zrobić, musisz najpierw usunąć wszystkie znajdujące się na nim konstrukcje z podłogi pokładu, aby przygotować ją do naprawy.Jeśli w sterówce pojawi się nieszczelność, należy usunąć wszystkie kwadraty, wyciąć i wyczyścić rowki. Dopiero potem możesz zacząć naprawiać awarię.

Następnie podłoga pokładu jest szpachlowana, na wierzchu kładzie się kawałek płótna, przybija do zrębnic małymi gwoździami i mocuje po bokach. Następnie pokład jest zagruntowany i pomalowany.

P. S. Naprawa drewnianej łodzi „zrób to sam” wcale nie jest trudna, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Ale jeśli nadal wątpisz w swoje możliwości, nie wahaj się skontaktować ze specjalistami.
Daj swojej łodzi kolejną szansę, a będzie Ci służyła przez lata!

Jest zachowana, ale generalnie bardzo mocna łódź płaskodenna, taka

Pod koniec lata zaczął przeciekać. Odkryłem przeciek pod poprzeczką (o którą opierasz nogami) - drzewo, które jest prawie zgniłe na wskroś (lub całkowicie na wskroś - nie wybrałem "aby uniknąć") drzewa o średnicy 5- 7 centymetrów.

Uwaga, pytanie! Jak naprawić? 🙂.

Przychodzi mi do głowy następująca rzecz - usuwamy zgniliznę żywego drzewa, mieszamy PVA z trocinami i zamykamy. Opłacalna opcja?

PS: nie proponuj całkowitej zmiany deski, pytanie dotyczy lokalnych napraw.

Dopóki cały statek nie będzie składał się z łatek 🙂

Ok opcja z "wtyczką" jest akceptowana jako opcja 😉

Joshua Slokaum był pierwszym na świecie, który samotnie okrążył świat - więc jaki miał magiczny statek?! Zwykły bok rybacki znaleziony porzucony na plaży i całkowicie naprawiony przez samego Joshuę.

Nie obawiaj się, drewniane statki zawsze były naprawiane w ten sposób. Po prostu staraj się, aby łatka była wysokiej jakości, usuwaj zgniliznę bez litości, aż do całkowicie dobrego drzewa. Żywica epoksydowa jest dobra jak klej, ale złą rzeczą jest to, że drzewo odchodzi od niej wzdłuż włókien drzewa.

Prawdopodobnie nie należy kleić całej łodzi na włóknie szklanym - w przeciwnym razie drewno w środku zacznie szybciej gnić, tj. będzie to wymagało wyjmowania łodzi po każdym żaglu i suszenia.

uhty i włóż mnie do takiego drewnianego korka. / we wstępnie wyciętych otworach

Jest smołowany, ale też pieczony.

Też pomyślałem o tej opcji. Jak dokładnie wyciąć taką dziurę i odpowiednią dziurkę korkową, korek mojego umysłu nie będę wiedział..

Duc nie myśl w dół z wysięgnikiem, dziurą i trochę więcej
wyreguluj nożem
i uszczelniać

Naprawa łodzi ze sklejki to dość trudne zadanie, z którym nie każdy jest w stanie sobie poradzić. Jest tu wiele niuansów, na które musisz zwrócić uwagę. Naprawa łodzi i łodzi ze sklejki może być przeprowadzona przez specjalne warsztaty. Jeśli ktoś ma pieniądze, lepiej tam pojechać. Jednak nie każdy może sobie na to pozwolić. W niektórych sytuacjach o wiele łatwiej i bardziej opłaca się wykonać pracę samodzielnie.

Łodzie ze sklejki należy od czasu do czasu sprawdzać, a w przypadku stwierdzenia awarii skontaktować się ze specjalistą.

Naprawa łodzi ze sklejki wymaga doświadczenia w hydraulice i budownictwie. Osoba musi umieć posługiwać się określonym zestawem narzędzi. Sposób naprawy łodzi ze sklejki zostanie omówiony dalej.

W zależności od tego, która część łodzi będzie wymagała naprawy, potrzebne będą następujące narzędzia i materiały:

• mąka drzewna;
• kit;
• drewniana belka;
• młot;
• zgrzyt;
• papier ścierny;
• dłuto;
• deski;
• nity;
• barwnik;
• klej;
• trociny drzewne;
• sklejka.

Poszycie łodzi ze sklejki pogarsza się z powodu częstego kontaktu z wodą.

W dzisiejszych czasach poszycie wykonane z desek lub sklejki może łatwo ulec zniszczeniu. Powodów jest wiele. Najważniejsze, że drzewo w kontakcie z wodą stopniowo się zamoczy. Sytuacje mogą powstać, gdy nie wszystkie części są całkowicie zepsute. W takim przypadku do napraw można użyć mastyksu. W trakcie wykonywania pracy dodaje się do niej trociny drzewne lub mąkę.Uszkodzony podczas eksploatacji obszar należy oczyścić z resztek drewna niskiej jakości, a następnie pokryć masą uszczelniającą równo z krawędziami bocznymi. Mastyks może się rozprzestrzeniać podczas pracy. Aby temu zapobiec, musisz przykleić do niego papier lub polietylen. Dodatkowo są dociskane podporą. Po wyschnięciu mastyksu można dodatkowo przetworzyć obszar tarnikiem i papierem ściernym. Potem jest kolorowy.

Jeśli chodzi o znaczne uszkodzenia skóry, nie można obejść się bez częściowej wymiany elementów. W tej sytuacji wykonywana jest wkładka. Najpierw musisz zdemontować część, którą należy wymienić. Do tych celów zwyczajowo używa się dłuta i wąskiej piły do ​​metalu. Następnie warto usunąć wszystkie stare łączniki, a następnie sam uszkodzony obszar. Następnie musisz przygotować nową planszę. Zostanie on zabezpieczony śrubami lub nitami. Konkretny wybór dokonywany jest w zależności od tego, jakie elementy złączne zostały zastosowane w obudowie. Deska powinna idealnie pasować na swoje miejsce.

Do wykonania podkładki na tyłek potrzebne będzie płótno.

Nie zapomnij o szczelności. W tej sytuacji najlepiej użyć grubego perkalu, który jest impregnowany specjalnymi związkami, a następnie układany między deskami. Od wewnątrz warto zamontować nakładki z tej samej deski. W tym przypadku stopka wykonana jest z płótna, które dodatkowo zaimpregnowane jest grubą farbą. Jeśli do mocowania elementów używane są wkręty lub wkręty samogwintujące, należy je bezwzględnie zatopić w obudowie. Głębokość osiąga wtedy około 6-9 mm. Nad nimi pozostaje małe zagłębienie. To również wymaga naprawy. Odbywa się to za pomocą kleju do trocin lub korków drewnianych.

W tej sytuacji obie opcje są dopuszczalne. Teraz możesz zacząć strugać deski kadłuba. Odbywa się to równo z resztą szczegółów. Aby uzyskać bardziej niezawodną strukturę, należy ją szpachlować lub malować. Możesz połączyć te dwie techniki, aby projekt był naprawdę wysokiej jakości.

Konstrukcja łodzi ze sklejki.

Jeżeli w wyniku eksploatacji łodzi ze sklejki ramy uległy uszkodzeniu, to również należy je naprawić. Nie trzeba ich zmieniać, ale trzeba będzie zainstalować specjalne nakładki, które je powielą. Zakłada się, że będą miały ten sam przekrój. Zazwyczaj te podkładki są mocowane za pomocą nitów. Wadliwy obszar musi być zakryty. W tym celu wykonuje się kolbę podczas przygotowywania części o grubości 200 mm.

Jeśli ramy są w złym stanie, należy je wymienić. Nie powinieneś używać zwykłych nakładek.

Ramy to dość złożone elementy konstrukcyjne. Podczas ich przygotowywania konieczne jest trzymanie przedmiotu obrabianego przez pewien czas w gorącej wodzie, którą wlewa się do specjalnej rury. Jeśli mówimy o szczegółach, które są małe, możesz użyć mokrych szmat do owijania. W rezultacie potrzebujesz drewna, które bez problemu się odkształci. Musi być zgięty wzdłuż konturu ciała.

Czasami do mocowania nowej ramy używa się specjalnych szyn. Będą też musiały zostać zgięte. Będzie to wymagało ciepłej wody. Można je montować zarówno na klej, jak i na wkręty samogwintujące.

Poszycie najczęściej cierpi podczas eksploatacji łodzi ze sklejki. W związku z tym potrzebuje naprawy.

W pierwszej kolejności warto zdecydować się na parametry uszkodzonego obszaru.

Podczas kontroli skóry konieczne jest określenie obszaru uszkodzonej części łodzi do naprawy.

Jest zawsze cięty w taki sposób, aby uzyskać prostokątny otwór. Następnie wykonuje się dwie nakładki ze sklejki tego samego gatunku, która została użyta do poszycia. Pierwsza z nich posłuży do dekoracji zewnętrznej, a druga pokryje skórę od wewnątrz.Ten, który jest używany od wewnątrz, musi być większy. Jest przymocowany cienkimi gwoździami.

Ważne jest, aby trzymać się określonego kroku. Powinien wynosić około 20-25 mm. Najmniejsza listwa jest instalowana na zewnątrz. Zapinana jest na nity. Element jest montowany podtynkowo. Teraz możesz wykonywać prace kosmetyczne, które polegają na szpachlowaniu, szlifowaniu i malowaniu. Oczywiście łódź raczej nie stanie się idealna, ale ten środek pozwoli jej wrócić do stanu roboczego.

Jeśli mówimy o znacznym uszkodzeniu okładziny, niezbędny jest solidny arkusz sklejki. Stosowane są specjalne podkładki z tego samego materiału. Jeśli użyto sklejki, która nie ma dobrej odporności na działanie wody, można do tego celu użyć struganych łat.

Jeśli chodzi o materiał do naprawy okładzin, w większości przypadków można zastosować zwykłą sklejkę budowlaną. Jednak najpierw należy go zaimpregnować olejem lnianym. Tylko w ten sposób nie da żadnych przecieków. Do przetwarzania używana jest specjalna technologia. Za pomocą pędzla na sklejkę nakładany jest specjalny olej schnący. Należy go prasować żelazkiem rozgrzanym do temperatury 150-200 ° C. Ta procedura jest bardzo pracochłonna i czasochłonna. Olej schnący nakłada się na sklejkę, aż przestanie go wchłaniać. Wnika aż do warstwy kleju. Ważne jest przestrzeganie zasady - wewnętrzna strona jest impregnowana przed montażem na zestawie, a zewnętrzna po montażu.

Aby wyeliminować wyciek wody z pokładu łodzi, konieczne jest położenie na nim płótna.

Czasami zdarzają się sytuacje, gdy na pokładzie łodzi kabinowej pojawia się przeciek. Oczywiście powinieneś pozbyć się takiej uciążliwości. Może zaszkodzić wszystkim na statku, a w końcu po prostu zniszczyć jego strukturę. Aby go wyeliminować, najczęściej stosuje się płótno na płynnej szpachli olejnej. Czasami jest zastępowany włóknem szklanym.

Renowacja rozpoczyna się od przygotowania posadzki pokładu. Wszystkie znajdujące się na nim konstrukcje są usuwane. Są to kołnierze i listwy zaciskowe. W rezultacie podłoga musi pozostać całkowicie czysta. Następnie za pomocą szpachli impregnuje się płótno, które następnie przybija się do boków z pasowaniem ciasnym. Bardzo ważne jest, aby odbywało się to właśnie w takiej technologii. Do mocowania najlepiej nadają się małe gwoździe. Po zakończeniu instalacji możesz ponownie zamontować wszystkie wcześniej usunięte konstrukcje na ich miejscach.

Nie zapomnij o dodatkowych zajęciach. Pokład musi być zagruntowany. Farbę wciera się końcówką pędzla. Tutaj wzór jest niezwykle prosty – im lepsze napięcie płótna i im głębiej farba wnika w jego strukturę, tym pewniejsza będzie sama powłoka.

Nieszczelności mogą również tworzyć się w sterówce. Ta praca jest jedną z najtrudniejszych z omówionych wcześniej. Jeśli przeciek ze sterówki powstaje w połączeniu z włazami pokładu i pokładu wzdłuż zrębnic, prace można wykonać dopiero po usunięciu wszystkich kwadratów wykończeniowych.

Po tym następuje etap wycinania i czyszczenia rowków. Można to zrobić za pomocą różnych narzędzi. Na tym prace przygotowawcze się nie kończą. Poluzowane i oczyszczone rowki należy wykończyć masą uszczelniającą. Jest w stanie wypełnić całą przestrzeń, która zostanie jej dana. Najczęściej mastyk składa się z kleju epoksydowego. Jednak sam nie może być używany. Lepiej dodać do tego trociny. Czasami zastępuje się je mąką drzewną.

Tak więc w łodziach ze sklejki można znaleźć wiele różnych rodzajów awarii. Wszystkie są usuwane różnymi metodami i materiałami. Żadne z nich nie są uniwersalne. Po przeczytaniu powyższego będziesz mógł samodzielnie naprawić swoją łódź ze sklejki.

Oczywiście ten biznes warto robić, jeśli masz pewne umiejętności w pracy z narzędziem. W przeciwnym razie warto skontaktować się ze specjalistami. Znając jednak podstawy, zawsze możesz monitorować realizację działań.