Naprawa bałałajki DIY

Cześć przyjaciele! Poprosili mnie o naprawę bałałajki. Raczej po to, by była piękna – w prezencie. Ale kiedy już to zrobisz, zrób to dobrze!

Bałałajka - urodzony w 1979 roku. Został wykonany podobno jako pamiątka, o czym świadczy napis na pokładzie. Ale najwyraźniej przeznaczenie nie... pracowało w Szkole Muzycznej. Czas oczywiście jej nie oszczędził. Pokład jest w pęknięciach, miejscami rozchodzą się też nity. Lakier jest prawie złuszczony

Na początku chciałem tylko oddzielić deck, skleić go, zrobić nowe sprężyny i złożyć. Ale jak mówią – apetyt przychodzi wraz z jedzeniem.

Deca otwarty

Haczyki i oparcia - zdemontowane

Rozgryzłem to dość łatwo za pomocą gorącej wody i noża.

Ponadto, sprawdzając i regulując w razie potrzeby, sklejono nity z powrotem. Potem przykleił tył. Teraz kolej na talię. Zakleił wszystkie pęknięcia, oczyścił starą powłokę, wyciął dekorację dzwonka głosowego

Przyklejone nowe sprężyny, po uprzednim zadaniu im pożądanej kopuły

Zagięcia przykleiłem do korpusu i obrobiłem

Cóż, wszystko wydaje się być gotowe do zamknięcia sprawy

BLISKO!

Po wyschnięciu wszystko przetwarzamy. Przygotowujemy krawędzie, dopasowujemy do nich rowki i przyklejamy. Ozdoby wycinamy w rogach talii. Wyrównaj podstrunnicę, ustaw i przetwórz progi. Potem następuje obróbka, przygotowanie do malowania i samo malowanie.

Następnie gotujemy i przyklejamy muszlę. Wykonujemy nowy stojak i nakrętkę. Dolny sklejony z lamówką.

Zakładamy sznurki. Konfiguracja! Cóż, tak się właśnie stało!

Taki jest rosyjski mulat. Po raz pierwszy w życiu zagrałem na bałałajce. Chłopaki, nie powinniśmy zapominać o tym ludowym instrumencie. Chcę grać i grać!

Podobno po wysłuchaniu moich myśli przyjaciele przynieśli mi kolejne znalezisko. Również bałałajka leningradzka, ale tylko z plastikowym etui.

Niedawno przywieźli bałałajkę do remontu - instrument jest mocno wyeksploatowany przez codzienne intensywne użytkowanie. Zadania były następujące: wymiana zużytych progów, wymiana markerów z masy perłowej, wykonanie nowego stojaka, wymiana skorupy ze sklejki na hebanową, całkowite przelakierowanie lakierem bezbarwnym.

Usuwamy struny z bałałajki, ostrożnie usuwamy progi - najważniejsze jest uratowanie podstrunnicy przed odpryskami. Heban jest bardzo delikatny i przy nieudolnych czynnościach wyżłobione są małe (a czasem duże) kawałki hebanu. Oczywiście wióry mogą być szpachlowane, ale prezentacja narzędzia zostanie utracona.

Dalej - muszla, tutaj dawny mistrz postanowił ją niekonwencjonalnie naprawić - przybić. Nie warto tego robić - metal i drewno to zbyt różne materiały. Z biegiem czasu gwóźdź zaczyna korodować, a stopniowo odrywany od wibracji przestaje trzymać muszlę.

Tuning okazał się całkowicie czysty - bez smarowania! Mechanika w bałałajce musi być smarowana co najmniej raz na sześć miesięcy, wtedy będzie służyć przez długi czas. Odkręcamy też na chwilę nakrętkę.

Gdy podstrunnica nie ma progów, zmieniamy stare punkty masy perłowej na nowe. Za pomocą drążka ze skórką przejeżdżamy przez podszewkę, usuwamy resztki kleju i wystającą masę perłową. Brak nieprawidłowości sprawdzamy linijką - nakładka na bałałajkę powinna być absolutnie prosta.

Teraz jedziemy w nowych progach. Progi zawsze nakładam na klej, dzięki czemu pewniej siadają w rowkach, nie reagując na zmiany temperatury i wilgotności. Kolejną ważną rzeczą jest to, że klej jest dodatkowym przewodnikiem dźwięku od progu do podstrunnicy. Umieszczam progi ze stali nierdzewnej, są trwalsze i mocniejsze niż ich tańsze odpowiedniki ze srebra niklowego. Pozostaje wyrównać cały rząd progów, zwinąć płaskie wierzchołki progów, uzyskując oryginalny półokrągły profil. Za pomocą pilników obrobimy również końce progów, aby nie zranić rąk podczas gry.Na koniec papierem ściernym przechodzimy przez wszystkie progi, zaczynając od dużego, a kończąc na najmniejszym. Na pewno wypoleruję progi do lustrzanego połysku - wtedy to czysta przyjemność! Nigdy nie zaniedbuję takiej drobnostki, jak zamknąć luki między podstrunnicą a końcem progu. Jest estetyczny i praktyczny: mniej brudu dostaje się do środka - mniej problemów.

Po wykonaniu wszystkich poprzednich operacji zacznijmy od powłoki. Ostrym nożem zarysujemy kontury przyszłego przedmiotu obrabianego, a następnie wyrzynarką wycinamy samą skorupę z niewielkimi naddatkami. Wytnij nowe przekładki łączące skorupę z pokładem. Starannie wszystko do siebie dopasowujemy – nie powinno być żadnych luk.

Usuwamy cały stary lakier z ciała i głowy. To długa i żmudna procedura. Oczywiście nie zapominamy o zdrowiu: respirator ochroni płuca przed kurzem, co jest nieuniknione podczas szlifowania. Nie oszczędzam tutaj pieniędzy – profesjonalny aparat oddechowy ZM działa tak, jak powinien!

Przed lakierowaniem uszczelniamy pęknięcia i pory w korpusie bałałajki. Następnie nakładamy podkład, który wyrównuje powierzchnię drewna, ma doskonałą przyczepność i szybko schnie. Gleba nie ma czasu wnikać głęboko w pory, dzięki czemu nie wiąże pokładu. Po szlifowaniu nałożyć lakier.

Wysuszyć, zmielić i ponownie rzęsy. Następnie szlifujemy papierem ściernym, stopniowo zmniejszając ziarno. Polerujemy na głęboki połysk. Używam past ściernych i polerskich ZM, jest to profesjonalna linia materiałów, dzięki której uzyskuje się wysoką jakość warstwy wykończeniowej.

Nie zapominajmy o nasmarowaniu tunerów.

Naprawiamy skorupę, napinamy sznurki.

Właściciel instrumentu poprosił o zainstalowanie pickupa na bałałajce. Kontaktowy mikrofon pojemnościowy AKG 411 został wybrany z szerokiej gamy opcji i jest mocowany bezpośrednio do decku za pomocą lepkiej mieszanki.

Kiedy właściciel przyszedł odebrać instrument, nie rozpoznał swojej bałałajki: bałałajka wygląda jak nowa i brzmi znacznie lepiej.

Lepiej wziąć czujnik do skrzypiec, bo wymiary mostu są bardziej spójne. Tam z reguły nie chodzi o piezo, ale pod podporę mostu zastępuje się film elektretowy.

Sancho powiedział poprawnie o dźwięku magnetycznym. Możesz oczywiście nawinąć swój własny w rozmiarze 1/2.

włożyć w szyję i mostek i przełączyć szeregowo/równolegle.

Piezo przeniosłbym do osobnego gniazda, montując wbudowany bufor, a stamtąd – do zewnętrznego przedwzmacniacza.

Gdzie jest Piotr ze swoim wiecznym „Postaw X2H, a nie parowy mosk”

Serebrov, ale nie pomyślał o zrobieniu podwójnych strun. Jeśli zwyczaj, to w całości.

> Przepraszam za lamerskie pytanie: czy można zaprzyjaźnić się z pasywnym pickupem (humbem lub singlem) z aktywnym piezo? Aby nie robić dwóch różnych wyjść z każdego dźwięku.

Jest coś takiego. Jak rozumiem, został stworzony do gitar przez Toma Andersena, który poprosił o mieszanie przetworników pasywnych z piezo.

ALE!
Po co? Oszczędzać przewody? Idealnie, dźwięk z piezo powinien trafić do akustycznego combo, a z magnetycznego do combo z gitarą elektryczną. Dzięki dwóm wyjściom jest znacznie więcej możliwości okablowania dźwięku. Możesz na przykład zawiesić opóźnienie na piezo, a magnetyczny przełożyć przez napęd lub tremolo, aby uzyskać dźwięk w stylu surfingu. W tym przypadku przewody są standardowo używane do gitary, a nie stereo, które potem xs, gdzie się przykleić.

1 PRODUKCJA I NAPRAWA BALALAYAC 1

Rys. 3 1. Sześcionitowana bałałajka: 1 - mechanika głowicy typu zamkniętego; 2-wrzeciennik; 3- nakrętka; 4 - uchwyt; 5-pad; 6 kostek; 7-sprężynowy; 8 - skorupa (zgięcie); 9-pokładowy, 10-stanowiskowy; 11 - tył; 12- dolna nakrętka; 13-z powrotem; 14 - kliny z tyłu; 15- podszewka z tyłu; 16, 17, 18 klinów tułowia; 19 - pięta paska; 20-osłona tunera; 21 - struny; 22 - progi, 23 - punkty; 24 osłona na pokładzie; 25- pocisk; 26 - gniazdo; 27 rogów; 28-przycisków 3

4 Balalaika-prima jest strojona w ten sposób: Balalaika-second jest strojona w ten sposób: Balalaika-alto jest nastrojona i brzmi o oktawę niżej niż napisana: Balalaika-bass jest strojona tak: Balalaika-contrabass jest strojona i brzmi o oktawę niżej niż pisemny: 4

5 Wykonanie wykroju na szyję Uchwyt na szyję jest wykonany z twardego drewna: buku, orzecha, mahoniu, palisandru, hebanu itp. Uważa się, że im cięższe drewno, tym lepsza szyjka. Do wykrojów na szyję używa się dobrze wysuszonego drewna. Półfabrykat rękojeści szyi prima bałałajki to sztabka o wymiarach 300 x 60 x 25 mm. Po obróbce uchwyt szyjki 1 (ryc. 2) na końcu ma niewielkie zmniejszenie przekroju. Pięta (3) jest przyklejana do rączki klejem skórnym poprzez przekładkę (2), która wycinana jest z forniru brzozowego lub orzechowego o grubości 0,5-0,8 mm. Jeśli materiał pięty jest taki sam jak rączki, podkładkę można pominąć. Pożądane jest zachowanie układu warstw w obrabianym przedmiocie, jak pokazano na ryc. 2. Rys. 2. Zaślepka rączki na szyję: 1 - rączka na szyję; 2-uszczelka; 3 obcasy; 4 - zestaw 3 arkuszy forniru Półfabrykat często dekorowany jest w następujący sposób. Przytnij uchwyt z przyklejoną piętą wzdłuż linii środkowej i zamień połówki. Odłącz płaszczyzny przyszłego klejenia. Pomiędzy połówkami rękojeści na szyję wkłada się zestaw trzech arkuszy forniru (4): dwóch ciemnych i jednego jasnego lub dwóch jasnych i jednego ciemnego. Możesz ograniczyć się do jednego arkusza forniru. Kolor okleiny dobierany jest w zależności od koloru drewna uchwytu na szyję. 5

6 Rys. 3. Oznaczenie i szkic kostek: a - oznaczenie piętki szyi do kostek: nacięcia piłą o drobnych zębach; b - szkic kleju; 1,5-policzki; 2-kontur zewnętrznej części kleju; 3- kontur wewnętrznej części kleju; 4, 7 nacięć; 6 - górna część kleju; c - zewnętrzny kontur kleju Po wyschnięciu spoin klejowych piętka jest zaznaczana do dalszej obróbki (rys. 3). W odległości 17 mm od krawędzi pięty narysuj linię wzdłuż konturu. Wzdłuż tej linii za pomocą piły o drobnych zębach wykonuje się nacięcia od 1 do 6 na głębokości pokazane na ryc. 3,a. Z lewej i prawej strony pięty naklejono krakersy klonowe o wymiarach 16 x 16 x 50 mm 1 i 5 (ryc. 3.6). Warstwy są skierowane wzdłuż bloków. Górną część kleju 6 uzyskuje się przez odpiłowanie pięty na głębokość 3 mm. Obróbka kleju wzdłuż konturów 2 i 3 odbywa się za pomocą dłuta, podczas gdy kontur zewnętrzny jest ściśle utrzymywany (ryc. 3, c). Próbują podciąć do wewnętrznego konturu 3. Za pomocą nacięć 4 i 7 (patrz rys. 3, b) na głębokość 7 mm zakończ wstępną obróbkę kleju. 6

8 Produkcja elementów nadwozia Płyta do wykonania klinów po zakończeniu strugania powinna mieć grubość 2,5 mm. Wiele gatunków drewna twardego nadaje się do wyrobu klinów, ale rzemieślnicy preferują klon. Oprócz specyficznego wzoru rasa ta ma dobre właściwości plastyczne i akustyczne. Rozbieżność we wzorze jest szczególnie widoczna w dwóch środkowych klinach i należy to wziąć pod uwagę przy wyborze zestawu klinów. Ryż. 5. Rozmiary klinów bałałajka-prima Zestaw składa się z sześciu desek. Mają jedną deskę w zapasie na wypadek złamania klina. Na deskach kontury szablonów są rysowane (ryc. 5) i przetwarzane wzdłuż tych konturów za pomocą dłuta i płaszczyzny. Szczególną uwagę zwraca się na dokładność obróbki klinów po stronie, z której będzie sklejona żyła. Ta sama strona klinów ma skos: dla pierwszych klinów 20, dla drugiego 15 i trzeciego dla lewego 10. Trzeci prawy klin jest obrabiany tylko dłutem, pozostawiając margines 3 mm. Na bocznych powierzchniach klinów ze skosami naklejone są żyłki, których kolor zależy od koloru drewna klinów. Z reguły żyłki wycina się z barwionego forniru brzozowego o grubości 0,8 mm i szerokości 8

9 3,5-4 mm. Klej nakłada się na boczną krawędź klina i żyły. Żyłę pociera się noskiem metalowego młotka. Jeśli żyła nie skleja się, jest przykręcana do klina za pomocą gwintów. Ryż. 6. Wymiary grzbietu bałałajki-primy Tył wykonany jest z dwóch sklejonych lub jednej całej deski świerkowej o grubości 10 mm (rys. 6). Dopuszczalne są lite wrośnięte sęki o średnicy do 10 mm i położone co najmniej 20 mm od krawędzi grzbietu. Kontur tyłu uzyskuje się z szablonu. Każda z sześciu małych krawędzi ma kąt skosu około 10, który jest ostrzony do wymaganego podczas montażu.Dolna krawędź również ma skos około 20, ale w przeciwnym kierunku. Plecy muszą być dobrze wysuszone i starannie przycięte. Wszystkie punkty narożne konturu tylnego należy sprawdzić pod kątem symetrii względem osi środkowej. 9

10 Montaż bałałajki na szablonie i jej późniejsza obróbka Na szablonie 1 przymocuj za pomocą zacisków pusty uchwyt szyi 2 przygotowanym klejem (ryc. 7). Należy zachować odległość 280 mm od początku kostki do krawędzi grzbietu 3, który jest również przymocowany do szablonu za pomocą dwóch zacisków. Podczas instalowania uchwytu na szyję i tyłu szyi uważnie monitoruj wyrównanie osi części, które mają być przymocowane, z osią środkową szablonu. Montaż rozpoczynamy od przygotowania pierwszego lewego klina 1 (rys. 8). Dla uproszczenia nie pokazano zacisków. Ryż. 7. Przygotowanie szablonu bałałajki do montażu: 1 - szablon; blank z 2 szyjami; 3 tył Rys. 8. Dopasowanie pierwszego lewego klina: 1 - pierwszy lewy klin; 2-żyła pierwszego lewego klina; 3 - wierzchołek fasetek kości; 4 - pierogi; 5-tył; 5 - górna część krawędzi pleców; 7 - linia ołówkowa tymczasowego złącza gwoździowego Wąską część klina wkłada się do odpowiedniego gniazda w kleju 4. W celu dokładniejszego dopasowania końca klina do gniazda usuwa się na nim fazkę. Szerokość klina jest regulowana tak, aby żyła 2 sklejona do 10

15 Na wcześniej zszytym grzbiecie zaznacz ołówkiem położenie klinów. Aby to zrobić, połącz wierzchołki krawędzi grzbietu ze środkiem A (ryc. 14, a). Kliny wykonane są z tej samej rasy co kliny tułowia, dobierając grubość 2,5-3 mm.Klin 1 jest obrabiany prostopadle do twarzy za pomocą płaszczyzny, dopasowując go zgodnie z oznaczeniami z tyłu.i klin obudowy . Powierzchnia grzbietu jest obrabiana tarnikiem lub zinublem, a także odwrotną stroną klina. Klin z nałożonym klejem jest wciskany kilkoma gwoździami do butów. Dopasowanie drugiego klina jest takie samo jak pierwszego. W momencie klejenia pomiędzy pierwszym a drugim klinem umieszczana jest żyłka w tym samym kolorze co na korpusie. Żyła jest zanurzana w kleju przed montażem. Palcami lewej ręki usuń nadmiar kleju w ceratę. Wciśnij drugi klin tylko z dwóch stron, jak pokazano na ryc. 15.6. Piąty i szósty klin są również zamocowane po obu stronach (ryc. PO, c). W obszarze punktu A, gdzie zbiegają się wierzchołki klinów, czyszczą obszar nożem i uszczelniają go wkładką na klej. Ryż. 14. Schemat korpusu kręgosłupa 15

16 Ryc. 15. Komplet klinów z tyłu: a - montaż pierwszego klina: 1 - klin 1; gwoździe do butów; b - instalacja drugiego klina: 1 - żyła między pierwszym a drugim klinem; c - montaż szóstego clia: 1 - platforma do wstawiania Rys. 16. Klejenie listew przyszybowych z tyłu: listwy kryjące; 7 - klin ciała; 8 - tył; 9 - tylny klin Jeśli tylne kliny są dobrze dopasowane, to między ich końcami a końcami klinów tułowia będzie kąt zbliżony do linii prostej. Jeśli tylne kliny nie podążają za konturem ciała w równej odległości (około 3 mm), to wada ta jest korygowana piłą o drobnych zębach, za pomocą której kliny są cięte wzdłuż długości. Kąt dwuścienny utworzony przez końce tylnych klinów 9 i kliny korpusu 7 (ryc. 16) zaleca się kilkakrotnie czyścić za pomocą czworościennego pilnika do metalu z dużym nacięciem. W ten sposób przygotowuje się gniazdo na okładzinę listwy przyszybowej. Listwę przyszybową reguluje się w następującej kolejności 1, 2, 3, 4, 5, 6. Końce listwy przyszybowej przycina się „na wąsy” dłutem z naciskiem na stół warsztatowy. Przyklej listwę przyszybową w kolejności 1, 6, 2, 5, 4, 3. Trzecia służy 16

17 „zamek”, czyli jest regulowany, gdy wszystkie inne są już sklejone. Wklejone listwy przyszybowe dociska się sznurkiem zgodnie ze schematem (patrz rys. 16). Dla większej przejrzystości kontur pleców jest zniekształcony. Dla lepszego dopasowania listwy przyszybowej do gniazda jedna z jej krawędzi nie jest wykonana pod odpowiednim kątem. Ryż. 17. Założenie oparcia na plecy Osuszoną listwę przyszybową od strony oparcia wycina się odwracalną płaszczyzną równo z klinami oparcia, a od strony klinów korpusu operację tę wykonuje się pilnikiem do metalu. Zaobserwowane pęknięcia i ubytki szpachlujemy trocinami drzewnymi w odpowiednim kolorze z klejem skórnym. Po dokładnym wyschnięciu plecy są wycinane i szlifowane papierem ściernym. Tył jest wycięty z tyłu (rys. 17).Najpierw grzbiet, uprzednio wycięty z barwionego forniru brzozowego o grubości 1,5 mm, nakładany jest na kliny grzbietu i obrysowywany zaostrzonym ołówkiem. Wzdłuż powstałego konturu wytnij frezem na głębokość 1-1,2 mm i wybierz gniazdo. Plecy są wklejane (klejem skórnym) i wcierane młotkiem. Zaleca się zachowanie konturu tyłka w wymiarach pokazanych na tym rysunku. Kształt pleców może być inny. 17

Rys. 20 21 Przygotowanie sprężyn ai - nacinanie siekierą, b-cięcie nożem, c-wymiary przygotowania sprężyn balalaikiprnma; sprężyna g, docięta wg szablonu Fot. 22 Sprężyny spajające 1 - pokład; 2-wiosna; 3 - wyciskanie na ławce, 4 - linijka dociskowa Przyklej sprężyny klejem skórnym w następującej kolejności: Po wewnętrznej stronie pokładu cienkimi liniami ołówka zaznaczamy położenie przyszłych sprężyn 2 (rys. 22). Rozpocznij klejenie od sprężyny 1. Klej nakłada się na łukowatą krawędź sprężyny i umieszcza sprężynę na swoim miejscu. Na przedniej stronie podestu 1 umieść linijkę dociskową 4 wykonaną ze świerku o przekroju 25 x 5 mm i ustaw prasy 3. Aby uzyskać jak najlepszą wydajność pras, krawędzie sprężyn odcina się „do wąsy” przed nałożeniem kleju. O 20

10 metrów. Korpus bałałajki 6 jest zamocowany na stole warsztatowym (ryc. 24) za pomocą zacisku (2). Aby rękojeść drążka (3) nie ślizgała się po powierzchni stołu warsztatowego 4, umieszcza się pod nim kawałek grubego papieru ściernego, złożony na pół z ziarnem na zewnątrz. Klej nakłada się na zagięcia, pierogi, gniazda sprężynowe, tył. Deku jest wdrożony. Jednocześnie zachowaj szczególną ostrożność przy rogach pokładu. Używając przekładki, 1 para gwoździ do butów dociska górną część talii do kości. Umieszczając linijkę nacisku 5 na pokładzie, dociśnij ją lewą ręką do tyłu. Prawą ręką nałożyć gwóźdź wbity w kostkę, pętlę (mm) i przechodząc pod tułowiem, poprowadzić po pokładzie do drugiego gwoździa. Po obróceniu drugiego gwoździa lina od spodu korpusu zostaje wyciągnięta do 21

23 opcje pokazano na rys. 25, ur. Narożniki przycina się tak samo jak wylot. Wzór narożników dobierany jest z uwzględnieniem wzoru wylotu. Ryż. 25. Cięcie w narożach: a - cięcie pokładu przy użyciu grubościomierza krawędziowego; b wersje narożników 23

Rys. 29 31. Przygotowanie gniazd pod progi: 1 - zacisk; szablon w skali 2; 3 - nakładka; 4 - uchwyt prętowy; 5-przypadkowy Rys. 32. Obróbka uchwytu sztangi: a, b - wstępne opiłowanie pięty; c - leczenie pięty i rączki szyi: 1 - profil początkowy; 2 - profil po obróbce dłutem; 3 - końcowy profil szyi i jej przekroje 29

32 Produkcja i montaż siodeł i pancerza Pierwsze cięcie na podstrunnicy (ryc. 35, a) jest wykończone na głębokość podstrunnicy. Powstałe gniazdo czyści się dłutem i wkleja w nie blok hebanu lub innej twardej skały o wymiarach 6 x 8 x 35 mm. Po wysuszeniu nakrętka jest obrabiana dłutem wzdłuż profilu pokazanego na ryc. 35, ur. Ryż. 35. Schemat montażu nakrętki: a - przygotowanie gniazda pod nakrętkę: 1 - podstrunnica; 2 - zaznaczenie cięcia pod parapetem; b - rysunek nakrętki ze wskazaniem głównych wymiarów Ryc. 36. Schemat montażu nakrętki dolnej: 1 - pokład; 2 - zszywka; 3-tył; 4 - tylne kliny; 5 - tył Siodło również powinno być wykonane z twardych kamieni. Gniazdo na nakrętkę przygotowuje się jak pokazano na ryc. 36. Pancerz na bałałajkę wykonany jest z polerowanej płyty z malowanego grabu lub gruszki o grubości 3-4 mm. Do tych celów można również użyć trójwarstwowej sklejki brzozowej bez sęków. Pierwszą część konturu pancerza AGF (ryc. 37) wycina się wyrzynarką lub cienką piłą kabłąkową. Fazowanie z tarnikiem i pilnikiem. Linia przerywana ABCDEF na rysunku pokazuje drugą część konturu 32

33 pociski. Uzyskuje się go poprzez przymocowanie pustej deski do korpusu bałałajki i odrysowanie ołówkiem korpusu i końca podszewki. Wycięcie w płycie pancerza BCDE pod nakładkę jest węższe o 2 mm i krótsze o 4 mm (co daje naddatek na obróbkę). Ryż. 37. Szkic wykroju łuski (widok z boku z dołu) 1 - szkic cięcia wykroju łuski; 2 - sekcja skorupy; 3-segmentowa uszczelka klejona z fornirem Od spodu płaszcza nakładki klejowe 3 wykonane z forniru o grubości 1,5-2 mm. Skosy 15° na sekcjach BC i DE zapewniają szczelne połączenie skorupy z podstrunnicą. Odcinek CD łączy się z łatą za pomocą ramienia (fot. 38).Powłoka jest połączona z korpusem za pomocą kleju przez uszczelkę 6 z kilkoma drewnianymi kołkami 10. Gniazda na kołki są przed 33

34 jest przebijany szydłem lub wiercony wiertłem o średnicy 1-1,5 mm. Przybliżone miejsca do montażu kołków wskazano na ryc. 37 gwiazdek. Przed zainstalowaniem skorupy w obszarze klejenia należy usunąć lakier z pulpitu narzędziowego. Zwróć uwagę na to, aby powierzchnia pancerza z dolną częścią podszewki była taka sama. Pęknięcia między nimi są szpachlowane. Ryż. 38. Schemat mocowania pancerza: a - rozmieszczenie przekrojów; b i c - przekroje poprzeczne i wzdłużne: 1 - poszycie; 2 - drut progowy; 3-pad; 4 - pierogi; 5-pokładowy; b - podszewka pod skorupą; 7 - sztuka; osiem

schylać się; 9-klinowy korpus; 10 - drewniany goździk Fot. 39. Szkice przedmiotu obrabianego i podpory a -za-otovka podpory; b - stoisko 34

35 Ryc. 40. Schemat ustalania wysokości stoiska: h - wysokość stoiska; A - odległość od nakrętki do progu 12. Półfabrykat do stojaka strunowego (czasami nazywany klaczką) wykonany jest z klonu, buku, rzadziej brzozy (ryc. 39, a). Do górnej krawędzi obrabianego przedmiotu przykleja się uszczelkę z hebanu, palisandru lub innego bardzo twardego drewna. Ostateczne wymiary stoiska przedstawiono na ryc. 39, ur. Wysokość stojaka pośrodku określa się zgodnie ze schematem przedstawionym na ryc.

Stojak jest integralną częścią bałałajki. Służy do podtrzymywania strun, przenoszenia ich drgań na pudło rezonansowe oraz ograniczania długości części roboczej struny. Stojak musi być sztywny, tj. odporny na odkształcenia i mający na swojej części roboczej płytkę kostną do swobodnego przesuwania się struny podczas gry vibrato. Wykonany jest z drewna klonowego piłowanego promieniście z dużymi, wyraźnymi promieniami rdzenia, ale nie mającego „fala”, lub z hebanu. Kształt statywu oraz materiał do jego wykonania dobierany jest indywidualnie do każdego instrumentu. Powinien być lekko odchylony do tyłu i bardzo starannie dopasowany.

Następujące czynniki będą miały wpływ na właściwości drewna:

• wnikanie gleby w pory drewna, która najwyraźniej po wyschnięciu nieco ściska wierzchnią warstwę drewna
• rodzaj materiału użytego do powlekania
• grubość okładki

Z tego, co zostało powiedziane wynika, że ​​przestrzeganie podstawowych zasad przechowywania i pielęgnacji wysokiej jakości bałałajek koncertowych, jak również wszystkich instrumentów, nie tylko wpływa na ich walory akustyczne, ale także przedłuża ich żywotność.

Oto zasady:

1. Konieczne jest przechowywanie narzędzia w suchych, ogrzewanych pomieszczeniach o temperaturze powietrza 15-30 ° C i wilgotności względnej 50-60%. Najlepiej, jeśli instrument jest przechowywany w futerale.
2. Miejsce przechowywania przyrządu bez pokrowca nie powinno znajdować się bliżej niż 1,5 m od systemów grzewczych, a po umieszczeniu w pokrowcu - 0,5 m.
3. Monitoruj czystość instrumentu.
4. Upewnij się, że tunery są zawsze naoliwione.
5. Przenosząc instrument z mrozu do ciepłego pomieszczenia, nie wyjmuj go natychmiast z futerału, pozwól, aby temperatura bałałajki stopniowo zrównała się z temperaturą powietrza w pomieszczeniu.
6. Ostrożnie obchodź się z instrumentem, nie upuszczaj go, chroń przed uderzeniami i pamiętaj o tym bałałajkaJak każdy instrument muzyczny, jest to złożone, cienkie urządzenie akustyczne, które jest wykonane z delikatnych materiałów, a każde uszkodzenie lub uderzenie może prowadzić do niewspółosiowości całego systemu akustycznego instrumentu lub uszkodzenia jego poszczególnych części.

Jak już wspomniano w poprzedniej części streszczenia, kilka doskonałych bałałajek Nalimov zostało zniszczonych podczas napraw przez kilku profesjonalnych rzemieślników. Ścisłe przestrzeganie zasad konserwacji i użytkowania narzędzi znacznie zmniejsza możliwość wystąpienia wad. Jednak ich wygląd czasami zależy od takich czynników jak wilgotność powietrza, warunki w jakich narzędzie jest użytkowane, warunki transportu, dlatego nie da się całkowicie wyeliminować pojawienia się defektów.

Ponadto dochodzi do wielu wypadków, których skutkiem może być stłuczenie poszczególnych części instrumentu lub jego całkowite zniszczenie. Zdarzają się również wady, które pojawiają się w wyniku długotrwałego użytkowania bałałajki: ścieranie progów, pojawienie się luzów w mechanice kołków, ścieranie powłoki lakierniczej instrumentu, osłabienie elastyczności płyty rezonansowej. Aby zapobiec pogorszeniu się walorów akustycznych i grających wysoce artystycznych bałałajek koncertowych, naprawy powinny być powierzane wyłącznie wysoko wykwalifikowanym konserwatorom z doświadczeniem w naprawie unikalnych instrumentów. Niestety, bardzo niewielu dzisiejszych mistrzów stawia wysokie wymagania artystyczne swojej pracy, nawet w fabrykach instrumentów muzycznych nie są one bardzo wysokie.

Niewystarczająca jest ścisłość członków komisji eksperckich do poziomu artystycznego i estetycznego przyjętych instrumentów, do nowoczesności wzornictwa i formy, jakości użytego materiału, doboru kolorów, harmonii proporcji i jedności stylistycznej . Nawet jeśli członkowie komisji eksperckiej są wysoce profesjonalni, ich opinie są subiektywne. Do obiektywnej oceny brzmienia i walorów gry bałałajek potrzebne są instrumenty i stojaki. Oznacza to, że nowoczesne wytwarzanie narzędzi musi opierać się na naukowych zasadach projektowania zapewniających wysoką jakość. Te zmiany są możliwe tylko dla fabryk instrumentów muzycznych. Potrzebny jest szeroki zakres prac badawczych w tym obszarze. Niezbędna jest znajomość zależności obiektywnych właściwości dźwięku od właściwości fizycznych i mechanicznych drewna użytego do produkcji instrumentów, grubości płyty rezonansowej, wymiarów, konstrukcji, rozmieszczenia sprężyn i statywu. Innymi słowy, musisz nauczyć się robić wysokiej jakości bałałajki koncertowe na podstawie danych naukowych, a nie subiektywnych ocen i wiedzy pojedynczych mistrzów.

1. Petukhov M.V. V. Andreev i krąg graczy na bałałajce. - „Bajan” 1888, nr 11, s. 99;
2. Babkin B. Bałałajka. „Rozmowa rosyjska” 1896, nr 3;
3. Gazeta Rządowa. 1915, 6 maja;
4. Sokolov F. Rosyjski folk bałałajka. M., „Kompozytor sowiecki”, 1962;
5. Ilyukhin A. V. Andreev. Materiały dotyczące przebiegu historii wykonawstwa na rosyjskich instrumentach ludowych. M., GMPI im. Gnesinych, 1959, nr. I;
6. Vertkov K. „Rosyjskie instrumenty ludowe”. L. „Muzyka”, 1975;
7. Gorlov A. Produkcja i naprawa strunowych instrumentów muzycznych. M., „Przemysł lekki” 1975;
8. Peresada A. Podręcznik gracza bałałajki M.S.K. 1977;
9. Niepublikowane materiały z archiwów V.V. Andreev, B.S. Troyanovsky, P.F. Pokromovich, przechowywany w TsGALI;
10. Fotografie pochodzą z oryginałów przechowywanych w Centralnej Państwowej Galerii Sztuk Pięknych (nr 2609, 2684, 2445, 1937, 2580, 2388) oraz w Centralnym Państwowym Muzeum Kultury Muzycznej im. Glinki (nr 15659, 8680). , 24957, 26422, 25331, 25327, 13593);