Radiola melodia zil 1959 naprawa DIY

Szczegóły: taśma radiowa melodia zil 1959 Naprawa DIY od prawdziwego mistrza dla serwisu my.housecope.com.

Nefanat

Zdjęcie - Radiola melodia zil 1959 naprawa DIY

Nefanat

vlad

Nefanat

Wideo (kliknij, aby odtworzyć).

Nefanat

Pierwszą rzeczą na mojej liście będzie dość zwyczajna rzecz – radio lampowe „Łotwa”. Ale jest mi droga, bo to od niej 15 lat temu zaczęła się moja fascynacja sprzętem retro i to ona stała się dla mnie „biurkiem do nauki” w zakresie naprawy sprzętu.

Dostałam go przy okazji - gdy moi rodzice kupili domek letniskowy z domkiem, poprzedni właściciel z jakiegoś powodu go nie wziął, chociaż wcześniej zerwał i zabrał ze sobą nawet przeciekający dywan z przedpokoju. W tym czasie pokryty kurzem i tłuszczem kuchennym magnetofon łapał resztkami sił radio Mayak. Gramofon nie działał, kabel do strojenia VHF uciął się, „zielone oko” usiadło, a żarówki podświetlenia dawno się przepalone. W rzeczywistości był to już bardziej mebel niż urządzenie techniczne.

Później dowiedziałem się, że dostałem najstarszą wersję radia, wydaną przed uproszczeniem konstrukcji i „zwalczaniem ekscesów”. Na początku lat 60. duże „zielone oko” 6E5C zostało zastąpione prostszym 6E1P i przeniesione na skalę, a zamiast złotej farby zaczęto używać szaro-żółtej. A potem wydali wersję „Latvia-M” z tym samym wypełnieniem, ale znacznie bardziej nudną kanciastą konstrukcją.

Co ciekawe, w moim egzemplarzu nadal widać na skali nazwy „Stalino” i „Stalingrad”. W 1961 r. nazwisko wodza zniknęło z map geograficznych oraz z wag odbiorników radiowych.

Stopniowo studiując urządzenie radia, co roku coś w nim naprawiałem. Przede wszystkim wymieniono oczywiście wadliwe lampy. „Łotwa” zaczęła grać głośno i pięknie, a odbiór na wszystkich falach poprawił się tak bardzo, że w pogodny wieczór złapałem za pomocą kawałka drutu ponad sto stacji radiowych z całego świata.

Następnie odrestaurowałem kabel VHF i wymieniłem zaślepkę pokrywy, której nie ma na powyższym zdjęciu. Nie musiałem nawet szukać dawcy – okazało się, że po prostu wpadł do środka. Dobrze, że nic się nie zamknęło.

Przede wszystkim musiałem majstrować przy silniku elektrycznym gramofonu. Nie wypalił się, jak na początku myślałem, ale po prostu zepsuł się od długiego stania. Musiałem go rozebrać, trochę oszlifować i wszystko odpowiednio nasmarować.

Kilka lat później konieczna była wymiana bloku na kabel zasilający, ale generalnie można powiedzieć, że 99% radia jest wyposażone w oryginalne części, w tym nawet natywny prostownik selenowy ABC.

W przeciwieństwie do radia Mir, któremu poświęciłem duży cykl postów, Łotwa nie przeszła całkowitego przywrócenia wyglądu. Wygląda na swój wiek i naturalnie się starzeje.

Czasami zapraszam znajomych i puszczam im płyty z lat 40-tych. Pomaga to utrzymać mechanizm gramofonu w dobrym stanie — ważne jest, aby części się nie zacinały. A na zimę wałek gumowy, który przenosi obroty z silnika na „naleśnik”, ustawiam w pozycji neutralnej, żeby się nie odkształcał.

I wreszcie - charakterystyka techniczna dla zainteresowanych.

Radiola I klasy „Łotwa” (RN-59) od 1959 do 1964 roku produkowana była w Państwowych Zakładach Elektrotechnicznych „VEF”. Tor odbioru radiowego obejmuje zakresy DV, SV, dwa podpasma HF i VHF. Czułość w zakresach DV, SV i KV - 50,100 µV, VHF - 20 µV. Selektywność sąsiedniego kanału - 40 dB. IF - 465 KHz i 8,4 MHz. Głośniki - dwa 1GD-1 i dwa 2GD-8. Znamionowa moc wyjściowa wynosi 1,5 W. Zakres odtwarzalnych częstotliwości pod względem ciśnienia akustycznego podczas odbioru w AM wynosi 80,4000 Hz, w FM i podczas pracy EPU - 80,10000 Hz. EPU z półautomatycznym włączaniem i automatycznym wyłączaniem ma prędkości 33, 45 i 78 obr/min. Pobór mocy podczas odbioru - 60 W, podczas pracy EPU - 75 W. Wymiary - 530 × 420 × 360 mm, waga - 25 kg.

Masz zepsuty telewizor, radio, telefon komórkowy lub czajnik? I chcesz stworzyć nowy temat na ten temat na tym forum?

Przede wszystkim pomyśl o tym: wyobraź sobie, że twój ojciec/syn/brat ma ból związany z zapaleniem wyrostka robaczkowego i wiesz z objawów, że to tylko zapalenie wyrostka robaczkowego, ale nie ma doświadczenia w wycinaniu go, podobnie jak narzędzia. I włączasz komputer, uzyskujesz dostęp do Internetu na stronie medycznej z pytaniem: „Pomóż wyciąć zapalenie wyrostka robaczkowego”. Czy rozumiesz absurdalność całej sytuacji? Nawet jeśli Ci odpowiedzą, warto wziąć pod uwagę takie czynniki, jak cukrzyca pacjenta, alergie na znieczulenie i inne niuanse medyczne. Myślę, że nikt nie robi tego w prawdziwym życiu i nie zaryzykuje powierzenia życia swoim bliskim radom z Internetu.

Podobnie jest z naprawą sprzętu radiowego, choć oczywiście są to wszystkie materialne korzyści współczesnej cywilizacji iw przypadku nieudanej naprawy zawsze można kupić nowy telewizor LCD, telefon komórkowy, iPada lub komputer. A do naprawy takiego sprzętu konieczne jest przynajmniej posiadanie odpowiedniego sprzętu pomiarowego (oscyloskop, multimetr, generator itp.) i lutowniczego (suszarka do włosów, gorące pincety SMD itp.), schemat ideowy nie wspominając niezbędną wiedzę i doświadczenie naprawcze.

Rozważmy sytuację, jeśli jesteś początkującym/zaawansowanym radioamatorem, który lutuje wszelkiego rodzaju gadżety elektroniczne i posiada kilka niezbędnych narzędzi. Tworzysz odpowiedni wątek na forum naprawczym z krótkim opisem „objawów pacjenta”, czyli tzw. na przykład „Telewizor Samsung LE40R81B nie włącza się”. Więc co? Tak, może być wiele powodów, dla których się nie włącza - od awarii w układzie zasilania, problemów z procesorem czy flashowania oprogramowania w pamięci EEPROM.
Bardziej zaawansowani użytkownicy mogą znaleźć poczerniały element na tablicy i dołączyć zdjęcie do posta. Pamiętaj jednak, że wymieniasz ten element radia na ten sam - nie jest faktem, że Twój sprzęt będzie działał. Z reguły coś powodowało spalenie tego elementu i mogło „wyciągnąć” ze sobą kilka innych elementów, nie mówiąc już o tym, że laikowi dość trudno jest znaleźć wypalony m/s . Dodatkowo, w nowoczesnym sprzęcie, elementy radiowe SMD są prawie powszechnie stosowane, lutując które z lutownicą ESPN-40 lub chińską 60-watową lutownicą grozi przegrzaniem płytki, złuszczeniem torów itp. Późniejsze przywrócenie, które będzie bardzo, bardzo problematyczne.

Celem tego posta nie jest żaden PR warsztatów naprawczych, ale chcę przekazać, że czasami samodzielna naprawa może być droższa niż zabranie jej do profesjonalnego warsztatu. Chociaż oczywiście są to twoje pieniądze i co jest lepsze lub bardziej ryzykowne, zależy od ciebie.

Jeśli mimo to zdecydujesz, że jesteś w stanie samodzielnie naprawić sprzęt radiowy, to podczas tworzenia postu należy podać pełną nazwę urządzenia, modyfikację, rok produkcji, kraj pochodzenia i inne szczegółowe informacje. Jeśli jest diagram, dołącz go do posta lub podaj link do źródła. Napisz od jak dawna objawy występują, czy były przepięcia w sieci zasilającej, czy wcześniej była naprawa, co zrobiono, co sprawdzono, pomiary napięcia, oscylogramy itp. Ze zdjęcia płyty głównej z reguły nie ma sensu, ze zdjęcia płyty głównej wykonanego telefonem komórkowym w ogóle nie ma sensu. Telepaci żyją na innych forach.
Przed utworzeniem posta skorzystaj z wyszukiwania na forum i w Internecie. Przeczytaj odpowiednie tematy w podrozdziałach, być może Twój problem jest typowy i został już omówiony. Koniecznie przeczytaj artykuł Strategia naprawy

Format Twojego posta powinien wyglądać następująco:

Tematy o tytule „Pomóż naprawić telewizor Sony” z treścią „zepsuty” i kilka niewyraźnych zdjęć odkręconej tylnej okładki, zrobionych nocą za pomocą siódmego iPhone'a, w rozdzielczości 8000x6000 pikseli, są natychmiast usuwane. Im więcej informacji o awarii zamieścisz, tym większe są szanse, że otrzymasz kompetentną odpowiedź. Zrozum, że forum to system nieodpłatnej wzajemnej pomocy w rozwiązywaniu problemów i jeśli lekceważysz pisanie swojego posta i nie stosujesz się do powyższych wskazówek, to odpowiedzi na nie będą odpowiednie, jeśli ktoś w ogóle chce odpowiedzieć. Pamiętaj też, że nikt nie powinien odpowiadać od razu ani w ciągu np. dnia, nie trzeba pisać po 2 godzinach „Że nikt nie może pomóc” itp. W takim przypadku temat zostanie natychmiast usunięty.
Powinieneś dołożyć wszelkich starań, aby znaleźć awarię na własną rękę, zanim wpadniesz w zakłopotanie i zdecydujesz się wejść na forum. Jeśli nakreślisz cały proces znajdowania podziału w swoim temacie, to szansa na uzyskanie pomocy od wysoko wykwalifikowanego specjalisty będzie bardzo duża.

Jeśli zdecydujesz się zabrać zepsuty sprzęt do najbliższego warsztatu, ale nie wiesz gdzie, to być może pomoże Ci nasz internetowy serwis kartograficzny: warsztaty na mapie (po lewej wciśnij wszystkie przyciski oprócz „Warsztaty”). Możesz wystawiać i przeglądać recenzje użytkowników dotyczące warsztatów.

Dla mechaników i warsztatów: możesz dodać swoje usługi do mapy. Znajdź swój obiekt na mapie z satelity i kliknij go lewym przyciskiem myszy. W polu „Typ obiektu:” nie zapomnij zmienić na „Naprawa sprzętu”. Dodawanie jest całkowicie bezpłatne! Wszystkie obiekty są sprawdzane i moderowane. Omówienie usługi jest tutaj.

Dziś chcę trochę zmienić temat i porozmawiać o moim drugim hobby. Kilka lat temu, wychodząc z wiejskiego domu, zauważyłem coś dużego i pięknego w pobliżu śmietnika. Obracając drewnianą skrzynkę, przeczytałem słowo „Pokój” na zmatowiałej metalowej płytce. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, co dostałem w swoje ręce, ale od razu zdałem sobie sprawę, że nie można tego tam zostawić. Już w domu, po wejściu do Internetu, dowiedziałem się, że mam sowieckie radio „Mir” M-154R, wydane w 1956 roku.

Okazało się, że taki "Świat" jest mile widzianym eksponatem w każdej kolekcji starego radia. Niestety, poprzedni właściciele o tym nie wiedzieli. Odłamali górną obudowę „Mira”, wyrwali gramofon po korzenie, usunęli gdzieś prawie wszystkie lampy i tylną ścianę, rozbili jedną ze skal i wskaźnik strojenia, pobrudzili się i porysowali karoserię.

Ale nie rozpaczałem i postanowiłem za wszelką cenę przywrócić radio. W tym czasie nie miałem prawie żadnego odpowiedniego doświadczenia, więc musiałem przez wiele godzin studiować fora kolekcjonerskie, zadawać tam pytania oprawcom, a czasem działać metodą prób i błędów.

Zacząłem od wyczyszczenia listwy ozdobnej. Okazało się, że jego złoty kolor to nie specjalna powłoka, ale wieloletnia warstwa tłuszczu i brudu.

Po godzinie mycia w roztworze kwasu octowego udało mi się przywrócić plastrze do pierwotnego srebrzystego koloru. Wypolerowałem mosiężną podstawę pastą GOI.

Pozostałe elementy mosiężne zostały obrobione w ten sam sposób:

Z lewej strony powierzchnia w stanie pierwotnym, z prawej – wypolerowana.

Następnie za pomocą tego samego kwasu octowego doprowadziłem rękojeść do właściwej formy. Wykonane są z karbolitu (stary odpowiednik plastiku) i można je myć tylko w roztworze kwaśnym, ale nie zasadowym, w przeciwnym razie zmatowieją. Nie możesz używać zwykłego mydła.

Po zdjęciu uchwytów (nie bez WD-40) udało mi się całkowicie rozebrać radio i wyciągnąć podwozie z obudowy.

Musiałem majstrować przy drewnianym „pudełku”: gdzieś pękło, gdzieś zostało poplamione farbą, gdzieś straciło okleinę.

Odpady skleiłem dociskając je zaciskami lub obciążeniem.

Gdy klej wysychał, napełniałem radio.Miałem szczęście - zachował się bardzo dobrze, a po tym jak dostałem wszystkie potrzebne lampy, radio zaczęło grać przyjemnym, czystym dźwiękiem. Nie musiałem nawet wymieniać kondensatorów elektrolitycznych - po odlutowaniu jednego z nich stwierdziłem, że stracił nie więcej niż 10% pojemności znamionowej.

Podwozie jest trochę zardzewiałe pod warstwami brudu i kurzu, ale udało mi się przywrócić go do prezentacji za pomocą kwasu szczawiowego (sprzedawany w ramach detergentów), a w niektórych miejscach przemalowałem go „srebrem” .

Po skończeniu z podwoziem przystąpiłem do najdłuższego i najtrudniejszego etapu renowacji - renowacji lakieru. Powtarzam, że wcześniej czegoś takiego nie robiłem. W trakcie studiowania tematu okazało się, że radia Mir były jednymi z ostatnich pokrytych szelakiem, naturalnym materiałem wytwarzanym przez owady żyjące w krajach tropikalnych. Szelak jest substancją o znacznie szerszym zakresie zastosowań, niż mogłoby się wydawać czarującym dziewczynom, które pokrywają nim paznokcie. Uzwojenia transformatorów są impregnowane jego roztworami alkoholowymi, w pirotechnice służy jako paliwo, przed wynalezieniem winylu robiono z niego płyty gramofonowe, a także jest jadalny i ma nawet swój kod żywnościowy – E-904.

Ale oczywiście interesowałem się nim nie z punktu widzenia gastronomii, ale jako niezwykle piękny lakier do drewna, nadający mu szczególny połysk i jasnozłoty odcień. Przed przystąpieniem do nakładania lakieru konieczne było zmycie półwiecznych warstw brudu i naprawienie ubytków.

Krawędzie etui obrysowano czarnymi paskami – aby je równomiernie narysować, wymyśliłem maskę wykonaną ze zwykłej taśmy. Wymyślił do tych celów znacznie lepiej niż specjalna lakiernia, pod którą spływała farba. Użyłem emalii do autorefinish w butelce z pędzelkiem.

Istnieje wiele technologii nakładania szelaku. Użycie prawie suchych tamponów jest uważane za klasyczne, pozostawiając jedynie mglisty ślad. Przy tej metodzie wymaganych jest kilkaset warstw! Wschodnia wersja tej technologii polega również na podpaleniu alkoholu zawartego w lakierze. Niektórzy konserwatorzy twierdzą, że szelak można nakładać tylko jako środek do polerowania, ze specjalnym olejem. Jednocześnie, szczerze mówiąc, trudno mi uwierzyć, że podczas masowej produkcji w ZSRR korpusy odbiornika były lakierowane przez kilka tygodni w 300-600 warstwach, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, jak nieprecyzyjnie narysowano czarne paski na moim ciele.

Nigdy nie byłem w stanie dowiedzieć się, jaką technologię zastosowano do lakierowania karoserii Mir 60 lat temu i nie rozumiałem, który z nowoczesnych konserwatorów ma rację, a kto nie. Dlatego postanowiłam znaleźć własną drogę, która łączyłaby z jednej strony praktyczność, az drugiej przyzwoity wygląd. I po kilku eksperymentach byłem przekonany, że dobry wynik uzyskuje się, nakładając szelak grubym syntetycznym pędzlem w 8-10 warstwach z pośrednim suszeniem i szlifowaniem.

Lakier należy nakładać długimi pociągnięciami ściśle wzdłuż słojów, od krawędzi do krawędzi. Pędzel należy dokładnie wykręcić przed nałożeniem, uważając, aby włókna się nie puszyły. Paski lakieru należy wykonać szybko i z lekkim zachodzeniem na siebie - wtedy każdy kolejny, nie mając czasu na utwardzenie, zmiesza się z poprzednim, w wyniku czego uzyskasz płaską powierzchnię bez stopni.

Elementy boczne przed i po lakierowaniu:

Fazowanie na dole przedniego panelu, jak i z tyłu obudowy podbarwiłem tuszem (tak jak było w oryginale).

Wreszcie nadszedł czas na ostateczny build. Do tego czasu zdobyłem wiele brakujących części:

Ogólnie rzecz biorąc, Mir nie jest urządzeniem najbardziej przyjaznym dla mechanika. Nie da się zbliżyć do wielu jego węzłów bez całkowitego demontażu konstrukcji, a niektóre części raz wyjęte, bardzo trudno je ponownie włożyć.Na przykład wszystkie elementy pokazane na następnym zdjęciu muszą być połączone „na wagę” i wstawione jednocześnie, a dopiero potem można je naprawić.

Zrobiłem to tylko raz od piątego. Gdyby po tym okazało się, że pomyliłem jakieś łuski, pewnie bym się zastrzelił.

Potem proces montażu nabrał tempa, a nawet zrobiłem z niego gif.

Wzmacniacz został opracowany na początku elektroniki półprzewodnikowej. Jest to standardowy schemat stosowany w prawie wszystkich ówczesnych systemach radiowych. Moc takiego wzmacniacza w dużej mierze zależy od napięcia zasilania, którego zakres jest dość szeroki. Do napędzania stopnia wyjściowego wykorzystuje się dawno nieprodukowane tranzystory germanowe. Nawiasem mówiąc, wszystkie tranzystory (z wyjątkiem tranzystorów stopnia wyjściowego) są germanem.

Mimo swojej prostoty wzmacniacz zapewnia dość dobrą jakość dźwięku i można go skonfigurować do użytku w klasie. Tranzystory stopnia wyjściowego są zainstalowane na wystarczająco dużym radiatorze, chociaż podczas pracy nie zaobserwowano przegrzania. Moc wzmacniacza można zwiększyć stosując mocniejsze tranzystory w stopniu wyjściowym. W takim przypadku należy również zwiększyć napięcie zasilania.

Obwód ULF zaczyna działać od 3 woltów. Maksymalny poziom napięcia zasilania nie przekracza 30 woltów. Kondensator wejściowy może mieć dosłownie dowolną pojemność. W moim przypadku użyłem pierwszego kondensatora, który podszedł do ręki. Nieważne jest również napięcie kondensatora. Cały układ zmontowano na płytce getinax (mój najmniej ulubiony materiał).

Możesz zobaczyć bezpiecznik na linii zasilającej na płycie. Kondensatory fabryki w Erewaniu od razu uderzają. Prawdopodobnie kondensatory od dawna nie działają, a raczej straciły większość początkowej pojemności.

Ale postanowiłem niczego nie zmieniać na tablicy. Następnie włączono końcówkę mocy. Byłem zdumiony - schemat zadziałał! Mimo wyraźnie niskiego zasilania wzmacniacz zagrał znakomicie.

Oczywiście tego ULF nie można porównać do ultraliniowego schematu Linsley-Hood, ale jak na swój wiek sprawdza się dobrze.

Melody-104 stereo to stereofoniczne radio blokowe, w skład którego wchodzą: odbiornik radiowy na fale długie, średnie, krótkie i UKF; gramofon z II EPU-62SP (zobacz opis odtwarzacza i tego EPU pod linkiem); dwa systemy akustyczne 6АС-2 (dość oryginalna konstrukcja, z dwoma głośnikami - LF 10GD-34 i przed nim HF - 3GD-2). Wzmacniacz znajduje się w jednostce odbiornika radiowego. Produkcja seryjna tego radia rozpoczęła się w 1978 roku w Zakładach Radiowych Popov Ryga - Radiotehnika RRR.

Zewnętrznie to radio jest bardzo trudne do odróżnienia od Melody 101-stereo, tylko z nieco inną konstrukcją odtwarzacza i innych EPU w nim zawartych. i wewnętrznie to samo, ponieważ 104-stereo Melodies to te same 101-stereo Melodies, z niewielkimi modyfikacjami. Melodie 104-stereo produkowane były w trzech formach, w zasadzie takich samych: w dwóch różnica polegała na uzupełnieniu gramofonu igłą korundową lub diamentową, a w trzeciej zastosowano EPU z głowicą magnetyczną GZM-105 (IIEPU-62SM ). Dalszym rozwojem tego radia było pojawienie się radia stereofonicznego Melody-105-stereo, które było udoskonaleniem rozważanego dzisiaj urządzenia, także zewnętrznie.

W internecie jest wiele opisów i zdjęć tego radia, więc nie będę się powtarzał i będę zamieszczał tylko te materiały, których nie ma, myślę, że całkiem logicznie uzupełnią dostępne informacje.

U1 - jednostka VHF. Wyróżnia się w swojej standardowej wersji z tamtych lat. aluminiowa obudowa ekranu, stalowe dno. Pod nim znajduje się tablica z oznaczeniem Cr6.672.111. Płytka posiada dwa tranzystory GT313A, jeden GT322A, trzy diody (varicaps) KVS111B.